Lords of Metal
Arrow Lords of Metal

Helldorado Festival in Klokgebouw, Eindhoven – 14 november 2026

“Veel bands weer hier vandaag, waarbij het totaalplaatje van muziek en presentatie helemaal kloppen; toch echt jammer dat dit de laatste keer is”
De laatste keer Helldorado, zo heb ik vernomen; jammer dat er weer een mooi festival ermee kapt, maar aan alles komt een einde. Eerst nog maar een keer met volle teugen genieten dus. Al direct aan het begin van de dag is het al bijzonder interessant voor ondergetekende, dus er wordt haast gemaakt om deze keer eens echt op tijd te zijn.
20 november 2024 I Tekst: Cor Schilstra | fotografie: Linda 

Toch nog een beetje oponthoud, maar de persbandjes lagen weer mooi klaar en krap na aanvang van The Dirty Denims kan ik nog net een paar nummers meepikken. Dit ontwapenende gezelschap heeft er duidelijk weer zin in; ze hebben een half uurtje en dan is het dus helemaal direct knallen! Een nummer als ‘Hit Me With Your Best’ Shot is dus in meerdere opzichten een zeer geschikte keuze. Zangers/gitarist Mirjam en bassist Han hebben zo’n beetje continu een smile van oor tot oor en ook gitarist Jeroen kan tussen zijn noeste arbeid door, ook duidelijk een stuk spelvreugde etaleren. Ietwat verscholen achter haar drumkit, is ook een (zoals altijd) goed gemutste Suzanne te zien. De happy hardrock klinkt als een klok en in de toch al aardig vollopende Tarantula Stage zaal krijgt het fris binnengelopen publiek een douche met prettig stukje stevige gitaarmuziek over zich heen; de sfeer zit er direct goed in! Dit sympathieke gezelschap heb ik al menig maal live mogen aanschouwen en ieder keer is het een geslaagd feestje.

Deze band van eigen bodem kan ik echter vast binnenkort wel weer ergens meepikken, dus ben ik na een paar nummers toch richting de Cobra Stage getogen voor The Lords Of The Altamont. De band had ik bij mijn eerste bezoek aan Helldorado in 2017 net gemist, en aangezien ik liefhebber ben van hun platen, was ik erg benieuwd naar de liveprestaties van deze band. De grote Cobra hal begint ook al aardig vol te lopen, tegen het hek aan is dan ook helemaal bezet, maar gelukkig voor mij, is een ruim plaatsje op de vierde/vijfde linie nog goed te veroveren. Op het podium staat een energieke garagerock band enorm gas te geven; zanger/toetsenist Jake “The Preacher” Cavaliere doet me met zijn voorkomen van lange, slungelige lomperik in leren jackie met zonnebril, denken aan Joey Ramone. De punky attitude die deze band met verve tentoonspreidt past ook prima bij de gruizige mix van garage, psych en rock ‘n’ roll. Zo’n beetje alle nummers hebben iets van “waar ken ik dit nog meer van”, maar dat pakt in dit geval ook mensen die het repertoire niet kennen wel direct, bovendien wordt het bijzonder smaakvol uitgevoerd. Met name bassist Rob Zim valt me ook menig maal positief op; de loopjes op zijn Rickenbacker komen ook bijzonder goed door in het totaalgeluid. Barry van Esbroek trommelt er ook aardig op los en gitarist Dani Sindaco heeft een paar fijne soleerpartijtjes in petto, maar de show wordt toch echt gestolen door Cavaliere! John Lord kiepert zijn orgel ook wel eens wat heen en weer, onze eigen Herman Brood kon er ook wat van en Jerry lee Lewis was een losgeslagen projectiel, maar Cavaliere komt aardig in de buurt. Zijn orgel wordt niet alleen door de bijna gewelddadige bespeelwijze gemarteld, maar ook alle hoeken van het podium opgesleept en geslingerd; dat ding moet wel ergens tegen kunnen. En ondertussen worden de teksten vertolkt en het publiek bij de muziek betrokken; respect! De platen zullen voortaan met nog meer luisterplezier (en mooie herinneringen) gedraaid worden.

