Wat in 2013 startte met het oprichten van Port Noir in Stockholm, heeft zich inmiddels wijd en zijd vertakt in een gestage opgang. Daarbij is het interessant om de muzikale evolutie te volgen van zanger/bassist Love Andersson (hij komt uit een black metal band), gitarist/keyboardist Andreas Hollstrand (hij heeft roots in punk en hardcore) en drummer AW Wiberg (eerder actief in de alt/poprock scène). Samen maken ze nu progressieve rock met alternatieve invloeden.

Ooit toonde In Flames zanger Anders Fridén zijn bewondering voor de jonge band en dat heeft nu, voor dit vijfde studioalbum ‘The Dark We Keep’ geleid tot een onder de hoede nemen door vermaard progrock label InsideOut Music. Wanneer we onze bespreking voor ‘Cuts’ (2022) even doornemen, dan is ‘The Dark We Keep’ daar een logische opvolger van, maar wel met enkele overduidelijke markeringen. Die liggen bijvoorbeeld in de productie. De drassige gitaar riffs met veel vervorming zijn terug! Ze worden nog steeds vergezeld van heel wat effecten uit ambient en elektronica, maar het klinische gevoel wordt aan banden gelegd.

Dat is een pro, want dit is moderne progressieve rock zonder knipogen naar Genesis, Pink Floyd, Yes en meer van die jaren zeventig iconen. Dit neigt eerder naar Tool, The Mars Volta (ja, nog steeds) en zelfs Karnivool of Leprous. De zang van Andersson is daarbij prominent aanwezig en een leidraad doorheen compact materiaal dat veelal aan verkenning toe is via videoclips. Nadat de band in januari een nieuw album aankondigde, werden de fans immers uitgedaagd met vier singles. Met name ‘Complicated’, ‘Redshift’, ‘Noir’ en het melancholieke ‘Ebb And Flow’ konden zich op die manier maandenlang nestelen in ons geheugen. De emotionele, soms vrij hoge zang vormt daarbij een houvast. Nog steeds doet het geregeld mechanisch aan, zelfs een beetje kil zou ik zeggen, maar dat is in conjunctie met interieurs in de moderne wereld. Ruime, neutraal wit geschilderde kamers met enkel functioneel meubilair. De bedachtzame teksten doen heel soms wat aan Soen denken en schaart zich eveneens onder de noemer ‘thinking men metal’, maar de balans der instrumenten is beter dan bij ‘Cuts’ om een brug te slaan tussen oudere en nieuwe fans. Zo komen we tot hetzelfde besluit als in 2022: een moderne progressieve rockband in gestage ontwikkeling die zijn weg naar het publiek heus wel zal vinden.