Sonic Whip 2026 in Doornroosje, Nijmegen – 15 en 16 mei 2026
“Ze lijken op hun eilandjes toch intens verbonden met elkaar in een heerlijke jam en laten de expressiviteit uitsluitend in hun wonderlijke muziek (en enkele sprekende gebaartjes en pretoogjes) tot uiting komen“
Wat een affiche weer; geweldige bands hebben ze voor Sonic Whip 2026 kunnen strikken! Dit tweedaags feestje van fuzz, psych en stoner in Doornroosje dat voor mij zo’n beetje op fietsafstand is, begint een zeer aangename gewoonte worden. Een bezoekje zit dus al zo’n beetje een jaar in de planning, maar bij de aankondiging van namen als Earthless, The Sword, King Buffalo en Hermano, weet ik het zeker; hier moet ik weer bij zijn!
1 junu 2026 I Tekst: Cor Schilstra , fotografie: Linda
Vrijdagsmiddags beginnen de eerste bandjes al. De info over enkele aanstormende talenten die ik nog niet ken, is veelbelovend. De opener Gates Of Kiev kan al direct heel interessant zijn voor mij. Deze band heb ik echter moeten missen, maar kan mogelijkerwijs in een herkansing omdat ze als Nederlandse band vast nog wel eens in de buurt spelen. Pas als Earthless al een minuut of tien bezig is, komen we de grote zaal binnen. Het is al aardig dringen; Sonic Whip zal wel zo’n beetje uitverkocht zijn en veel mensen willen (net als ik) toch wel deze topper in ieder geval meepikken. Het aanwezige publiek is al zwaar onder de indruk en ik merk bij mezelf dat ik hier even in moet komen. Het superknappe spel van deze geweldenaren kan me direct helemaal overtuigen, maar misschien is de afwezigheid van contact met het publiek, de behouden podiumpresentatie en gewoon even “in de mood” komen een vertragende factor voor maximale beleving. Na iets meer dan vijf minuten, een lange afronding van een nummer, wordt ook ik direct bij aanvang van een nieuwe muzikale reis, helemaal meegenomen door de muziek van deze band. Oké, dit spat niet van een podium qua visuele spektakel act, maar de muziek zelf maakt wel degelijk enorme indruk! Visueel gezien is de lichtshow overigens wel een heel sterk punt bij deze show; de muziek laat je al bijna trippen, maar de mooie kleurenmix is vaak uitermate passend en versterkend. De drie mannen leveren muzikaal technische topprestaties; ze lijken op hun eilandjes toch intens verbonden met elkaar in een heerlijke jam en laten de expressiviteit uitsluitend in hun wonderlijke muziek (en enkele sprekende gebaartjes en pretoogjes) tot uiting komen. Deze muziek is op plaat, bij afspelen thuis al zeer de moeite waard (zo weet ik uit ervaring), maar een live optreden van deze mannen is iedere keer weer een ware traktatie en belevenis!
Dan op naar de kleinere zaal voor een optreden van Iguana Death Cult. Omdat ik het hele resterende optreden van Earthless heb willen zien, komen we ook hier weer een tien minuten na aanvang pas aan. Al voordat je de zaal binnen gaat, zit de rij aan wachtenden al zo klem, dat hier eigenlijk geen doorkomen aan is. Aangezien ik de band een paar weken geleden al in Deventer heb gezien, besluit ik niet aan deze dringpartij mee te doen. Een verrassend stukje muziek brengen deze Rotterdammers overigens wel, misschien niet een hele voor de hand liggende keuze op deze dag, maar dat dit de aanwezige mensen wel kan vermaken, kan ik me helemaal voorstellen. De band is zeer energiek, overtuigend en bij vlagen ronduit ontwapenend. De mix van psych/garage rock, psychobilly, surf, oi en post-punk (en misschien nog een paar zijstraten) zal ik thuis niet snel draaien, maar heeft ook mij op Bevrijdingsdag een heel optreden kunnen boeien.