Even een kijkje bij de Lion Stage. Hier is het duo (!) The Hebridean Sheep druk in de weer. Deze mannen kunnen wel een aardige muur van geluid met zijn tweeën neerzetten. De drummer timmert behoorlijk volle patronen uit zijn kit, terwijl hij bijna in continu contact lijkt te staan met de bassist, die net zo makkelijk via wat effecten, complete gitaarriffs en zelfs solo’s uit zijn viersnarige Epiphone tovert. Dit “samenspel” en de grappige contactmomentjes tussen de muzikanten, evenals het contrast tussen de op de plek genagelde drummer en de in volle overgave over het podium bewegende bassist, is mooi om te zien. Het postuur van de bassist zal niet direct zo’n energieke podiumpresentatie vol met bijna ballet-achtige schwung voorspellen, maar hij doet het met overtuiging! In de zaal ernaast, waar ook de (erg lekkere) koffie te vinden is, hoor ik opeens een enorme brom vanuit de Lion zaal; waarschijnlijk iets niet helemaal goed gegaan met het geluid. Gelukkig zit ik op dat moment net even aan een bakkie. Met waardering voor de technische uitvoering en de onderhoudende podiumpresentatie, was deze tot nu toe voor mij onbekende band, toch een aangename verrassing.

Nog een behoorlijk moeilijk uitspreekbare bandnaam; Sanguisugabogg. Deze slam metal band uit Ohio heeft zo te zien veel mensen naar de Cobra Stage gelokt op dit relatief vroege tijdstip. Zelfs de foto-pit is afgeladen. Deze hele heftige “brutal death metal” is een genre dat ik thuis eigenlijk niet beluister, maar bij optredens kan dit ook voor mij best te consumeren zijn. Je ziet dan ook die verschrikkelijk hardwerkende muzikanten, en kan een overtuigende uitvoering tezamen met muzikaal technische hoogstandjes best waarderen. Zo ook hier; een toegewijde brulboei als frontman die omringt wordt door kundige muzikanten, waarvan (toch weer) enkele gitaarbijdragen me enorm kunnen imponeren. Een lang bezoek kan dit echter niet worden, ik wil per sé het hele volgende optreden in Tarantula meemaken.

Het powertrio Money & The Man schiet uit de startblokken; zelden zo’n energiek bevlogen band gezien. Vanaf mijn kennismaking enkele jaren geleden, tijdens Record Store Day, alwaar ze (toen nog als duo) de Waaghals in Arnhem compleet op de kop zetten, ben ik groot liefhebber van deze band. Zanger/gitarist Henk en drummer Ymte zijn totaal losgeslagen sloopkogels, waarbij het lijkt alsof Ymte na ieder optreden zo’n beetje de helft van zijn drumstel kan vervangen en Henk als een dolle over het podium stuitert, waarbij alle hoeken en gaten (en beklimbare objecten) opgezocht worden. Bassist Tim, de laatst aangesloten aanwinst, is een stuk minder “destructief“, maar qua energie en zichtbaar spelplezier past hij hier prima. En dan dat muzikaal spel, tja, dat is gewoon van de buitencategorie. Dit is zwaar gefreakte garage-bluesrock met linken naar zowel stoner, nineties indie, als nog een handvol niet direct voor de hand liggende ingrediënten. Deze cocktail van heftige muziek en podiumpresentatie   kan op het eerste oog en oor misschien vrij chaotisch overkomen, maar vergis je niet, dit is niet alleen maar recht-toe-recht-aan beuken en power-chords raggen; de verrassende ritmes, overgangen en psychedelica vliegen je om de oren, en die akkoorden, riffs en licks zijn toch verrekte vaak van dat kramp-in-de-vingers werk. Het half uur speeltijd dat ze gegund was, is door ondergetekende ten volle ondergaan en enorm van genoten! Na afloop nog even de laatste plaat (die me deze keer jammer genoeg niet ter review was aangeboden) aangeschaft; weer een wereldplaat!

