Moonspell stond begin jaren negentig mee aan de wieg van gothic metal. Vanuit Portugal evolueerden ze van black metal band met wat folk invloeden tot één van de vormgevers van doom/death/gothic. Al meer dan 35 jaar weten ze ons te verrassen met onverwachte muzikale vondsten of net vertrouwde albums. Inmiddels is het studioalbum nummer 14 met als titel ‘Far From God’ dat ons in de pen doet kruipen..

Wist Moonspell ons in 2021 enorm te verrassen met ‘Hermitage’, een ingetogen, maar diepgaand album vol schitterend gitaarwerk dat opzichtig knipoogde naar Pink Floyd, dan is ‘Far From God’ vooral een vertrouwd album in gotische stijl. Het stilstaan bij het feit dat het doorbraakalbum ‘Irreligious’ nu dertig jaar oud is, heeft hen geïnspireerd om een album te maken dat wordt aangekondigd als de ‘Irreligious’ versie uit de 21^e eeuw en daar zit een grond van waarheid in. Uit de donkere, warmhartige zangpartijen stroomt een bewondering voor bands als Sisters Of Mercy en Type O’Negative. Of om in de eigen catalogus te blijven, ik hoor veel elementen van ‘Sin / Pecado’. Wel wordt dit met zoveel toewijding gedaan dat we al vlug meegaan in het verhaal en genieten van de toegankelijkheid van ‘Far From God’.

De twee eerste singles openen deze nieuwe kennismaking met Moonspell’s gothic metal (en ja, vleermuizen, wolven en de maan komen eraan te pas). Allemaal elementen die onvoorwaardelijk bij de Portugese band horen. ‘Cross Your Heart’ biedt vlot gitaarwerk met lage donkerbruine zang, alsook enig gefluister om een geheimzinnige aureool te scheppen. Nog meer mystiek heeft het titelnummer, want hier is het begin toch wel imposant gefluisterd en stijgt de mystieke uitstraling. Een licht dissonante gitaarsolo van Ricardo Amorim helpt daarbij en bij het einde verzinken we in groots orgelspel van Pedro Paixao. Met ‘Biblical’ wordt het nog donkerder, want dit is eerder mediumtempo en Fernando gooit er enige ruwere vocalen tegenaan. Het gebeurt niet dikwijls, maar indien wel dan is dit echt effectief, zoals in het passievolle ‘Your Promise Of Light’. Het blijft drie kwartier lang genieten geblazen, want ‘The Great Wolf In The Sky’ is voorzien van strijkers en vioolspel van Alicia Nuhro. Dit nummer is opgedragen aan één van de eerste fans die dit niet meer kan meemaken. Een episch moment met rijke keyboardlagen ook. De dynamiek tussen de catchiness van gothic rock en ruwere passages zit goed. Bovendien zijn de gitaarsolo’s weer bovengemiddeld puik. Deze bespreking is echter niet volledig vooraleer we stilstaan bij de afsluiter ‘Reconquista’. Het slepende nummer krijgt gedrongen zang mee, er komt een verwijzing naar de naam Moonspell in en het zit boordevol symboliek. Die symboliek maakt dit album zo sterk en loopt als een rode draad doorheen ‘Far From God’. Het donkere, jachtige narratief en de prachtige gitaarsolo die ‘Reconquista’ nog meer elan geven, maakt ons bevredigd wegzakken in de luie zetel. Moonspell is zich heel bewust van de identiteit van de band en maakt daar dankbaar gebruik van om deze troeven uit te spelen. Hun drijfveer lijkt me geen nostalgie, maar een statement maken.