Vanaheim – interview met Michael van Eck (gitaar)
Michael van Eck: “Ik ga niet zeggen dat dit een permanente keuze is, want we houden alle opties open, maar voor nu is Vanaheim lekker Hollands”
Er was een tijd dat nieuwe pagan/folk metal bands zich met bosjes tegelijk aanboden in de metalscene, maar tegenwoordig moeten we zuinig zijn op muzikanten die nog daadwerkelijk iets willen bijdragen aan het nog steeds interessante genre. In Duitsland leeft die scène nog meer dan in de Lage Landen, maar deze band komt uit Nederland! Nadat we ze verschillende keren gespot hadden op tournee, brengt Vanaheim een tweede full length album uit en ‘Roede Voor De Borst’ blijkt een schijf die Vanaheim’s potentieel volop toont. Het wordt een enthousiaste zoomervaring met gitarist Michael van Eck die veel verhalen te vertellen heeft.
Vera Matthijssens Ι 22 september 2026
Gefeliciteerd met het nieuwe album. Erg goed!
Dank je wel.
Er is lang naar toe gewerkt, want, wat mij opviel, was dat, al waren jullie lang niet getekend door een label, dat jullie zichzelf toch heel goed kenbaar gemaakt hebben bij het juiste doelpubliek. Vroeger was er al een tournee met Ensiferum meen ik mij te herinneren…
Inderdaad, in feite een onofficiële tour met een heel lang verhaal, die Ensiferum shows… Daar hebben we heel hard voor gevochten om met elke show mee te mogen, omdat het net na covid-19 was. Een heel speciale gelegenheid was dat, waar ze eigenlijk tegen de zaal zeiden van ‘jullie mogen lekker een voorprogramma regelen, daar hebben wij geen zin in’. Wij, Vanaheim zijn als een stel dolle honden al die zalen gaan contacteren en vroegen: ‘hebben jullie een band nodig? Willen jullie ons toevallig?’ en zodoende zijn we dan inderdaad met een heel aantal shows van Ensiferum mee geweest en bij het concert in Sint-Niklaas in De Casino hebben we kennisgemaakt met een heel aantal belangrijke mensen. Daar hebben we schijnbaar een goede indruk achtergelaten. Ik denk dat die show er verantwoordelijk voor is geweest dat het hele balletje is gaan rollen voor alles. We zijn tot de dag van vandaag dankbaar dat we daar hebben mogen spelen, want zonder die show was Vanaheim een heel pak kleiner geweest op het wereldtoneel.
Wow! Ik kom hier nog iets te weten. Dat is een straf verhaal…
Ja en nog beter… ik heb hier de originele poster van die Ensiferum show. Ik voelde dat ik die poster mee moest nemen, want ik had het gevoel dat hier heel veel goede dingen uit gaan komen, herinner ik me nu. Karma was heel positief voor me.
Toen was jij nog niet in de band, maar hoe is men bij de naam Vanaheim gekomen?
Ja, je zegt het al goed, ik was er toen nog niet, ik ben later in de band erbij gekomen. Op Facebook had men een advertentie geplaatst, dat ze op zoek waren naar een nieuwe gitarist. Zodoende ben ik bij Vanaheim terecht gekomen, want het is niet echt vanuit origine mijn muziek. Folk metal was ook echt niet mijn ding vroeger. De naam Vanaheim is bedacht door de oprichter van de band die nu in een andere folk metal band zit. Zeker een aanrader om even op te zoeken, ze heten Mourning Wood, echte feestmuziek zeg maar. De naam Vanaheim ging heel goed samen met het imago en de muziekstijl van de band in de beginfase van de band, maar toevallig – we zijn bezig met een managementbureau tegenwoordig – dat zijn twee heel gepassioneerde mannen: Rob van der Loo, de bassist van Epica en muziekveteraan, daar hadden we onlangs nog een gesprek mee. Hij zei ‘eigenlijk is jullie bandnaam Vanaheim helemaal niet zo aansluitend meer op hetgeen wat jullie doen’, want we zingen helemaal niet over Noordse mythologie, we maken geen Viking muziek. Dat was wel een leuk gesprek, want je bandnaam is superbelangrijk. Mensen associëren een bandnaam met een stijl van muziek en zo is Vanaheim tot stand gekomen, omdat dit het oorspronkelijke idee van de band was om meer Noorsachtige pagan muziek te maken. Toen ik bij de band ben gekomen is eigenlijk de muziekstijl best wel veranderd door mijn inbreng en invloeden, samen met onze hoofdcomponist Zino van Leerdam, onze zanger. En zo is de naam tot stand gekomen. Onze EP ‘The House Spirit’ is wat meer pagan, maar dat gaat niet meer op voor ‘Een Verloren Verhaal’ en voor ‘Roede Voor De Borst’ natuurlijk. Op de eerste EP hadden we nog Engelstalige teksten.