Even met een paar mensen aan de praat geraakt, en mijn voorgenomen (korte) bezoekje aan Pro-Pain misgelopen. Wel op tijd voor Supersuckers gelukkig. Die stonden ook op mijn “must see lijstje”; Eddie Spaghetti en consorten staan altijd garant voor een goed humeur. De smerige rock ‘n’ roll van “The Greatest Rock ‘n’ Roll band in the world” is gewoon enorm aanstekelijk. Bescheiden is de bassist met de stijlvolle cowboy hoed en zonnebril niet bepaald. Maar van mij mag het; hij neemt wel zijn mede muzikanten, gitarist “Metal” Marty Chandler en drummer “Captain” Chris Von Streicher mee in het verhaal met allerlei superlatieven aangaande hun capaciteiten. Marty speelt ook nog “zijn” ‘Working My Ass Off’ maar moet van tevoren even op zoek naar zijn pet, die hij al een paar nummers niet op had gehad; je herkent hem bijna niet zonder. Het geluid is gelukkig een stuk beter dan de vorige keer dat ik ze zag op Helldorado in de grote hal. Supersuckers spelen de drie kwartier knallende set met het iets rustiger ‘Pretty Fucked Up’ als voorlaatste nummer en natuurlijk de razende klassieker ‘Born With A Tail’ als absolute uitsmijter. Het uitbundige publiek vond het mooi en ook ik heb het prima naar de zin gehad.

Nog even een stukje The Exploited meepikken. Al is er nog maar één origineel bandlid meer over, dit is toch wel een icoon! Zanger “Wattie” Buckan is niet de jongste meer en dat is hem bij vlagen ook goed aan te zien. Zijn gezondheid is niet geweldig meer; tot een hartaanval op het podium aan toe, begin dit jaar. Maar hij staat er maar mooi weer en dan staat er toch wel wat hoor! De agressie is er nog steeds, helemaal als hij over Trump begint, alvorens de klassieker ‘Fuck The USA’ de hal in geslingerd wordt. Toch meen ik zo en dan ook duidelijk een man te zien die zichtbaar geniet van zo’n hal vol mensen, die hij toch nog steeds heel behoorlijk in beweging kan krijgen. De band die deze man om zich heen heeft verzameld, mag ook best even genoemd worden; instrumentaal staat dit ook als een huis! Natuurlijk moet het hele podium gevuld met publiek, als ze ‘Seks And Violence’ spelen; een schitterend gezicht. Achteraf hoorde ik dat de razend goede drummer ook even een minder moment had (toen ik nog niet hier was). Er was sprake van benodigde medische hulp, maar de man heeft de hele set volgemaakt, en hoe!

Demented Are Go heeft mijn hart veroverd met hun Scumbash optreden in de Onderzeebootloods een paar jaar geleden. Deze band, die een beetje buiten mijn gewoonlijke straatje(s) valt, is toch wel heel bijzonder. De horror component die bijvoorbeeld ook wel in de punkrock van een band als The Misfits zit, wordt hier meer echt psychobilly ingekleed. De band speelt strak en de aankleding is weer met gepaste (wan)smaak in de bonus present. Vooral zanger Sparky en de contrabassist hebben denk ik een behoorlijke tijd in de schmink gezeten; ware kunstwerkjes! Ook muzikaal kunnen ze me weer helemaal inpakken. Die bij tijd en wijle wel heel erg spooky stem, die door de algehele lichaamshouding optimaal ondersteund wordt, afgewisseld met direct meezingbare, regelrechte oorwurm-passages en een zeer kundige basis van die heerlijke “plok”-contrabas. De gitaar heeft trouwens ook steeds precies de goede timing, geluidskeuze en een paar fijne Chuck Berry geïnspireerde lickjes in huis. Op momenten ontstaat ook hier weer een (kleine) pogo-pit; ook het publiek kan deze muziekjes dus prima waarderen. Veel bands weer hier vandaag, waarbij het totaalplaatje van muziek en presentatie helemaal kloppen; toch echt jammer dat dit de laatste keer is.

