In 2007 werd A Forest Of Stars opgericht in Leeds (Engeland) en sindsdien bracht men elke twee à drie jaar een nieuw album uit. Ditmaal moesten we wat langer wachten, want ‘Grave Mounds And Grave Mistakes’ kwam uit in 2018, nog voor de pandemie uitbrak. Er volgden nog harde tijden voor de zevenkoppige formatie, maar kunnen wel stellen dat dit geleid heeft naar een erg intens juweeltje waar we nu al dagen van genieten en de welluidende titel ‘Stack Overflow In Corpse Pile Interface’ draagt.

De band brengt ons bijna hoogdravende avant-garde black metal, waarbij je het geduld en doorzettingsvermogen van een progressieve rockfan in je moet aanspreken om de stormen te trotseren en soelaas te vinden in de (vele) zalvende passages. Het is een veelkoppig serpent dat zich allesbehalve eendimensionaal manifesteert, maar vanwege bepaalde sterke elementen erg beklijvend wordt.

Een persoonlijke impressie volgt… We herinneren ons nog hoe we jaren geleden in de ban raakten door de superieure videoclips van ‘Gatherer Of The Pure’ (2012) en ‘Drawing Down The Rain’ (2015). Zij vormden de poort tot het A Forest Of Stars universum dat blijft uitdijen, net zoals de kosmos, want het element ‘black metal’ is hier slechts mondjesmaat meer aanwezig. Laten we van start gaan met het meest toegankelijke nummer ‘Roots Circle Usurpers’ dat alles in zich heeft om dezelfde verslaving uit te lokken als beide eerder vernoemde videoclips. Wel, de psychedelische aanpak van Lukasz Jaszak is anders dan voorgaande clips, maar dat illustreert het timbre van deze plaat in analogie met Curse’s artwork. ‘Roots Circle Usurpers’ maakt indruk met de proclamerende voordrachtkunst van Curse (‘I am I, not I), huilende leads op lap steel gitaar, weemoedige vioolmelodieën,  en eerzame toetsenlagen, terwijl vocale waanzin gluurt om de hoek. Ook ‘Mechanically Separated Logic’ kan inslaan bij beginners. Met veel gevoel voor drama evolueert men van rustige gitaarpatronen naar volumineuze arrangementen, maar de basis blijft aanwezig (rockend met viool) en dat is een goed voorbeeld van de sterkte van repetitieve elementen.

Eerder voor gevorderden prijzen we openingstrack ‘Ascension Of The Clowns’ aan. Een sensitief viooldeuntje leidt tot de typische, bijna hysterische, verkondigende zang (met niemand te vergelijken) van Curse. Dit is het sonische equivalent van ‘De Schreeuw’ van Edvard Munch. Anders kan ik het niet benoemen, al blijft het fluit- en vioolspel van Katherybe ‘Queen of the Ghosts’ (ex-My Dying Bride) alsook haar prachtige zang een grote rol spelen. Een andere track waarin lap steel gitaar tot Pink Floydiaanse klanken leidt en de vrouwelijke zang de opborrelende waarzin tempert is het verrukkelijke ‘Street Level Vertigo’. Verschillende stemmingen passeren vernuftig soepel de revue. Ook afsluiter ‘Not Drinking Water’ is de overtreffende trap van kunst, waarbij je toewijding zal leiden tot openbaring. Daarbij overstijgt A Forest Of Stars elk genre.