Rattlesnakes – Shadows In The Night
Listenable Records
Release datum: 30 oktober 2026
“…de songs bruisen van de energie en overtuiging”
Koen de Waele I 20 november 2026
Op papier lijkt de New Wave of Traditional Heavy Metal al lang uitgespeeld, maar sommige bands bewijzen nog steeds dat je met de juiste songs, een sterke zanger(es) en een flinke dosis enthousiasme een frisse indruk kunt maken. Dit Britse gezelschap doet dat met verve. Vanaf de eerste seconden wordt duidelijk dat hier geen ruimte is voor voorzichtigheid. Dit album vliegt er meteen in met beide voeten vooruit en laat nauwelijks tijd om naar adem te happen.
Opener ‘Shadows in the Night’ schiet als een raket uit de startblokken. Snelle drumpartijen, een grommende bas en vlijmscherpe riffs zorgen voor een overdosis energie, maar de echte blikvanger is zangeres Rowena Neale. Haar krachtige stem klinkt alsof ze geboren is voor klassieke heavy metal. Hoge uithalen, bakken overtuiging en een refrein dat dankzij de meerstemmige zang meteen blijft hangen. Een sterke binnenkomer.
Met ‘Forever’ wordt het tempo iets teruggeschroefd, al blijft de intensiteit hoog. De song ademt de sfeer van de jaren tachtig zonder gedateerd te klinken. De riffs zijn onweerstaanbaar en de melodieuze gitaarsolo maakt het plaatje compleet. Daarna gaat het gaspedaal weer volledig tegen de vloer tijdens ‘Breakdown’, waar de band excelleert in snelle ritmes, krachtige zanglijnen en uitstekend samenspel tussen gitaar en bas. Ook nummers als ‘Spellbound’, ‘Destroyer’ en ‘The Other Side of Midnight’ houden het niveau hoog. Vooral het gitaarwerk verdient een pluim. De solo’s klinken geïnspireerd en technisch sterk zonder in zinloos spierballengerol te vervallen. Hier spelen muzikanten die hun vak beheersen en weten wat een goede heavy metalsong nodig heeft.
Het korte instrumentale tussendoortje ‘Dreamland’ zorgt voor een rustpunt voordat de storm opnieuw losbarst. ‘Lost Nor Found’ is vervolgens opnieuw zo’n nummer dat je zonder moeite richting repeatknop stuurt. Het absolute hoogtepunt is echter ‘Where The River Meets The Sea’. Wat begint als een gevoelige ballad groeit uit tot een episch nummer vol sfeerwisselingen. Strijkers, folkinvloeden en zelfs een fraaie dwarsfluit geven de song extra diepgang. Wanneer die melodieën vervolgens samenvloeien met een voortreffelijke gitaarsolo, valt alles perfect op zijn plaats. De zang doet hier af en toe zelfs denken aan het werk van Ronnie James Dio, wat alleen maar een compliment kan zijn.
Deze band grijpt duidelijk terug naar de gloriedagen van Saxon, Iron Maiden en Dio, maar doet dat zonder als een nostalgische kopie te klinken. Integendeel, de songs bruisen van de energie en overtuiging. Liefhebbers van traditionele heavy metal hebben er met deze release een aanrader van formaat bij. Een album dat het verleden eert, maar tegelijkertijd bewijst dat klassieke heavy metal ook in 2026 nog springlevend kan klinken.



