In de lente van 2024 maakten we kennis met een betrekkelijk nieuwe Finse band Grain Of Pain en hun debuutalbum ‘The Moon Lights The Way’. We besloten toen al dat we goud in handen hadden wat betreft Finse melancholie in melodieuze doom/death metal. Op dit tweede album ‘Behind Us All’ gaat men nog een stapje verder om een heerlijke doom plaat te maken. Het is alsof alle stukjes van de puzzel nu in elkaar gevallen zijn en de band een eigen sound gevonden heeft die men vlekkeloos beheerst. En reken maar dat dit genieten geblazen is voor liefhebbers van intense melancholie.

Opmerkelijk is dat de bekende koppen in de band – leden van Swallow The Sun en een wereldzanger als Lars Eikind – niet de dienst uitmaken (hoewel hun inbreng uiteraard erg belangrijk is), maar bij Grain Of Pain komt het allemaal uit de koker van Timo Solonen. Het is zijn project/band waarin hij zijn gevoelens kwijt kan. Die emoties balanceren aan de rand van de afgrond der depressie, maar verspreiden tevens een muziekstijl die je inneemt, verwerkt en schoonheid biedt. Soelaas biedt. Rust in de hersenspinsels brengt en een louterend effect heeft.

Men wist nu al op voorhand dat Lars Eikind zijn mooie, cleane zang in elke song zou etaleren. Juho Räihä zou present zijn als producer, ondersteunt het gitaarspel van Timo en lost ook nog wat intense screams wanneer de wanhoop het hoogst is. Net zoals drummer Juuso Ratikainen is hij vast bandlid van Swallow The Sun. Het artwork was terug in handen van Gogo Melone en bovendien verschijnen er nog een aantal gasten in de studio voor extra piment.

Zo is er in de kalmere stukken piano en cello te horen van gastmuzikanten, luister maar naar de intro ‘Shattered Peace’, ‘The House’ en ‘Dance With Me’. Maar de intro gaat naadloos over in de eerder vrijgegeven eerste single ‘To Burn Inside’. Traag en doomy verloopt dit sereen, terwijl de fragiele zang van Eikind ontroert. De vurige gitaarsolo is echter van Pekka Olkkonen (Stam1na) en net zoals Timo in ons interview aangeeft, brengt dit toch een ander timbre in. Het aanwenden van contrasten via verschillende zangstijlen komt volop tot uiting in ‘The Offering’, want naast de zalvende, cleane zang van Lars, horen we heel diepe, intense growls van Eemeli Bodde (de vrij nieuwe zanger van Decapitated) en al even verschroeiende screams van Juho. Een song met veel variatie, want uiteraard volgt de instrumentatie de verschillende zang. Het is bijzonder mooi dat de volgende songs focussen op rust, beschouwing en reflectie. Een volgend nummer dat we apart vermelden is ‘Dance With Me’, meteen met zijn negen minuten ook het langste. Uitzonderlijk is dit een song waarin hoop schittert. Heel sensitief aanvankelijk, maar een modderige doom uitval kan natuurlijk niet uitblijven. Zwaar geschut tegenover de vredigheid bij aanvang. Ook tijdens ‘Bless You With Sorrow’ denk je nog even dat dit opgewekter is, maar hou je vast, want het (in het Fins) gesproken fragment gaat over depressie. Er volgen primordiale screams en het gedonder van onweer. Dit grenst even aan de extremiteit van funeral doom. In het laatste nummer ‘If Morning Never Comes’ staat de lieflijke vrouwenzang van Kirsten Jørgensen (Evig Natt) tegenover zinderende doom riffs. Een topalbum in melodieuze doom/death metal stijl dat allerminst eenzijdig of langdradig is! Grain Of Pain behoort tot de eredivisie van het genre.