Perfect getimed heeft Vanaheim zich stap voor stap in het collectieve geheugen van pagan/folk metal fans genesteld. Een tournee met Ensiferum, Openen van het herboren Heidenfest in thuisstad Tilburg in januari dit jaar. Dat zijn maar enkele voorbeelden van de aanwezigheid van de band op internationale podia. Het is ook een band die stap voor stap geëvolueerd is naar de huidige aanpak en sound. Was de eerste EP ‘The House Spirit’ (2017) nog in het Engels gezongen, dan besloot men vanaf het debuutalbum ‘Een Verloren Verhaal’ (2022) voor teksten in de moerstaal over plaatselijke mythes en legenden. Zo ontwikkelde het vijftal een eigen stijl binnen het genre. Dat komt nu volledig tot zijn recht op dit tweede album ‘Roede Voor De Borst’, ditmaal met ondersteuning van een label.

In Zino van Leerdam heeft de band uit Tilburg een expressieve frontman, die het concept met zijn ruwe zang en vertellingen leidt. Het vioolspel van Rikke Linssen is eveneens een erg fraaie blikvanger in de songs. In opener ‘Geestenmist’ horen we piano en accordeon, maar spoedig is er een acceleratie met barbaarse zang. Dat staat in schril contrast met een sereen zingend koor dat in elke song te horen is. Joost van den Broek heeft zijn stempel op de zes songs gedrukt, zodat er meermaals een gelaagd geheel qua orkest en koorzang ontstaat. ‘Kroos En Slijk’ en zeker ‘Eendracht Maakt Macht’ zijn de meeste aanstekelijke songs waar iedereen de positieve vibe van deze band aan den lijve kan voelen. Dwaallichtjes, glimwormen en een eenzame wolf dwalen doorheen de muziek wanneer we ‘Het Laatste Licht’ zien verdwijnen en ons overgeven aan ‘De Overtocht’ waar alle registers worden opengetrokken. Topmuzikanten als Coen Janssen (Epica) en Nils Fischer (Eluveitie) zijn in alle songs te horen, terwijl Joost van den Broek en Mika Jussila (RIP) de opnamen perfectioneerden. Dit zijn kroniekschrijvers in muzikale vorm, zij maken ambachtelijke folk metal met sterk narratieve inborst. Is Vanaheim Neerlands Hoop in Bange Dagen wat pagan/folk metal betreft? We hopen dat zij het genre terug op de kaart zetten in de Lage Landen – en niet alleen in Duitsland – en net als Heidevolk blijven doorgaan.