Wat hebben de Amerikaanse bands The Scream, Mötley Crüe, Union en The Dead Daisies met elkaar gemeen? Het antwoord op deze vraag is één van de beste zangers in het rockgenre: John Corabi, ook wel ‘Crab’ of ‘Crabby’.

Het door Bob Rock geproduceerde ongetitelde Mötley Crüe album uit 1994 met Corabi achter de microfoon (en op slaggitaar) is nog steeds het beste album dat de Amerikanen ooit uitbrachten. Dat Sixx en Co. de plaat stelselmatig als mislukking kwalificeren is dan ook vanuit het oogpunt van creativiteit en kwaliteit onbegrijpelijk. Ja, onvergeeflijk zelfs!

Toen Corabi na een jaar weer uit de Cruë werd gedonderd ten faveure van zijn voorganger en nietsnut Vince Neil, probeerde hij het een aantal jaren met Union, zijn band met onder andere Bruce Kulick van KISS, die ook net door zijn broodheren Stanley en Simmons op straat was gezet. Dat leverde twee hele goede studioalbums en één heel goed live album op. Gebrek aan succes betekende uiteindelijk weer het einde van deze band.

Gek genoeg heeft Corabi niet heel veel soloalbums op zijn CV. Het meest arbeidsintensief was/is zijn periode met The Dead Daisies waarmee hij inmiddels zeven albums (inclusief live, covers en greatest hits platen) maakte. Een aanrader in de discografie van de man is het akoestische (duh) ‘Unplugged’ album uit 2013 dat vol staat met mooie liedjes uit het eerdere oevre van Corabi’s bands die het bijzonder goed doen met slechts één gitaar en zijn schuurpapieren stem.

Uiteindelijk is ‘New Day’ het eerste échte solo album van John Corabi. Het bevat twaalf (bijna) nieuwe songs die met een voltallige rockband werden ingespeeld. Frontiers doet er goed aan een podium te bieden aan de talenten van deze rockstar-avant-la-lettre. Want liedjes schrijven kan hij. ‘Cosi Bella’ (2021) en ‘Your Own Worst Enemy’ (2022) werden al eerder als singles uitgebracht via de diverse streamingdiensten. Op verhalende, semi akoestische nummers als ‘Faith, Hope And Love’ vind ik Corabi het sterkst. Het nummer bevat ook een prachtige gitaarsolo. Door welke gastgitarist die is ingespeeld weet ik niet, wel dat zowel Richard Fortus (voorheen Guns ‘n’ Roses) en Charlie Starr van Blackberry Smoke daarvoor door John en producer Marti Frederiksen werden ingehuurd. Ook ‘When I Was Young’ vind ik een mooi “Crabby Schrijft Zich Autobio” liedje.

Fans van de Daisies, The Scream en Mötley ’94 komen echter ook ruimschoots aan hun trekken met het titelnummer (de opener), ‘1969’ en  ‘That Memory’. ‘Laurel’ had weer zo op een Union album kunnen staan. ‘Good To Be Back Here Again’ is weer een prachtige piano-ballad. Het maakt ‘New Day’ een erg afwisselende plaat die mooi dient als visitekaartje voor de veelzijdigheid die Corabi in zich heeft als zanger en componist en daardoor nergens verveelt. De productie van Frederiksen is soms mooi klein gehouden en soms over de top met koortjes en strijkers (‘Love That’ll Never Be’). Ook wat dat betreft afwisseling troef.

Bij voorkeur draaien aan het begin van de lente of hartje zomer met een dikke bel Whisky in de hand. Of een sigaar. Zie maar.