Maar vervolgens is Vanaheim dus eigenlijk geëvolueerd naar een eigen sound en gezicht…
Ja. En vooral met de nieuwe cd – ik heb ‘m toevallig achter me staan hier – er staat een molen op, wat natuurlijk hartstikke Nederlands is en we zijn eigenlijk met deze cd nog meer het Nederlandse gaan omarmen. Niet alleen in de teksten natuurlijk – want het is weer een album in het Nederlands – maar we kiezen er ook voor om nog meer Nederlands te zijn, ook voor de verhalen die we vertellen, de nieuwe podiumaankleding. Ik ga niet zeggen dat dit een permanente keuze is, want we houden alle opties open, maar voor nu is Vanaheim lekker Hollands, lekker Nederlands.
Met die titel ‘Roede Voor De Borst’ viel mijn kwartje al niet. Dat heeft ook met die molen te maken, niet?
Weet je het ondertussen al of zal ik het verhaal vertellen?
Vertel maar, want het gros van de lezers zal dit niet weten…
Ja, ik denk dat een hele hoop mensen het niet gaan weten. Ik wist het zelf ook niet, namelijk. Ik hoop dat ik het goed ga vertellen. ‘Roede Voor De Borst’ is een uitspraak die molenaars vroeger gebruikten om via de wiekstand van de molen – dus hoe de wieken staan – aan te geven dat er iemand overleden is. Volgens mij is het zo dat wanneer de wieken recht naar beneden staan, dat je de wieken voor de borst hebt, is dat een signaal dat er recent iemand overleden is. Het verhaal van het nieuwe album gaat natuurlijk ook over een man die komt te overlijden en tussen hemel en aarde reist om de dood te omarmen zeg maar, om daar vrede mee te krijgen. Dus daar komt de titel vandaan, ‘Roede Voor De Borst’, vanuit de geschiedenis, maar toevallig heel thematisch met het verhaal.
Zo leert men nog iets bij, want dit is toch eerder oud archaïsch taalgebruik, iets wat verloren aan het gaan is…
Daarmee ook weer nog een stukje Hollandser met dit album. We omarmen het Nederlands op dit ogenblik. Dat is ook wel een puntje dat Zino, onze zanger, heel belangrijk vindt. Hij vindt de Nederlandse taal heel mooi, de taal is heel expressief, daar kan je heel veel emoties in uiten en vooral op de nieuwe cd is dat nog belangrijker geworden door het thema van overlijden, vrede krijgen met de dood. Ook met de nieuwe clips die recent zijn uitgekomen, waar het verhaal getoond wordt van het hoofdkarakter, de molenaar, die voor ons, voor de band, en voor de dorpelingen zijn lichaam naar buiten gedragen zien worden. Dat heeft een heel emotionele lading.
Het nummer ‘Eendracht Maakt Macht’, werd geschreven met het doel om iets bijzonder catchy te schrijven. Volgens mij is dat helemaal gelukt…
Dank je wel. Om even terug te komen op een vraag die je aan het begin van dit gesprek vroeg, dat er wel wat tijd overheen is gegaan. Kijk, hoe langer mensen moeten wachten op nieuwe muziek, hoe meer verwachtingen ze gaan krijgen, vaak, vooral mensen die je muziek wel leuk vinden en fan zijn van de band. Vandaag de dag is de attentiespan van een persoon niet zo heel lang meer en als de band er tweeënhalf jaar of drie jaar over doet om een cd uit te brengen, is dat al best lang. Na onze eerste cd, ‘Een Verloren Verhaal’, die ook best wel in de smaak viel, hoe ga je daar tegenop boksen? Hoe ga je iedereen tevreden houden? En dat is ook heel zeker iets waar wij als band naar streven, om te kijken hoe we sneller muziek kunnen uitbrengen. ‘Roede Voor De Borst’ heeft even op zich laten wachten natuurlijk, maar we hopen dat mensen het niet gaan vergelijken met onze eerste debuutalbum ‘Een Verloren Verhaal’, dat ze het echt gaan zien als een op zichzelf staand album, als een op zichzelf staand product. Ik zelf zou het ook lastig vinden om te vergelijken. ‘Een Verloren Verhaal’ was heel groot, heel bombastisch, heel episch, vol met een miljoen laagjes en we hebben bij dit album echt geprobeerd om het iets kleiner te maken, iets organischer, iets minder uit de computer, maar daardoor klinkt het wel iets kleiner. Je gaat ook ongetwijfeld mensen hebben die zullen zeggen dat ‘Een Verloren Verhaal’ toch wel een stuk gaver en epischer was. Dat snappen we. Het is een stilistische keuze die we hebben gemaakt.
