Slayer. Het lukt maar weinig mensen om die naam normaal uit te spreken. Zodra deze band ter sprake komt ontwaakt er iets bij mensen die hen kennen. Een soort oerdrift die niet alleen een bepaalde kortsluiting in het hoofd teweegbrengt, maar er ook voor zorgt dat men gaat grommen, lager en dreigender gaat praten en soms ook gaat brullen. Dat laatste gebeurt echter veel vaker als het helemaal niet over Slayer gaat en er andere bands beginnen te spelen. Het is een traditie die al jaren bestaat en waarschijnlijk ook nog jaren zal blijven bestaan. Slayer brullen. Ook op ongepaste momenten – daar weet ik zelf helaas alles van. Maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Slayer is een band met veel verschillende fans. Wie van circle pits, walls of death en gewoon lomp om zich heen bewegen houdt, kan terecht. Headbangen en meedeinen, insgelijks. Stilstaan en genieten, dat kan echter niet. Ik heb dat geprobeerd, ooit, en waar ik ergens vooraan begon (bij het begin van de show), stond ik na twee nummers al zeker tien meter verder naar achteren. Zonder dat ik daar zelf wat over te zeggen had gehad. Ik eindigde, half vrijwillig, bij de bar, en daar zag ik, en ik overdrijf niet, de flesjes tegen de binnenkant van de koelkastdeur aan dansen. Het ging er hard aan toe. Eén ding wat ik aan veel bands, ook Slayer, jammer vind, is dat de setlist vaak hetzelfde is. Maar daardoor beleefde ik eenmaal bij een Slayer show wel al gelijk aan het begin een moment van extase. In plaats van de gebruikelijke knaller hoorde ik namelijk langzaam maar zeker de intro van ‘Hell Awaits’ opkomen en terwijl het kippenvel zich nog op mijn armen en in mijn nek aan het vormen was kwam daar ineens die heerlijke gitaarpartij tevoorschijn, en speelde ze het nummer van A tot Z.

‘Hell Awaits’, het album dat volgens Kerry King Slayer Slayer maakte. Hij kan het weten, want hij was erbij. ‘Show No Mercy’ is geweldig, laat ik dat vooropstellen, maar klinkt achteraf gezien als een vrij generieke mix van thrash en speed metal, met wat donkerdere thema’s dan gebruikelijk. Bij nummers als ‘Die By The Sword’ en ‘Face The Slayer’ is al wel duidelijk dat hier meer aan de hand is dan wat je van een doorsnee band kan verwachten en die nummers (en uiteraard wat de band neerzette met ‘Haunting The Chapel’) waren een opmars naar het typische Slayer geluid. Op ‘Hell Awaits’ wordt dit geluid verfijnd en krijgen we voor het eerst daadwerkelijk te maken met de intense tempowisselingen die een groot aantal Slayer nummers rijk zijn en zorgen voor dat monumentale gevoel. Die klik die zegt: “Stop…continue!” Die nanoseconde waarop alles stilstaat en dan zonder genade door marcheert als een gedisciplineerde stoomtrein. Op dit album wordt er niet alleen over het kwaad gezongen, maar klinkt de muziek ook kwaadaardig. Er zijn een aantal langere nummers, voor thrash standaarden althans, en die gebruikt de band om het onheilspellende gevoel dat dit hele album omvat vlezig en aanwezig te maken. Het basloopje op ‘At Dawn They Sleep’ – één van die langere nummers – is om je vingers bij af te likken, of bij op te eten om even in thema te blijven. En net als ‘Crypts Of Eternity’ – dat andere langere nummer – worden tijd en ruimte maximaal benut om met de huiveringwekkende teksten een verhaal te vertellen met verschillende tempo’s en stemmingen. Die nummers klinken op veel manieren nu nog uniek en origineel, laat staan in 1985, toen er veel minder sonische vervuiling was.

Een heruitgave van deze prachtige plaat is nu verkrijgbaar. Een manier om weer wat geld binnen te harken? Nee. Want als je zo denkt dan denk je dus dat fans klakkeloos alles aanschaffen wat hun idolen uitbrengen, en laat Slayer nou de band bij uitstek zijn die zelf nadenken aanmoedigt. En die idolen liever kruisigt. Dat is in elk geval waarom ik zo ontzettend van deze band hou – dat, en de muziek uiteraard. Slayer, en Metal Blade Records, maken het aantrekkelijk om tot aanschaf over te gaan. Naast digitaal zijn er drie formaten beschikbaar:

De Vinyl Collection, het formaat dat veruit de meeste goodies bevat. Naast de plaat en nog een dubbel LP met daarop de volledige show zoals die in 1985 in Bochum werd gegeven, krijg je posters, laminates, een boekwerk van zestig pagina’s en zelfs een Slaytanic Wehrmacht nieuwsbrief.

De “Blood” Filled Liquid Vinyl, een plaat met de originele nummers van ‘Hell Awaits’. De plaat is zoals de titel suggereert doorzichtig en gevuld met een op bloed lijkende substantie. Dat ziet er echt heel gaaf uit en heeft, vanzelfsprekend, een oplage van 666 stuks. Enkel verkrijgbaar in de Slayer webshop, dus als je deze wilt hebben, wees er dan als de wiedeweerga bij.

En het CD Earbook, waarbij je het ge-remasterde album krijgt, de eerdergenoemde liveshow, een poster en het zestig pagina’s tellende boekwerk.

Live From Bochum 1985 is een waardevolle toevoeging, omdat dit bijna alle nummers bevat die Slayer tot dan toe had uitgebracht. Het geluid klinkt ook prima (dan hou ik heel even buiten beschouwing dat de zang ietwat prominent aanwezig is), en we horen tussendoor een jonge Tom de nummers aan elkaar breien met soms uitspraken die eigenlijk net niet door de beugel kunnen. In 2026. In 1985 was het veel minder een probleem om iets te zeggen als: “You shouldn’t mess around with older women. The only kind of older women there are in this world are the ones that you dig out of a grave. The ones that have maggots…” Maak de zin zelf maar af. Of beter nog, schaf deze heruitgave aan en luister met eigen oren naar hoe dit zich ontvouwt. Slayer, de band die is gestopt met touren, maar waar we nog lang niet vanaf zijn.