Goed nieuws: Darkthrone heeft een nieuw album! Om meerdere redenen is dat, tenzij je nog steeds zweert bij de Unholy Trinity, gewoon goed nieuws. Want ook als je een nieuw Darkthrone album nog niet hebt geluisterd weet je eigenlijk al dat het fantastisch gaat zijn. Hoe komt dat? Darkthrone is, en dit staat uiteraard open voor discussie, één van die bands die nog geen enkel album heeft uitgebracht dat niet goed is. ‘Under A Funeral Moon’ is wat mij betreft nog de minst interessante, vanwege de abominabele productie, maar ook hier weet ik vrijwel zeker dat het een bewuste keuze is geweest om te laten zien waar Darkthrone al gedurende hun hele loopbaan goed in is: de draak steken met genres, stereotypen en onderwerpen terwijl ze tegelijkertijd meesters zijn in song composition. Ze snappen hoe muziek in elkaar zit en hoe je luisteraars in je ban krijgt en houdt. Ik weet niet of ze elk nummer zo uit de mouw schudden of niet, maar als je aandachtig luistert dan klinkt het in elk geval alsof het allemaal perfect uitgewerkt is.

En daar hebben ze de tijd voor, want deze band besteed liever aandacht aan het maken van nieuwe muziek dan aan het spelen van de muziek voor een publiek. Dat is aan één kant jammer, maar daardoor zijn we wel al aanbeland bij het 22^e studioalbum. En, door deze instelling, is de hoop Darkthrone ooit live te zien zeer klein, maar wel aanwezig…altijd aanwezig als een sluimerende droom waarmee je wazig wakker wordt en die al snel weer wegglipt tussen de vingers van het wakker zijn. Goed.

Dat Darkthrone genre fluid is laten ze ook op ‘Pre-Historic Metal’ horen. En zeg nou zelf, is er een andere band op aarde die wegkomt en nog steeds serieus genomen wordt met een titel als dat? Of zo’n voorkant als deze? Of bijvoorbeeld die van ‘Astral Fortress’? Het antwoord is neen. Op de nieuwe plaat is weer een rijke voorraad stijlen te horen en opener ‘They Found One Of My Graves’ lijkt hier in eerste instantie een blend van duistere jaren tachtig rock en metal aan toe te voegen. Dat is helaas maar even, want het klinkt alsof ook dat iets is dat hen goed ligt. Dat jaren tachtig metal-gevoel keert met enige regelmaat terug gedurende de nummers. Over het geheel gezien heeft dit album meer een thrashy vibe dan iets anders, echter zou het niet okay zijn om het daarbij te laten. Er gebeuren namelijk weer zoveel andere dingen. Er is redelijk wat ruimte voor korte, atmosferische vlagen synthesizer, er zijn hakkende gitaren, een soort van basgitaarsolo, tempowisselingen en indrukwekkende teksten die indrukwekkend gezongen worden. Dat alles gebracht met het typische, heerlijke Darkthrone bravado.

Één van de acht hoogtepunten die het album rijk is, is het instrumentale ‘So I Marched To The Sunken Empire’, dat met heftige synthesizer en zware gitaren een heel aangrijpend, onheilspellend scenario schetst waarbij tekst niet eens nodig is; de titel gekoppeld aan de muziek is meer dan voldoende om de verbeelding te activeren en de luisteraar zich te laten wanen in een bleek en naargeestig landschap, marcherend naar een zekere ondergang. Heel doomy. ‘Eat Eat Eat Your Pride’ reikt met zijn prog-punk benadering enigszins terug naar ‘F.O.A.D.’, en er is een vierde variant van het nummer ‘Eon’ (oorspronkelijk te vinden op debuutplaat ‘Soulside Journey’), genaamd ‘Eon 4’. Voor het derde album op rij speelt de band met variaties op dit nummer, die elke keer divers genoeg zijn om interessant te blijven.

‘Pre-Historic Metal’ kun je gerust bij elke gelegenheid opzetten: feesten, partijen, bar mitswas. Hou er wel rekening mee dat je dan bij alle aanwezigen een fantastische, zware indruk achterlaat, waar je met een tevreden glimlach en je handen, palms up, omhoog bij kan gaan staan, zo van: “Zie je wel, ik zei het toch?“ Darkthrone bewijst met dit album dat ze nog steeds relevant zijn en dat ze maling hebben aan al dat gesteggel over genres en wat wel en niet okay is. (Ik zou zelfs willen stellen dat Darkthrone geen black metal band is, maar eerder legendarische status bereikten toen ze net in een black metal fase zaten en niet meer van die naam afgekomen zijn.) Darkthrone doet wat ‘ie wil, en ze doen dat met gusto! Of, zoals ze zelf zingen op dit album: “Tripping the dark fantastic!”