The Order is een typisch Zwitserse band op de scheidingslijn tussen ‘hard’ & ‘heavy’. De band werd opgericht in de hoofdstad Bern in 2004 en sindsdien is enkel de bassist een keer veranderd. Een solide band dus, en dat vind een weerslag in de muziek. We zitten in het straatje van Krokus en Gotthard. Dat betekent een puike zanger Gianni Pontillo die net dat ruw randje in zijn stem behouden heeft waar nodig en schitterend gitaarwerk (zowel riffs als vurige solo’s) en daar danken we Bruno Spring voor. Rest ons de dynamische ritmesectie van drummer Mauro ‘Tschibu’ Casciero en bassist Alain Schwaller die vakkundig de rest ondersteunt en we zijn voor drie kwartier vertrokken.

De aankondiging van dit zevende studioalbum ‘Empires’ ging gepaard met een ander opmerkelijk nieuwsbericht. Zanger Gianni Pontillo is officieel aangenomen als nieuwe zanger van Nazareth in het begin van dit jaar. Die veteranenband heeft genoeg wijsheid in pacht om een uitzonderlijk iemand te kiezen. Hoge kwaliteit, ook bij The Order, want in één adem stelde men de fans gerust dat dit niet betekende dat Gianni The Order zou verlaten of er minder actief in zijn. We kunnen op beide oren slapen. Dit jaar gaan de live shows gewoon door, ook die omwille van het 20-jarig bestaan van de band, want in 2006 kwam het debuutalbum ‘Son Of Armageddon’ uit en daarvoor bouwt The Order een verjaardagsfeest in de vorm van een tour.

Het is muziek die je een puur vrijetijdsgevoel geeft. Ontspannen, lichtjes stoer en toch heel melodieus. We genieten van de flitsende gitaarsolo’s in openingstrack en single ‘Empires’, de heren houden er een flinke vaart in. Een wat langere song als ‘Fight For Your Rights’ is aangenaam ruw met krachtige zang en biedt de ruimte om het tempo even terug te schroeven voor een bassolo en verrassend einde. Het viertal vertoont wel wat Accept karakteristieken in rechttoe rechtaan songs als ‘Warriors’ en ‘Living For The Nightlife’, maar weet er altijd een persoonlijke draai aan te geven. De teksten zijn minder licht en vrijblijvend dan je zou verwachten, want nu en dan kaart men politieke onrechtvaardigheden aan. De band heeft sterke refreinen die aanstekelijk zijn en ook een semi-ballade als ‘Wherever I Go’ weet te bekoren. Qua zang zou ik stellen dat Gianni’s timbre ergens ligt tussen Ronnie Romero en Myles Kennedy (Alter Bridge). Als afsluiter is er een epische track van tien minuten. De zang in ‘The Bonehead’s Back – Promises And Illusions’ is bij momenten stoer en opruiend. Op de barricaden, iets dat we nog niet kenden van Pontillo. Van akoestische gitaren naar mediumtempo riffs tot vingervlugge solo’s, het zit er allemaal in, terwijl ook de zang verscheidenheid biedt. Dit is een ‘must’ voor melodieuze metal fans, bovendien in een passende mix en mastering van V.O. Pulver die we kennen van Gurd en Poltergeist. Traditioneel in spirit, maar met een hedendaagse  sound in de performance!