Onze herinneringen aan Amon Amarth zijn talrijk. Hun doorbraak met ‘With Oden On Our Side’ dat hen op de wereldpodia bracht, hun rigoureuze veroveringstocht op Summer Breeze, ze speelden er tot nu toe acht keer en zes keer als headliner, het triomfantelijke verrassingsconcert op Wacken Open Air onder de naam Guardians Of Asgard en zo kunnen we nog wel even verdergaan… Na het vorige album ‘The Great Heathen Army’ (2022) bleef men de wereld rondreizen om overal zieltjes te winnen, zelfs toen men nieuwe songs schreef en dat vormde een nieuwe uitdaging voor Johan Hegg en zijn Vikingbroeders.

De opnamen gebeurden in twee sessies – de eerste in maart 2025, de tweede een jaar later in maart 2026 – en dit met Jacob Hansen, een producer waar men nog nooit eerder mee gewerkt had (al is hij erg bekend uiteraard). Zo ijvert men om de aanpak fris en spontaan te houden en hier en daar nieuwe elementen in de welgekende Amon Amarth stijl te infiltreren. Johan Hegg is zoals steeds verantwoordelijk voor de teksten en ditmaal gaan ze allemaal over Odin. Het is een thema dat ook duidelijk blijkt uit de titel ‘The Allfather Awakens’ en het artwork.

Hoe zit dat met de ‘flow’ van dit album? Wel, het kan niet beter. Van start gaat men met twee vertrouwd klinkende, opzwepende songs. Het epische verhaal van ‘Gjallarhorn’ wordt uptempo op ons afgevuurd en het heroïsche ‘Eight Legs Of Thunder’ is een oorwurm over Odin’s paard Sleipnir. De drassige gitaren en diepe grunts van ‘Kvasir’s Blood’ ambieert een donkerder timbre; waarbij de spanning vernuftig opgebouwd wordt. Hier gaat nog bloed vloeien! Het daaropvolgende ‘We Rule The Waves’ klinkt daartegen bijna euforisch, maar zo hoort dat ook met een hymne voor de fans die zich ongetwijfeld aangesproken zullen voelen om te verbroederen. En dan… midden op het album staat dé verrassing van de plaat. Slinks als men is, heeft men dit als eerste single en videoclip op vriend en vijand losgelaten. Handig om iedereen wakker te schudden, want ‘Upphaf’ is een kampvuurlied met akoestische gitaren dat echter even grofkorrelig gezongen wordt. Slim bekeken, want er werd over gepraat… maar los daarvan vind ik het een prachtnummer. De draad wordt dan terug opgepikt met het mediumtempo ‘Die With A War Cry’ dat inderdaad schreeuwerig overkomt bij momenten. In ‘Raven God’ komen zowaar gitaren aanwaaien die me even aan My Dying Bride doen denken, het wordt een verhalende song met neoklassieke gitaarsolo’s die bijzonder fraai zijn. Het titelnummer is catchy uptempo en leidt ons naar het woest gebrachte ‘Oden’ Hunt’. Alle remmen los! Om in schoonheid te eindigen is er ‘Ascending Like An Eagle’, een langere, epische track die een vervolg op ‘Serpent’s Trail’ van het vorige album zou zijn en eentje dat we meteen in ons hart sloten. Ik kan iedereen dan ook maar één raad geven: wat je ook vindt van Amon Amarth, ze hebben met ‘The Allfather Awakens’ een beresterk album gemaakt dat je aandacht en toewijding verdient. Hail!