We herinneren ons nog goed dat Power Paladin de eerste band was die we bespraken op het toenmalige nieuwe label Atomic Fire Records. We spreken over januari 2022 en het debuutalbum ‘With The Magic Of Windfyre Steel’. Dat bood lichtvoetige, voortvarende power metal in de stijl van Helloween, Rhapsody Of Fire, Stratovarius en Majestica. Geïnspireerd door mythische fantasiewerelden en schrijvers, zijn de teksten niet vrij van clichés, maar het is allemaal zo vurig en bekwaam gedaan door deze dertigers dat het sowieso respect afdwingt. Bovendien is het bijzonder leuk dat je de songs na luttele luisterbeurten al ontspannen kan meezingen.

We zijn nu ruim vier jaar later en het IJslandse sextet is klaar met een tweede album. ‘Beyond The Reach Of Enchantment’ vertoont de gewenste maturiteit en verfijning van de sound. Er zijn vlotte koortjes aanwezig waar nodig, maar het klinkt gelukkig niet al te gladjes. De band blijft met zijn keuze voor power metal eerder een uitzondering dan regel in de IJslandse metalscène, Deze epische opvolger bouwt verder op het succes van het debuut en bevat acht, overwegend snelle, tracks waarvan elke song een hoofdstukje in een saga vol kracht, mysterie en majestueuze grandeur is.

De heren geven volle gas in opener ‘Sword Vigor’. De uitstekende stem van Atli Guðlaugsson kan zowel de hoge regionen als de lagere verhalende trend aan. Zonder verpinken vuren beide gitaristen hun gitaarsalvo’s in het rond, keyboards spelen daarbij in de songs ook een belangrijke rol en een strakke ritmesectie maakt het feest compleet. Want een feest is het wel. Wie kan er blijven stilzitten als ze in ‘Glade Lords Of Athel Loren’ kwiek in galop gaan en een duistere stem alles nog wat spannender maakt? Stompend schiet ‘The Royal Road’ van start, vlot en snel met verhalende zang. Men legt er de zweep op in ‘The Arcane Tower’ en het leuke is dat Tommy Johansson (bekend als ex-Sabaton gitarist en nu het hart van Majestica) ook in de video verschijnt. Zo kan je bekijken hoe hij de bijzonder hoog gezongen noten probleemloos haalt. Atli ook trouwens. En de song heeft een tof middenstuk dat plots wat duisterder is en voorzien van gewichtige zanglijnen. Een vliegende groene draak is ook te zien in de video, we kunnen een glimlach niet onderdrukken. In ‘Aegis Of Eternity’ kruidt men de power metal dan weer met wat stugge thrash invloeden. Wilt er iemand een theatrale aanpak? ‘Camelot Rock City’ rockt niet alleen, maar is ook bombastisch. De band komt als apotheose met het epische ‘Valediction’ dat bijna de tien minuten haalt. Aanvang met akoestische gitaar, dan in snelle vaart de einder tegemoet met stukjes gastzang van een gruntende man en een feeërieke vrouw, veel flitsende solo’s op gitaar en keyboards en een gewichtig gezongen besluit. Heel goed gedaan van deze IJslanders, wie een lekker potje power metal lust, zal er veel plezier aan beleven.