Metallica, Gojira, Knocked Loose in Deutsche Bank Park-Frankfurt (DE) – 22 mei 2026

““That’s the Metallica family” zegt hij erbij”

Het is heel simpel, als Metallica in de buurt speelt wil ik er graag naartoe en ook als dat wat verder weg is, zoals nu in Frankfurt Am Main. Het is ook altijd mooi om te zien hoe een concert beleefd wordt in een ander land.De band is nog steeds op tour ter promotie van hun meest recente albbum ’72 Seasons’, wat symbool staat voor de eerste, vormende 18 jaar van een mensenleven. Voor veel van de aanwezigen gaat Metallica al hun hele leven mee en het is ook moeilijk voor te stellen dat er ooit een dag komt dat de band er niet meer is. Het valt te hopen dat dat nog wel iets langer dan 72 seizoenen mag duren, maar als je even snel rekent… Maar vanavond zet de band Frankfurt in vuur en vlam, met Knocked Loose als support en een knaller van een special guest, in de vorm van het gelauwerde Franse Gojira.

1 juni 2026 I Tekst: Perry Boleij | Fotografie Perry Boleij / Dennis van der Molen

Het begin van ons Metallica weekend begint op donderdagmiddag met de bijna 4 uur durende auto rit

naar onze eerste bestemming, Hanau – Steinheim. Wij hebben onszelf namelijk opgegeven om bloed te doneren en we hebben om 19:30 een afspraak met de lokale bloedbank. Metallica’s goede doelen organisatie All Within My Hands haalt niet alleen geld op voor lokale goede doelen, maar roept in dit geval ook hun fans op om bloeddonor te worden. Je wordt beloond met een speciaal ontworpen shirt en als bonus een uniek plectrum, voor de verzamelaars al een reden om te doneren. Maar natuurlijk doe je ook iets goeds en dat is ook altijd fijn.

Vrijdag 22 mei is de eerste concertdag, maar natuurlijk niet voordat we s’morgens om ongeveer 9:30 uur aansluiten in de rij voor de Metallica popup store. Die is trouwens mooi centraal gelegen in de stad. Na een uur gewacht te hebben, zijn we in de snoepwinkel voor de Metallicafan. Er zijn speciale shirts voor dit specifieke weekend, splatter vinyl van ‘72 Seasons;, die overal weer anders is en nog veel meer unieke items, zoals een skateboard deck, maar ook oude designs worden verkocht zoals het ‘Crash Course In Brain Surgery’ shirt. Dus hier hebben we wel even wat tijd nodig. Op de weg naar de kassa kun in de albumhoes van ‘Ride The Lightning’ op de electrische stoel plaatsnemen voor een foto.

En dan is het tijd om richting Eintracht Frankfurt stadion te vertrekken. Het is maar goed dat we vroeg zijn, want het parkeren is een drama. Wie dacht dat Duitsers goed zijn in organiseren, nodig ik van harte uit dit eens mee te maken. Om 16 uiur mogen we binnen en om 18 uur begint de eerste band. Het stadion is te vergelijken met de Johan Cruijff Arena, inclusief galm.

Als om 18 uur Knocked Loose begint is het nog niet erg druk. De Amerikaanse band begint voortvarend, maar door de galm is het niet heel duidelijk en daar komt bij dat dit geen band is voor zo’n groot stadion. Ze verzuipen eigenlijk een beetje, maar ze klappen er flink op en dwingen daardoor wel wat respect af bij een deel van het publiek. En met nummers als ‘Blinding Faith’, ‘Piece By Piece’ en ‘Suffocate’ denderen ze door het Duitse stadion. De heren krijgen 40 minuten en daar passen 11 nummers in. En hoe toepasselijk, het laatste nummer is ‘Everything Is Quiet Now’, waarna het even stil wordt.

Maar om 19 uur is de volgende band aan de beurt, het Franse Gojira heeft de eer om ons nog meer op te warmen voor de hoofdact en met temperaturen van rond de 26 graden is dat eigenlijk niet heel moeilijk. Maar je hebt meteen door dat deze band meer geschikt is voor dit soort stadions. Ze gebruiken dan ook het 360 graden podium helemaal, zodat iedereen de heren een keer ziet. Joe Duplantier en kornuiten beginnen hun show met ‘Born For One Thing’, Heavy muziek maken denk ik en dat doen ze dan ook. De 8 schermen rond het podium worden gebruikt voor de mooie sfeerbeelden, bijvoorbeeld bij ‘Flying Wales’ krijgen we een walvis in beeld. De mannen geven een degelijke show en gelukkig zit het stadion nu bijna vol en de galm is een heel stuk minder en daarmee is het geluid vanaf nu best goed te noemen. Drummer Mario Duplantier heeft bordjes met Duitse teksten gemaakt: hij wil graag dat we flink herrie maken. Na een uur is de show van deze progressieve death metal band voorbij en kunnen we ons op gaan maken voor Metallica.

In de pauze lekker wat drinken gehaald in de speciaal ontworpen bekers voor € 9,50 per stuk de

Om 20:45 uur klinkt ‘It’s A Long Way To The Top ( If You Wanna Rock & Roll) van AC/DC over de speakers en daarna Ennio Morricones ‘Ecstacy Of Gold’ met de beelden van ‘The Good, The Bad, And The Ugly’, het intro dat de band al vanaf 1983 gebruikt. En dan gaat het los met ‘Creeping Death’.

De geoliede machine die Metallica heet gaat verder met ‘Harvester Of Sorrow’ van ‘And Justice For All’. De no repeat weekenden bestaan vanaf 2021, toen de band met deze constructie hun 40 jarig bestaan heeft gevierd met 2 concerten in San Francisco. Het 360 graden podium is mooi ontworpen met de Snakepit in het midden. In zo’n stadion zit je veel dichterbij dan wanneer het podium aan 1 korte kant van het veld staat, dus dat is gunstig. Bij het nummer ‘72 Seasons’ heb ik het gevoel dat het niet helemaal loopt maar dat kan ook aan mij liggen.

Kirk Hammet wisselt een keer of 4 van shirt, waaronder een shirt van zijn gelegenheidsbandje The Wedding Band. Bij ‘Nothing Else Matters’ wordt heel het stadion gevuld met telefoonlichtjes en de band hoeft er niet eens om te vragen, het ziet er toch wel gaaf uit. James jut de zaal op en zegt daarna “I Have The Best Job In The World”.

Hij vermeldt ook dat Emily in het publiek is met haar ouders via de Make A Wish Foundation. “That’s the Metallica family” zegt hij erbij. De sfeer is geweldig en James had al gezegd dat ze er heel veel zin in hadden. Ze zijn ook lekker op dreef en Rob en Kirk doen hun persoonlijke uitvoering van een lokaal nummer. Dit is traditie geworden en hier doen ze een nummer van Tankard ‘Swarz Weiβ Wie Schnee’. Dit is tevens de Eintracht Frankfurt fanklassieker, dus er wordt luidkeels meegezongen. Die persoonlijke touch vind ik zo gaaf aan de band.

De gevarrieerde setlist bestaat uit nummers van verschillende albums en met ‘The Day Never Comes’, ‘Orion’ en ‘Battery’ noem ik een paar hele vette live songs, ondersteund door gave live beelden met effecten en clips. Na ruim 2 uur komt het laatste nummer ‘Master Of Puppets’ ten einde en nemen de heren afscheid van het publiek met de woorden “See You On Sunday”