We kunnen mooi op tijd een mooi plaatsje zoeken in de grote zaal, waar The Sword zijn set zal presenteren. Het ‘Flash’ (Queen) intro is gewoon heerlijk “fout”, maar je ziet om je heen heel veel mensen toch glimlachen. De band die ik in deze zaal nog niet zo heel lang geleden, voor een eigen optreden jammerlijk moest missen, kan ik nu dan eindelijk toch zien. The Sword brengt in mijn ogen Black Sabbath en Thin Lizzy elementen op een hele mooie manier samen in een pakkende, heftige, eigen stoner mix. De dubbele gitaarlijnen van John D. Cronise en Kyle Scutt worden smaakvol uitgevoerd en de ritmesectie is zowel creatief als enorm strak. Vooral bassist Bryan Richie staat, met de haren strak in de staart ditmaal, stijlvol maar uitermate kundig en met zichtbaar plezier zijn heerlijke lijnen te spelen. Frontman, gitarist/zanger Cronise heeft even een ergernisje als een paar lampen hem nogal fel aan staan te schijnen (“the show will go on, after those lights are out”), maar verder is de man overtuigend in zijn gitaarspel en ook de zang is zeker acceptabel te noemen. Enkele heuse kippenvel momenten bij een paar geweldige solomomenten van zowel Cronise als Scutt; deze mannen kunnen er wel wat van. Deze show ging als een sneltrein aan me voorbij; enorm genoten, maar de (kleine) moshpit vlak voor mijn neus, heb ik aan me voorbij laten gaan.
In de kleine zaal was GNOD inmiddels al weer even bezig, toen we alweer geen mogelijkheid zagen om op een fatsoenlijke manier hier nog binnen te komen. Russian Circles had ik eigenlijk nog heel graag willen zien, maar de omstandigheden deden me besluiten tot een vervroegde aftocht. Tijdens het schrijven van dit verhaaltje heb ik trouwens ‘Age Of Winters’ van The Sword maar weer eens langs laten komen; blijft een wereldplaat!
Op de tweede dag lukt het ook weer niet om het hele programma mee te pikken. Ditmaal loop ik ook weer een band van mijn wensenlijstje mis, die ik waarschijnlijk niet zo gemakkelijk in een herhaling kan meekrijgen; In de kleine zaal is Dope Purple (uit Japan) al halverwege de set en wederom is binnenkomen een hele klus. Ik zou ze in Juni in Rotterdam misschien nog kunnen zien. Omdat ik de volgende band ook al een tijdje op mijn lijstje heb staan om eens live te zien, wil ik deze dan ook beslist helemaal meemaken; alvast een biertje bestellen en een strategisch plekje zoeken voor de doom gigant.
Drie donkere silhouetten struinen het podium op, begroeten het publiek, nog even stemmen en dan kan het duistere beukwerk beginnen. Acid King brengt hun logge, zware en donkere kost met verve! De zware, maar passend vloeiende baslijnen van Bryce Shelton zijn samen met de solide drums een massieve basis voor de meesleurende riffs van Lori S. Ook die wisselwerking tussen de kabbelende phasor passages en lomp donderende golven van distortion is bij dit gezelschap gewoon diep genieten! Grote troef hierbij is trouwens vaak die timing en aanslag van de licks en solo’s; zo op of net over het randje (doet me soms op een vreemde manier denken aan Neil Young), maar heel erg passend en lekker! De zang van de frontvrouw is vaak echter amper iets van te maken. Dit is op de plaat ook al vaak behoorlijk verzonken in galm en ligt sowieso vrij diep in de muziek, maar het spooky, occult aandoende, bezwerende effect dat op plaat wel bereikt wordt, komt ditmaal live beslist niet optimaal uit de verf. Toch heb ik me prima vermaakt en is de plaat die hier in de schijnwerper stond, ‘Busse Woods’, mee naar huis gekomen, om naast ‘Middle Of Nowhere’ en ‘Beyond Vision’ een plekje in mijn kast te krijgen.
