Vorig jaar in augustus maakten we kennis met het Canadese Crown Lands via de EP’s ‘Ritual I’ en ‘Ritual II’, maar dat waren in feite instrumentale, avontuurlijke uitstapjes die het ware gelaat van de band niet toonden. Toen werkte men al aan een opvolger van het titelloze debuut en ‘Fearless’ (2023) en hier is ie dan! We zetten ons verwachtingspatroon op ‘blanco’ en gaan op ontdekkingstocht om dit derde album ‘Apocalypse’ te leren kennen.

Crown Lands is het duo Kevin Comeau (gitaar, bas en keyboards) en zanger/drummer Cody Bowles. Althans als studioproject, want stilaan sijpelen er ook meer geplande concerten binnen. Het is een ware verademing om naar de songs van Crown Lands te luisteren. Er zit veel Rush in (alleen al de zang lijkt als twee druppels water op die van Geddy Lee), maar ook wat Yes of Queen (in de samenzang). Zo brengt Crown Lands progressieve rock uit de jaren zeventig naar de moderne tijd en na beluistering van ‘Apocalypse’ weten we dat ze dit op een waanzinnig puike en transparante manier doen. Men begaat allerminst de fout om volgestouwde muziek te brengen. Integendeel, het sprankelt en klinkt fris en bevlogen. Daarvoor halen ze zelfs relatief weinig complexe structuren boven. Telkens staat de song centraal en ze klinken allemaal behoorlijk verschillend van timbre en compact (nou ja, behalve het titelnummer van bijna twintig minuten). Op die manier is het vlot luisteren naar deze Canadezen.

De sfeervolle, filmische intro brengt ons bij ‘Foot Soldiers Of The Syndicate’ met zijn scherpe riffs en loopjes. Vocaal belanden we meteen in het Rush landschap (ook een beetje Budgie misschien?). De uptempo rock wordt verfraaid met mooie melodieuze gitaarsolo’s. Het weemoedige ‘Through The Looking Glass’ is erg meeslepend en brengt onmiddellijk de sfeer van Molly Hatchet in de woonkamer. Wat een verhalend prachtnummer! Je zou dit een semi-ballade kunnen noemen, maar wij gaan voor de term ‘sensitief’. Er zit ook nog een heus concept achter en ‘Blackstar’ blijkt daarin een persoon. Deze vlot rockende track heeft – buiten de hoge zang – wat spacey geluiden en een duistere, vage Darth Vader stem. Speciale effecten horen we tijdens de vurige gitaarsolo. De aanvang van ‘The Fall’ doet even aan Pink Floyd (‘Another Brick In The Wall’) denken, maar dit leidt tot een uiterst catchy nummer met aanstekelijke ritmes. In de jaren zeventig zouden we dit disco noemen. ‘The Revenants’ is een mooie ballade; gevoelig gezongen en aangedikt met cello en fluit. Ons wacht dan nog het opus magnum van deze schijf. ‘Apocalypse’ laat diverse sferen passeren, maar op een rustige, weloverwogen manier. Hier gaat men tot het uiterste, van kosmische wind tot speelse geluiden tot hectische passages op weg naar een apotheose. De nabeschouwing is reflectief en daar genieten we van akoestische gitaren, fluit en rustige zanglijnen. We kunnen besluiten dat Crown Lands heel wat in zijn mars heeft, ook al zijn dit maar twee muzikanten. Topklasse!