Gewoon zichzelf zijn lijkt me best. Niet te veel aantrekken, al die commentaar…
Dacht ik ook, maar ik ga even een geheim wapen naar boven halen. Uiteraard, in voorbereiding van dit gesprek heb ik u even opgezocht en ook een aantal van uw reviews opgezocht en toevallig kom ik bij een review van Equilibrium terecht, de nieuwste cd die je hebt gedaan. Daar beschrijf je ook – eigenlijk best wel interessant – dat er eigenlijk niets meer van Equilibrium terug te vinden is in wat ze doen, omdat zij heel erg stilistisch veranderd zijn. Dus het is echt een dubbelzijdig zwaard. Ga je als band echt maken wat jij zelf wil OF ga je maken wat je fans willen horen? En ik denk dat de meeste fans zullen zeggen ‘wij zien jullie als een band, als een groep, dus als jullie je muziek veranderen, als jullie een beetje de essentie van de muziek aanpast – dus niet abrupt anders – denk ik dat de fans daar vanzelf in volgen. Zolang de identiteit van de band daar blijft, hetgene waar je de muziek aan herkent, denk ik dat het niet uitmaakt als je evolueert.
Wat mij live bij Equilibrium opviel, was dat het vooral de jongere mensen waren die goed meekonden met de nieuwe stijl…
Maar niet de echte fans… Wij zijn een hele jonge band natuurlijk. De fans die we vergaard hebben over de jaren heen, die kennen nog niet zoveel van onze muziek, want we hebben nog maar twee cd’s uitgebracht, dus stilistisch gaan we ook nog niet zo alle kanten uit. Maar als je kijkt naar een band zoals Equilibrium – om even mee te geven, wij zijn supergrote fans van Equilibrium, maar voornamelijk ook – inderdaad – tot het werk tot aan ‘Renegades’ waar Robse bij zat, maar ook het eerdere werk, ‘zoals ‘Sagas’ enzo. Dat was fenomenaal, fantastisch, maar inderdaad, de band is enorm veranderd, omdat er andere mensen zijn bijgekomen. Als de mensen veranderen, zie je dat daar een stilistische verandering plaatsvindt, ook bij Vanaheim. Toen ik bij de band kwam, en een aantal van de originele leden eruit gingen, zie je ook dat de stijl van de muziek veranderd is.
We komen dan bij ‘De Overtocht’, want dat zou het nummer geweest zijn dat de vonk deed oplaaien om verder te werken aan dit album…
Het was onze eerste single die we van dit album uitgebracht hebben. Daar is ook weer een leuk verhaal over. Ach, wij hebben zoveel verhalen. ‘De Overtocht’ is het eerste nummer dat we voor deze plaat hebben geschreven en het allerlaatste dat we hebben kunnen afmaken. We hebben bij dit nummer een hele poos vastgezeten, echt, we wisten maar niet hoe we het moesten af maken. Ik denk dat we daar letterlijk een jaar geprobeerd hebben om maar een einde te maken van het nummer en het lukte maar niet. Ondertussen was eigenlijk heel de cd klaar, en dat stomme nummer lag daar nog. Maar we hadden zoiets van ‘nou ja dit nummer is hartstikke gaaf, we willen het niet zomaar weggooien, dat zou zonde zijn’. Interessant dat je dit nummer aanhaalt, want het is wel het nummer dat de stijl van de cd bepaald heeft.
