Met Battleroar hebben we een speciale band. Toen het nog een vrij nieuwe band was – het tweede album ‘Age Of Chaos’ (2005) was net uit – zag ik ze live in Jeugdhuis den Auwel in Laakdal (B) en dat resulteerde in een goed gevulde zaal. We spreken hier over 14 januari 2006. Nu, twintig jaar later bestaat de zeer epische Griekse heavy metal band nog steeds. Uit die tijd is enkel gitarist en oprichter Kostas Tzortzis nog van de partij en na het vorige album ‘Codex Epicus’ (2018), heeft hij weer allemaal nieuwe krachten rond zich verzameld. Geen nood, dat is wel meer gebeurd, maar telkens werd de gewichtig klinkende ‘true’ metal gehandhaafd en ook nu is dat het geval. Deze band zou goed passen op het Keep It True festival met zijn verhalende, lichtjes doomy maar pure heavy metal. Manilla Road en Omen zijn hun grootste invloeden – zowel wijlen Mark Shelton als Kenny Powell waren al te gast op vroegere Battleroar albums – al is er ook enige verwantschap met bands als Visigoth en Atlantean Kodex.

Hoorden we op vorig album nog de Duitse Gerrit Mutz (Sacred Steel, Voodoo Kiss) als vocalist, dan heeft de voor ons totaal onbekende Michael Karasoulis nu de fakkel overgenomen. Dat valt gelukkig goed mee. Hij zingt bijzonder episch, met enig drama en gewichtig. Niet iedereen zal daar fan van zijn, maar liefhebbers van eerder genoemde bands zullen een herkenningspunt hebben. Een sterke eigenschap van de band is dat violist Alex Papadiamantis het materiaal inkleurt met zijn meestal weemoedige melodieën. Maar centraal staat de klassieke bezetting als een huis.

We worden in (geladen) stemming gebracht met de intro ‘The Last Mythkeeper’ want een duistere stem houdt een gewichtige speech die uitmondt in het met vurige gitaarsolo’s gelardeerde ‘The Missing Note’. Het nodige drama is in de zang aanwezig en leidt ons strak musicerend met prominente bas naar ‘Até, Hybris, Nemesis’, vervolgens naar de plechtige vioolklanken en stuwkracht van ‘Legacy Of Suffering (Flagellants)’. De muziek is bij momenten ook heel sfeervol en zelfs sensitief. We zijn aangekomen bij een aantal tracks van zeven minuten en deze worden opgesmukt door akoestische gitaren en breaks. ‘What Is Best In Life?’ is daarbij een eyecatcher en oorwurm. Wat een meeslepende track die dieper ingaat op het leven van een krijger! Wat blijft er over wanneer alles verwoest is? Dat is de hamvraag en dan besluit men uiteraard dat liefde en peis en vré heel wat meer waarde heeft. De songs zijn eerder mediumtempo, maar kennen ook flitsende passages. Wanneer je de cd aanschaft, krijg je nog een bonusnummer ‘Storm Inside’ dat nooit eerder uitgebracht werd. Gitarist Kostas Tzortzis stond ook in voor de productie, terwijl Arthur Rizk de mix en mastering voor zijn rekening nam. Een aangenaam weerzien is dit met deze superepische Griekse true heavy metal band!