Toen we in april 2023 Draconian als support van Swallow The Sun live zagen in Brugge, was dat in de ‘nieuwe’ bezetting die nu (eindelijk) vers studiowerk uitbrengt met ‘In Somnolent Ruin’. Geduld is een schone zaak, want vorig album ‘Under A Godless Veil’ kwam uit in 2020. Draconian heeft altijd ruim de tijd genomen om met muziek van hoge kwaliteit op de proppen te komen. Zo gaan de begindagen van deze Zweedse echelons der melancholie al terug naar 1994, maar kwam debuutalbum ‘Where Lovers Mourn’ pas uit in 2003. Het was echter het tweede album ‘Arcane Rain Fell’ dat een waar meesterwerk zou blijken te zijn. De band heeft intussen veel stormen doorstaan, maar komt in deze bezetting terug ijzersterk uit de hoek.

Dat deze meesters in het omzetten van treurnis naar pure schoonheid toch altijd consequent herkenbaar zijn blijven klinken, hebben we vooral te danken aan het talent van componist Johan Ericson (gitaar, keyboards) en zanger/tekstdichter Anders Jacobsson met zijn passie voor filosofie en dichtkunst. De stoelendans binnen de band lichtten we al toe in ons interview, maar de voornaamste verandering is toch wel de terugkeer van Lisa Johansson, de zangeres van het eerste uur. Zij vormt met haar fragiele, soms smachtende zang een gedroomd vocaal duo met de ruwe grunts van Anders. Veel fans zullen dan ook dit bekende element als betoverend ervaren.

Een volgend belangrijk ijkpunt is de kwaliteit van de songs. We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat dit zestal uiterst geïnspireerd werd door het nieuwbakken samenspel. De magie uit het verleden is terug! Dat merken we al in de eerste song ‘I Welcome Thy Arrow’ dat zich mysterieus aandient met voorzichtige mijmeringen van Lisa, om dan via een eruptie van sensitieve gitaarsolo’s aan kracht te winnen voor Anders’ sterke grunts. Keyboards ondersteunen de Pink Floydiaanse gitaarsolo die later nog volgt. De meeste songs zijn rond de zeven minuten lang, zo ook het eerder stompend rockende ‘The Monochrome Blade’ dat iets sneller is. Er zitten meteen heel wat opvallende momenten in, zoals plots de hogere, smachtende zang van Lisa, gefluister, tokkelende gitaren die me aan My Dying Bride doen denken en een obsessief refrein. Voor ‘Anima’ nodigde men David Anghede (Crippled Black Phoenix) uit en zo horen we ook cleane mannenzang in dit nummer, soms samen met Lisa of Anders. Het is een majestueus vocaal einde dat deze song kenmerkt. In een nummer als ‘The Face Of God’ komt een heel stuk gesproken tekst en dat is ook iets wat ‘Arcane Rain Fell’ destijds zo enigmatisch boeiend maakte. Een song die ook al vlug bezit van je neemt is ‘I Gave You Wings’. Van dromerig naar dynamische doom riffs, van krachtig naar verstild biedt deze song een beklijvende machteloosheid met oorwurm kwaliteiten. ‘Asteria Beneath The Tranquil Sea’ is een dromerig interludium dat ons leidt naar de uptempo rockende single ‘Cold Heavens’. Dit was het laatste nummer dat men schreef voor dit album en het is erg catchy. Over ‘Misanthrope River’ hangt een mysterieuze waas met vocale afwisseling en heerlijke gitaarmelodieën. Ook één van de favorieten zal ‘Lethe’ worden, want de song over de rivier in de Griekse mythologie die je vergetelheid brengt, barst van emoties over verloren gegane glorie en ontroert waarlijk met zijn fraaie gitaarsolo’s. De sound is daarbij kristalhelder, wat een vakwerk van Draconian met Daniel Liden! Favorieten? Momenteel ‘I Welcome Thy Arrow’, ‘Lethe’ en ‘I Gave You Wings’, maar elke song is een pareltje op zich. Iedere fan van gothic/doom/death metal en bij uitbreiding van schrijnende maar toch verlichtende melancholie zal versteld staan over zoveel poëtische duisternis!