Deze keer toch maar iets eerder richting kleine zaal. De laatste restanten van Acid King maar mislopen om voor aanvang nog een plaatsje te bemachtigen voor Bismut, die een thuiswedstrijd speelt hier in Nijmegen. Nog zo’n band die me zwaar aanbevolen was en ik best een beetje benieuwd naar was. De drummer van dienst heeft in ieder geval zeer goede smaak (en contacten) om de onbekendere (stoner)bandjes in De Onderbroek -het kleinere underground podium van Nijmegen- te regelen. De muziekjes van deze drummer en zijn twee kompanen kan me gelukkig ook goed bevallen. Dit is technische, heavy rock die van zowel prog, als van stoner, metal en freaky psych rock elementen bevat. De bassist is steady in al zijn creatieve loopjes (en vanwege duidelijk spelplezier mooi om naar te kijken). De drums zijn strak en solide, met knappe ritmische invulling en fills (qua geluid wel hard maar niet optimaal). En dan die gitaar, tja, dat is bijna hogere wiskunde, maar dan wel met wervelende passie en power gepresenteerd. Dit kan van Al Di Meola-achtige cleane werkjes, na een paar dwarse heavy distorted breaks, plotseling overgaan in freaky metal riffs of technisch dreinde stoner. Hoewel deze zijstraat niet altijd helemaal mijn ding is, kan dit mij live zeker wel bekoren; dit is bij vlagen ietwat dwars en behoorlijk technisch, maar het bruist en komt zeker binnen. Deze muziek wordt heel intens gebracht en de daarmee gepaard gaande capriolen van vooral de gitarist, tezamen met de interactie van alle bandleden onderling is aanstekelijk naar het publiek; als toeschouwer kun je toch heel aardig inleven en meeliften.
Misschien zijn er nog veel mensen aan het nabeschouwen over Bismut of verdwaald bij het zoeken naar een eetgelegenheid (terwijl dat prima binnen Doornroosje zelf mogelijk is), want als Heave Blood & Die zijn set aanvangt, is de grote zaal net zo’n beetje half gevuld. Wel even wennen, maar er is in ieder geval ruimte genoeg; een plaatsje eerste rang. Een klein keyboard op standaard staat centraal op het podium; de zangeres/toetsenist wordt omringd door haar mannelijke collega’s op gitaar (2 maal), bas en drums. De band schijnt ooit begonnen te zijn als doom/stoner band met een randje elektronica, waarbij dat laatste steeds meer invloed gekregen heeft. Het donkere toetsenspel geeft een wave-achtig sfeertje aan het geheel. Het elektronica-gehalte is behoorlijk dansbaar, wat dan ook direct tot uiting komt bij de bewegelijke zangeres/toetsenist. Net als deze dansposes, kunnen de grimassen van diezelfde frontvrouw op momenten ietwat theatraal overkomen, maar het heeft ook wel wat. Vooral die gelaatsuitdrukking alsof een heel vies vaatdoekje zich twee centimeter van je neusgat bevindt, wanneer een paar duistere klanken op het toetsenbord veelzeggend worden aangeslagen. Naast de frontvrouw is er de expressieve gitarist/zanger, die ook een behoorlijk stuk aandacht naar zich toe trekt; zowel qua muzikaal spel als bevlogen lichaamstaal is dit wel spektakel. Zo halverwege de set is de zaal gelukkig aardig volgelopen; toch een aardig enthousiast publiek, waar een stukje (dansende) beweging ook zeker waargenomen kan worden. De muziek zelf kan me bij vlagen echt raken, meestal bij de wat expressievere, heftiger momenten wanneer het een beetje een kant van onze eigen The Wounded op gaat. Veelal is dit echter toch meer in een (vaak zeer dansbare) flow, die door mij persoonlijk echte al snel als saai kan worden bestempeld. Dit zal zeer waarschijnlijk ook te maken hebben met een stukje persoonlijke muzikale smaak natuurlijk.
