Op 8 december 2023 kondigde Sepultura na meer dan veertig jaar aan dat ze ermee zouden stoppen, al zou er eerst nog een uitgebreide afscheidstour volgen. Drummer Eloy Casagrande besloot niet te blijven en verliet de band enkele maanden later om zich aan te sluiten bij Slipknot. Een verrassende timing, want de repetities voor de afscheidstour stonden net op het punt te beginnen, maar zijn keuze was begrijpelijk. Zijn vertrek maakte de weg vrij voor de toen slechts vierentwintigjarige Greyson Nekrutman, die de drumstokken overnam. Tijdens repetities en op tournee jamden de bandleden regelmatig samen, wat uiteindelijk leidde tot vier gloednieuwe nummers. Die spontane creativiteit vormt nu de basis van hun ultieme afscheids‑EP. Hoe ze het doen is onbegrijpelijk maar na het vertrek van Iggor Cavalera slagen ze er toch telkens in om een drummer van wereldformaat te vinden. Dat was met Eloy het geval maar Greyson moet daar zeker niet voor onder doen. Ondanks zijn pas late overstap van jazz-drummer naar metaldrummer. Het is op de vier nummers duidelijk te horen dat hij nieuw leven in de band bracht want de slechts vier nummers met een totale lengte van zestien minuten klinken toch uitzonderlijk sterk.

‘All Souls Rising’ zet meteen keihard de toon. De combinatie van een bombastische vioolpartij en drums die eerst wegvallen en dan weer perfect synchroon met het strijkersritme invallen, zorgt voor een verrassende en krachtige wending. Je voelt dat elk bandlid tot op het scherp van de snee speelt: het gitaarwerk van Andreas spat van de plaat en zelfs Paulo Jr. verrast met bijzonder sterke baslijnen.

Daarna volgt ‘Beyond The Dream’, dat opent met zacht, bijna broos gitaargetokkel, ondersteund door een melancholische solo. Derrick laat hier een verrassend mooie, heldere zangstem horen, wat deze semi‑ballad een onverwacht zachte maar emotionele toets geeft.

‘Sacred Roots’ brengt opnieuw stevige groove, sterke zanglijnen en melodieën, en zelfs subtiele pianofragmenten die door de lagen heen opduiken.

Veel te snel zijn we al toe aan ‘The Place’, het langste en misschien wel meest indrukwekkende nummer van de EP. De opbouw is traag en gedragen, met gitaarpartijen die vol emotie zitten. Wanneer Derrick opnieuw inzet met zijn heldere zang, versnelt het geheel gestaag tot het uiteindelijk losbarst in pure metalrazernij. Een passend, krachtig slotakkoord voor een carrière van meer dan vier decennia. De EP klokt af op amper zestien minuten, maar toont overduidelijk dat Sepultura, zelfs aan de vooravond van hun pensioen, op topniveau speelt.