Konquest – Dark Waters
No Remorse Records
Release datum: 24 april 2026
“Hou je van pure heavy metal zonder al te veel poespas, dan zou ik dit warm aanbevelen”
Vera Matthijssens I 1 juni 2026
Het moet heerlijk zijn om in het mooie Toscane rustig in je eigen studio muziek te componeren, ze op te nemen en ook nog na te denken over een zinnig concept. Dat is de passie van duivel-doet-al Alex Rossi. Sinds 2019 doet hij dat onder de naam Konquest. Er staan vier muzikanten op de foto, maar dat zal wellicht de live versie zijn, want qua studiowerk is Alex echt een ‘einzelganger’. Enkel de mastering gaf hij in handen van Arthur Risk. Dit derde album ‘Dark Waters’ is – zoals je al aan de titel merkt – donkerder dan voorgaande releases ‘The Night Goes On’ (2021) en ‘Time And Tyranny’ (2022).
Wat muziek betreft houdt Rossi zich aan pure heavy metal, waaruit een grote bewondering voor de grondbeginselen van het genre blijkt. Denk aan de jaren tachtig. Ondanks deze wat kale sfeer, klinkt het nergens gedateerd en valt er best wat te genieten. Songs als de energieke aftrap met ‘Turn The Lights Off’ en de vlotte, uptempo singles ‘Mindwanderer’ en ‘Dark Waters’ gaan erin als zoete koek en Alex lardeert zijn songs met excellente gitaarsolo’s. Ook het instrumentale ‘The Giant’ heeft genoeg potentie om boeiend te blijven. De protagonist van dit album heeft de wens om het licht uit te doen en zijn geest te bevrijden van alle drukte die je dagelijks over je heen krijgt. De geest moet zoveel verwerken dat dit amper nog gevat kan worden. Toch leidt dit tot een eindeloze zoektocht die diezelfde geest ook alweer geen rust gunt. Integendeel, het gevaar bestaat dat hij deze duistere gebieden van de geest niet kan ontstijgen en eraan ten onder gaat. Wel willen we melden dat dit allemaal knap bekroond wordt met een lange epische track van acht minuten. Dit ‘Kubla Khan (A Vision In A Dream)’ bezorgt je vast kippenvel wanneer huilende Pink Floydiaanse gitaarsolo’s weerklinken. Bedachtzame tokkelende gitaren en dromerige zang creëren toch nog rust en een vredige sfeer. Na drie minuten wordt het harder gedurende een metalen eruptie en uiteindelijk is er een dreigende, donkere stem die niet veel goeds voorspelt. Kortom, een heel epos. Hou je van pure heavy metal zonder al te veel poespas, dan zou ik dit warm aanbevelen.



