De zondag start om twee uur met het derde optreden van een van de Artists in Residence van dit jaar: Krallice. Genoeg tijd om er op tijd bij te zijn zou je zeggen. Maar met drie dagen festival in de benen moet ik nog even opstarten. Bovendien hebben we Krallice al op dag één gezien. In plaats daarvan slenter ik wat door de stad, bezoek de Sounds en doe wat boodschapjes voor het thuisfront. Voor de vestiging van een grote drogisterijketen zie ik twee timide Japanners voorbij schuifelen. Zie ik het goed? Het zijn Wata en Atsuo van Boris. Met een lichte buiging dank ik hen voor het optreden van zaterdag. Of ik vanavond er weer ben, vraagt Atsuo. Ik doe mijn best, beloof ik. Dat hangt er vanaf hoe de dag zal verlopen, denk ik ondertussen.

Ik ben er dus in geslaagd om het optreden van Krallice te missen en in plaats daarvan glip ik de Engine Room binnen, waar Siem Reap al even speelt. Het is een relaxte manier om dag vier van Roadburn in te rollen en is er een patroon? Vrijdag was er Kowloon Walled City en nu dus Siem Reap. Wat is dat met Aziatische topografie dit jaar? Siem Reap blijkt een Belgische band te zijn, warvan de frontman, Gilles Desmolder al op het podium gestaan als bassist / gitarist van Wiegedood en Oathbreaker. Maar wat hij hier laat horen is van een heel andere orde. Desmolder bracht, zittend op het podium een soort van folky lofi die duidelijk verwant is aan bands als Sebadoh, Songs:Ohia en onze eigen Meindert Talsma. Die laatste vooral omdat Siem Reap een song heeft over Oliver Kahn, de legendarische Duitse voetbalkeeper (bij Talsma ging het over Karl-Heinz Rummenigge), en daarmee aantoont over humor te beschikken. Het deed me echter vooral denken aan een melancholiekere, wat mistroostige versie van dEUS. Het was lange tijd zeer ingetogen en breekbaar, al wist Desmolder toch een zekere intensiteit in de songs te leggen, waarmee voorkomen werd dat Siem Reap kleurloos geluidsbehang werd.

Vergeleken met Siem Reap is Lili Refrain heel andere kost. Deze kleurrijke Italiaanse doet waar ze zin in heeft. Voor de niet-geïnitieerden is dat een behoorlijke ontdekkingsreis vol opbouwende loops, drone, opera en noise. Je vergeet soms dat er maar één vrouw op het podium staat, die met behulp van een uitgebreid instrumentarium en vooral een looper een dergelijke bak psychedelische trance kraut noiserock produceert. De Next zaal was behoorlijk volgelopen voor haar en ik was blij af en toe een glimp op te vangen. Ik was met een minuut of twintig verzadigd, en ging richting Inter Arma in de grote zaal.

Door naar weer een bekende naam: Inter Arma. De band heeft zich inmiddels een vaste plek verworven op het festival. De hoeveelste keer was dit nu? De vijfde, de zesde? We waren de tel een beetje kwijt, ook doordat Inter Arma altijd iets bijzonders doet op Roadburn. Na zaterdag een secret show gedaan te hebben (een integrale uitvoering van het epische ‘Sky Burial’ in de skate hall) mochten de mannen uit Richmond, Virginia vandaag het hoofdpodium beklimmen voor een set van welgeteld één nummer, “the Cavern”, de opvolger van ‘Sky Burial’. En wat voor een nummer, want met 46 minuten belandt zoiets in de Hall of Fame van lang uitgesponnen muziek. Behalve de lengte van het nummer is er meer anders bij dit optreden. Voor de gelegenheid was de band versterkt met een violiste en toetsenist die een ouderwetse doomy geluid toevoegden aan wat Inter Arma normaal gesproken laat horen. ‘The Cavern”  is geen saai meanderend nummer. Na een lang slepende sludge-doom sectie schakelde de band moeiteloos over naar een bijna proggy gedeelte waarin als een malle gesoleerd wordt. Tegelijkertijd waren er hele ingetogen passages waarvoor ook nog een gast vocaliste wordt opgetrommeld. Het is met recht een gelaagd stuk muziek dat veel bands in stukken zouden knippen om er een album van acht nummers mee te vullen. Niet Inter Arma dus. Een nummer, maar wel eentje met duidelijke hoofdstukken. Het was knap te zien hoe de band de onvoorbereide toehoorders meesleurde in hun grot om ze tot de laatste noten van hun optreden te boeien en pas dan weer los te laten. Een waagstuk, zo’n nummer live te willen spelen, maar het pakte goed uit.

Je hebt van die bands die legendarisch zijn binnen hun eigen zelfgekozen beperking. Iedereen die ook maar enigszins fan is van een bepaald genre kent zulke bands, maar verder zijn ze totaal onbekend. Warning is zo’n publiekslieveling, eentje die zich niet zo nadrukkelijk in de wereld “buiten” Roadburn heeft weten te manifesteren. Het is ook bijna twintig jaar stil geweest rond de band. Voorman Patrick Walker richtte zich op 40 Watt Sun, maar ze zijn terug. Met een nieuwe plaat, de eerste sinds ‘Watching From A Distance’ uit 2006 en bijna tien jaar na het vorige bezoek aan Roadburn. Na wat klein technisch malheur, was de band al vlug duidelijk in zijn element. Ook voor diegenen die zich vastklampt aan de “grote drie” Britse doombands, was het optreden dat bol stond van nummers van ‘Watching from a distance’, bijzonder de moeite waard.

Epiloog
Wat bij de merchandise al werd opgemerkt, ervoer ik een week na het festival. De merchandise is het gezicht van het festival naar de buitenwereld. Roadburn verbindt. Als ik op een kille maandag met mijn gezin een kop koffie drink in Aarhus, Denemarken, raak ik aan de praat met een vriendelijke Deense man. Hij hoorde dat we Nederlands zijn en we raken aan de praat. Zijn vriendin komt uit Utrecht, hij had haar leren kennen toen hij in Groningen was om een optreden te doen tijdens ESNS. Via onderwerpen als de Vera, en andere Nederlandse podia raken we aan de praat over Deense muziek, en ik noem voorzichtig namen als Gas Giant, Afsky, en Møl. Glinsterende ogen aan de overkant – de leden zijn allemaal vrienden van mijn gesprekspartner. Hij legt uit dat hij drumt bij Alkymist. Een optreden op Roadburn is een droom voor hem en zijn bandgenoten. We kunnen niets beloven, maar wie weet… Walter, lees je mee – Alkymist op Roadburn 2027?

Al met al beleefde Roadburn dit jaar de beste editie na Corona. Mooier artwork (terug naar de basis) en een vette line up met verrassend goede optredens (en goede verrassingen!), wat wil een mens nog meer?