Ik wilde niet voortijdig vertrekken bij het John Coffey spektakel, en miste daardoor wel het begin van Graveyard. Even heel iets anders; direct kippenvel als ik de expressieve aanslag van snaren van de gitaristen hoor. Die geweldige dubbele lijnen doen me toch erg vaak aan Wishbone Ash denken. Er staat een extra gitarist op het podium, zodat Joakim Nilsson zich helemaal kan focussen op de zang, wat hij dan ook bijzonder expressief invult. De steviger dreinende retro-rockers als ‘Ain’t Fit To Live Here’ laten de koppies in het publiek wel op en neer gaan, maar ik kan me voorstellen dat de liefhebbers van het extremere spul hun heil bij Hellripper gaan zoeken. Graveyard heb ik een paar keer eerder mogen aanschouwen, en iedere keer kunnen ze me helemaal inpakken. Ook iedere keer weer is er dat kippenvel bij sommige gitaarpartijen. Vooral bij de langzame blues-achtige nummers als ‘Uncomfortably Numb’ en het van de laatste plaat  afkomstige ‘Rampant Fields’ met zijn “op het randje” langs elkaar knijpende gitaren; een dik compliment voor de uitvoering en het lef om deze nummers hier te spelen. Het algehele geluid, wat behoorlijk chaotisch was bij Napalm Death (volgens mij dan), is trouwens opeens heel best te pruimen in deze voor geluidsmensen best uitdagende hal.

Peter Van Elderen is vast vlak voor zijn eigen optreden nog wel even wezen kijken bij zijn collega’s van Zeke; het T-shirt is in ieder geval van verre te herkennen. Peter Pan Speedrock, een steeds terugkerend high energy rock ‘n’ roll fenomeen op Helldorado is weer klaar voor een krap uurtje speedrock. Je zou zeggen dat het spelen in deze grote hal op Helldorado ook wel kan gaan wennen, maar de mannen van Peter Pan zijn alweer, en nog steeds, zichtbaar onder de indruk en dankbaar dat ze hier hun thuiswedstrijd mogen spelen. De voor het grootste deel op razende snelheid gespeelde, heftige speedrock ‘n’ roll kan weer tot zeker de voorste helft van de hal, de aanwezige toeschouwers heel behoorlijk in beweging brengen. Ergens halverwege de set komt er ook nog even een stukje indrukwekkende “solospot” snarenmarteling van Van Elderen. Ook Peter blijkt echter een mens, als er vlak daarna een nummer heel even verkeerd ingezet wordt; toch een geruststelling voor de amateur muzikanten onder ons. Gelukkig spelen ze voor de afwisseling ook een paar iets meer zware, mid-tempo beukers als ‘Hallelujah’ en ‘Gotta get Some’, van het album ‘Premium Quality …Serve Loud!’, ooit mijn kennismaking met deze band. Ook door Peter liefkozend genoemde “De Dikke”, oftewel Dikke Dennis is natuurlijk van de partij voor zijn gastrol, waarbij ‘Schoppenaas’ en ‘Megasdetitas’ ten gehore gebracht worden. Na afloop nog maar even zijn recent verschenen album ‘Hardhout’ bij de merchandise aangeschaft; deze keer geen vinyl van een voor mij nieuw bandje, maar toch een vers stukje luistervoer voor thuis.

Baroness is met zijn mix van prog, psych, sludge, shoegaze en stoner (en de imposante verschijning van frontman John Dyer Baizley) toch wel een band die hier echt een keer hoorde te staan. De muziek is op plaat al heel moeilijk in een hokje te stoppen, maar live weten ze ook al die verschillende invalshoeken helemaal uit te buiten. Met bewondering heb ik deze band staan bekijken. De bassist en drummer zetten een wel heel solide basis neer, waarbij de drummer behoorlijk geplaagd werd door technische problemen met het monitorgeluid op zijn in-ears. Baizley is een gigant op gitaar en zijn toch wel kenmerkende stem zal misschien voor sommigen toch even wennen zijn. Het enthousiasme van de headbangende, spring in het veld gitariste/zangers Gina Gleason, met een smile van oor tot oor, is heel aanstekelijk, en het gitaarspel bijzonder imposant. Deze set heb ik niet helemaal tot het einde mee kunnen maken; rond elf uur was het tijd om de terugreis te aanvaarden. Toch weer een geweldige dag op Helldorado 2024; heel graag tot de volgende editie!