Dan komt er weer iets waar ik me erg op heb verheugd; Weite. De instrumentale mix van psych, prog en Krautrock, gemaakt door muzikanten die ook in bands als bijvoorbeeld Elder en Delving spelen, moet toch wel bijzondere muziek opleveren. De kleine zaal is tien minuten voor aanvang al aardig vol, maar ik verover een mooie stek, vlak voor de band aanvangt met hun optreden. De muzikale tapijtjes worden schitterend samengeweven in de sterk op jams lijkende muziekstukken. Als toeschouwer kan je alleen maar grote bewondering hebben voor deze muzikanten, die er in slagen met indrukwekkende individuele partijen een wonderlijk mooi muzikaal geheel te smeden. Soms valt de mond bijna even open van de timing en het knappe verloop van een heerlijk wandelende baslijn (al worden sommige stukken ook opeens met een vliegensvlug tevoorschijn getoverde plectrum, heel passend dwars staccato ingevuld). Zo wordt je bijvoorbeeld in een wolk van kabbelende gitaar en keyboard, compleet meegevoerd in een dromerige flow, om opeens opgeschud te worden door freaky, heavy muzikale oprispingen. Hoe deze band een stuk meevoerende flow, boeiend spanningsveld en dwarse, bijna free-jazz-achtige componenten tezamen met heftige erupties combineren, is echt vakwerk.
Bij Hermano is ook de grote zaal zo goed als afgeladen. Tja, Kyuss wordt tenslotte door velen gezien als (één van) de grondlegger(s) van de stoner. John Garcia heeft zijn zangcarrière voortgezet bij Hermano (na kortlopende projecten Slo Burn en Unida). Hermano heeft na een behoorlijke rustpauze een doorstart gemaakt in 2024 en de mannen zijn dan allemaal wel wat ouder geworden, maar ze kunnen het nog zeker, en dat zullen we weten! Rocken kunnen ze inderdaad nog steeds. Er wordt weliswaar een enkele keer vroegtijdig ingekort, maar dat doen ze “in stijl”. In stijl is John Garcia trouwens zelf ook; stijlvol in het zwart en het haar strak in de kuif. De stem haalt het niet overal meer helemaal (natuurlijk), maar de man heeft nog duidelijk vuur, soul en kloten! Een stuk uitgesproken dankbaarheid naar hun publiek (en het thuisfront van wachtende vrouwen en kinderen) wordt ook erg gewaardeerd door het publiek van Sonic Whip.
Uptempo beukers worden mooi afgewisseld met slepende woestijnkruipers. Zowel het tergende ‘Love’, als het groovende ‘Left Side Bleeding’ en het knallende ‘Angry American’; het gaat er in als koek. Vooral de expressieve podiumpresentatie van gitarist David Angstrom, die samen met zijn uitstekende spel en vermakelijke bekkentrekkerij een mooie combinatie is met Garcia zijn “toreador-achtige” maniertjes, alsmaar trekkende aan dat denkbeeldige touw; een waar schouwspel, dat de moddervette muziek nog meer aandikt. Nog even een muziekmaatje erbij op het podium, alsof het één grote vriendenclub is, die desertrock muziekscene van meneer Garcia (maar of die Kyuss reünie er ooit komt?). Bij sets van een uur speeltijd, is het meestal wel gedaan, als de band het podium verlaat. Veel publiek blijft echter staan en roept om meer (terecht natuurlijk!). Zichtbaar blij dat ze nog even mogen, komt de band terug voor de toegift; een geweldige versie ‘Landetta (Motherload)’ wordt nog over de zaal uitgestort. Samengevat: intens, heftig en met zo nu en dan echt kippenvel; een waar hoogtepunt van het festival. Dit is dan ook de afsluiter voor vanavond geweest voor ondergetekende; ik zal nog een band van mijn lijstje (King Buffalo) moeten laten schieten. Erg jammer, maar toch is het een werelds weekend geweest met steengoede bands, enkele zeker nader te onderzoeken muziekjes en een hele goede sfeer. Volgend jaar heel graag weer!