Het Amphiteahter in Gelsenkirchen kan zo’n 6.000 bezoekers huisvesten en die leken er ook wel te zijn. Wat ook fijn was, was dat de parkeervoorzieningen ruim toereikend en zeer goed geregeld waren, laat dat maar aan onze oosterburen over. Support act Mammoth rijst de laatste jaren behoorlijk aan het firmament. Hun stijl hangt naar mijn persoonlijke smaak net iets te veel tussen verschillende stijlen in om aan te kunnen klampen, maar de band levert wel. Zijn vader speelde ooit in het Goffert Park in Nijmegen als support van Bon Jovi, waarop minimaal een kwart van het publiek wegliep nadat het voorprogramma geweest was. Dat gebeurt vandaag zeker niet, maar het is ook niet zo dat de support act als noodzakelijk kwaad behandeld wordt. Wolfgang lijkt zeer comfortabel in zijn rol als frontman en hij heeft mensen om zich heen verzameld waarmee een sterk optreden bijna verzekerd is. Iedereen houdt van die knul en zijn bandleden ook. En het publiek van vanavond reageert goed op hun sterke performance, maar uiteindelijk komt iedereen maar voor 1 ding.

Met hun zelfgetitelde album vers op zak, ontkomen we natuurlijk niet aan nieuw werk en Megadeth begint de set dan ook met ‘Tipping Point’. Live komt dat nog best lekker binnen, maar gelijk daarop volgt knaller ‘Hangar 18’. En laten we eerlijk zijn, dat is toch meer reden om te gaan. Mustaine heeft zijn band heel erg goed op orde en ook al zijn het hired guns, er staat wel echt een geheel. We hebben in het verleden met ex-leden van Megadeth wel gezien dat een fenomenaal muzikant zijn nog geen garantie is op het maken van fenomenale muziek, daar heb je iemand nodig die richting geeft aan een band en hun talenten en dat kan bijna niemand in de geschiedenis beter dan Dave Mustaine. Wat je ook van hem als persoon mag vinden. Journalist Joel McIver, die hem absoluut niet mag, noemde hem zelf ooit de beste heavy metal gitarist aller tijden. Dat gaat misschien ook weer wat ver, maar als componist is dat zeker te verdedigen.