Het is wonderlijk hoe sommige muzikanten elkaar toch vinden, meestal omdat ze van hetzelfde soort muziek houden. Til The End is zo’n opmerkelijk viertal. Ik kan zelfs niet opmaken wat hun uitvalsbasis is, want elke muzikant huist ergens anders. Wel zijn het allemaal al heren die ervaring hebben opgedaan in andere bands. Hun overeenkomst is een voorliefde voor melodieuze death metal zoals die begin jaren negentig klonk bij bands als In Flames en At The Gates. Lang leve de Gothenburg sound dus.

Wie is wie? De band is opgericht in 2023 en bestaat uit zanger Antony Hämäläinen (Nightrage, Armageddon), een Fin die veel in de VS actief is, de Griekse lead gitarist Kostas Sotos (Mystic Prophecy, Crystal Tears), de Hongaarse drummer Marton Veress (Orgy, Armageddon) en de Amerikaanse bassist/ritmegitarist Nic Svensson (Slaves For Scores, Swede Studios). Zo, dat is een hele mond vol. Vorig jaar brachten ze de EP ‘Dark Kings’ uit en een aantal singles, nu is het tijd voor het ware werk: het debuutalbum genoemd naar de band.

Het dient gezegd: de Gothenburg sound zit de heren in de vingers. Bovendien schrijven ze puike songs, hier en daar met een refrein dat blijft hangen en vooral veel excellent gitaarwerk. Sologitarist Kostas is een krak, hij tovert de fijnste vurige, neoklassieke solo’s uit zijn instrument. En ook belangrijk: het blijft allemaal erg melodieus. De instrumentale intro biedt ons tokkelende gitaren, rustig en fraai. ‘Lava’ komt tot een eruptie, strak en snel wordt er gemusiceerd. De schuurpapierenstem van Antony is even wennen. Hij houdt het midden tussen At The Gates’ Tompa en Tiamat en verkondigt eerder dan te zingen. Ik vreesde dat dit eentonig zou worden, maar er komen ook cleane zangpartijen langs, zoals in het refrein van ‘These Little Voices’ of in de straffe achtergrondzang van ‘Awakenng’. In ‘Hybrid Fragments’ neigt de diepe, donkere cleane zang dan weer eerder naar gothic metal. Voldoende variatie dus en dit terwijl het gitaarfestijn onvermoeibaar verder duurt. In ‘Higher And Beyond’ wordt al naar het einde verwezen – er blijft een fatalistische zweem in de muziek hangen – en sluitstuk ‘Until The End’ is duister en laag gezongen, maar voorzien van mooie gitaarornamenten. Ook piano horen we er in, draagt bij tot de aankleding van deze eerder epische track. Maakt ‘Til The End’ een rimpel in de volle vijver melodieuze death metal met Gothenburg invloeden? Het feit dat we na een eerste luisterbeurt de plaat even op ‘random’ gezet hebben en er al spoedig enkele oorwurmen tussen vonden, zegt meer dan woorden.