Yoth Iria is een Griekse black metal band, opgericht in 2019 en voor het derde album ‘Gone With The Devil’ getekend door het grote Metal Blade. Dat verdienen ze, want het soort toegankelijke black metal dat ze maken is overduidelijk gecreëerd door bekwame songsmeden. Onvoorwaardelijk heeft het de Hellenistische stempel die inhoudt dat het materiaal eerder broeierig dan ijskoud overkomt, terwijl het occulte altijd een vorm van mysterie inhoudt.

Eerder bracht de band het debuutalbum ‘As The Flame Withers’ en de tweede worp ‘Blazing Inferno’ op de markt. De hoge kwaliteit wordt verklaard door de aanwezigheid van bassist Jim Mutilator, een man met een uitgesproken visie over satanisme en als tiener oprichter van de band Black Church samen met de gebroeders Tolis. Zij vormen ook vandaag nog de ruggengraat van Rotting Christ. Jim speelde o.a. mee op ‘Thy Mighty Contract’ in 1993, later nog op twee andere RC schijven. Bovendien richtte hij ook Varathron op, eveneens één van de echelons van Griekse black metal. Met hen bleef het bij één album. We hebben hier dus te maken met muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Voor Yoth Iria is satanisme de weg naar de vrijheid, ontdaan van dogma’s en tirannie der religie, door leiders naar hartenlust gebruikt om het volk onder de duim te houden. Nobele wijsheid.

De tien songs op ‘Gone With The Devil’ zijn opvallend toegankelijk. In feite is de plaat eerder geënt op traditionele heavy metal dan op zijn extreme afsplitsingen. Het is niet moeilijk te doorgronden, ondanks de duisternis die als een magiër over de integriteit waakt. Belangrijk in de totaalsound is zanger He, een Rus die van 2018 tot 2020 bas speelde in het Ierse Cruachan, maar hier, schuilgaande onder een zwarte cape, zowel begeestert met zijn extreme knekelzang als met enige cleane passages. Het draagt allemaal bij tot een boeiend totaalbeeld. ‘Dare To Rebel’ is de eerste goede raad die we meekrijgen en bij de start ontbreekt het niet aan grandeur en occulte raadselachtigheid. Catchy uptempo wordt de verering van Lucifer in goede banen geleid met waardige gezangen versus vurige gitaarsolo’s. Nikolas Perlepe en Naberius leveren op dat vlak fantastisch werk. De song die gaat lopen met de trofee van oorwurm is ‘The Blind Eye Of Antichrist’. Dat kinderkoor dat meermaals opduikt doet het ‘m. Dat zou een Servisch religieus nummer zijn dat deze kinderen zingen. Het is in elk geval beklijvend, zeker omdat He hier schittert met zowel ruw verhalende als cleane zang en de solo’s weer de pan uitswingen. De muziek van Yoth Iria heeft meer dan eens een ritualistisch karakter en dat merken we in ‘I, Totem’. Een volgende bijzonder pakkende compositie is ‘3am’ en dat is het uur der heksen. Dit is geen plaat waar men worstelt met demonen, maar waar men de vrijheid tegemoet gaat. Soms – zoals in ‘Give ‘Em My Beautiful Hell’ – met toevoeging van enige inheemse instrumenten om de Griekse aard te benadrukken. Er zitten wat gotische invloeden in de songs en de toon is verkondigend en verhalend. Hulde aan Yoth Iria voor de integere toewijding die hier van af straalt!  Het is een waar genoegen om dit te beluisteren.