Want het is ook een conceptalbum…
Wij hebben in de loop der jaren heel erg gemerkt dat – mijn zanger en ik, wij schrijven, onze zanger Zino is de hoofdcomponist – hij bepaalt de atmosfeer, de basisideeën, en dan kom ik erbij voor het ‘afschrijven’ laat ons zeggen. We hebben heel erg gemerkt dat wij echt een verhaal moeten hebben om muziek te kunnen schrijven. Wat onze zanger doet, die heeft echt een enorm natuurtalent daarvoor – als hij een verhaal leest, speelt ie eigenlijk een film af in zijn hoofd en aan de hand van die beelden die hij in zijn hoofd ziet, schrijft hij de muziek. Alsof hij een zwartwit film bekijkt zonder geluid en dan is ie ter plekke in zijn hoofd aan het bedenken welk geluid hoort daaronder en dat is hoe wij onze muziek schrijven. We maken een verhaal dat is als een boek. Een boek heeft hoofdstukken, dus we maken de hoofdstukken, welke karakters zijn er, welke gebeurtenissen zijn er. Wat gebeurt er in hoofdstuk drie? Die persoon is er niet meer, dus wat is er gebeurd? Dat soort dingen, dat schrijven we allemaal op in één grote powerpoint presentatie (lacht) en dan gaan we daar eigenlijk de nummers op schrijven. We hebben nu natuurlijk twee conceptalbums uitgebracht, maar misschien is dat wel hetgeen we tot het einde der tijden zouden moeten doen, want wij hebben gemerkt dat dit voor ons de manier is om te kunnen schrijven. Als er geen verhaal is, dan merken we dat het voor ons echt moeilijk is om muziek te schrijven. Ik denk dat het ook wel aan het genre van muziek ligt. Een goed voorbeeld: als je naar progressieve metal kijkt, een band als Dream Theater, die schrijven ook alleen maar conceptplaten. Lange verhalen, en dat duurt heel lang eer het allemaal uitgewerkt is. Ik denk dat het juist gaaf is bij een conceptplaat, waarbij je bij de cd ook meteen een heel verhaal krijgt, dat je er alle soorten emoties in kan verwerken. Je kan gaan van blijdschap naar wraak naar geweld naar angst. Carach Angren, een andere Nederlandse band, die zij daar ook geweldig in en dat is de essentie van Vanaheim: wij willen niet alleen muziek schrijven, wij willen verhalen vertellen. Ook live.
Dat komt nu al tot uiting. Ik denk dan aan het grote boek dat Zino gebruikt op het podium…
Dan heb ik nog een verhaal voor jou! Wij maken zoveel mee en we hebben de leukste fans op aarde. Het grote boek werd geïntroduceerd bij ons voor ‘Reuzenspraak’, de single van onze eerste cd en de video. En op een gegeven moment begonnen mensen zich af te vragen ‘wat voor boek is dat nou?’. Wat zijn mensen gaan doen? Die zijn gaan proberen om stiekem te kijken wat er nou in dat boek staat. En op een gegeven moment zijn mensen er dus achter gekomen. We hadden een optreden in Nederland, ik denk in Hengelo of zo en men was er achtergekomen dat het grote boek een bosatlas was. Er stond een hele groep mensen met bosatlassen en een briefje: ‘we kennen jullie geheim’. Dat is fantastisch, dat mensen zich zo betrokken voelen en aangetrokken tot, niet alleen de muziek, maar ook de band en wat we doen op het podium, dat mensen de tijd en moeite nemen… er is geen beter gevoel! Dat is fantastisch!
Er was toch ook een lantaarn bij, niet?
Ja, we hebben twee grote lantaarns op het podium. Ze zijn mooi, misschien weinig relevant voor ‘Een Verloren Verhaal’, maar het is een fantasiethema. We wilden een wat fantasieachtige aankleding hebben en ja, we hadden altijd al een soort stormlantaarn waar Zino mee over het podium liep. We besloten om twee staande lantaarns op het podium te zetten en die gaan al heel veel jaren mee. Ze zijn ontzettend irritant om op te bouwen. Ondertussen zijn ze scheef, ze vallen soms uit elkaar, maar het ziet er wel zo mooi uit.
De muziek vind ik relatief opgewekt, maar in de teksten komt heel wat drama om de hoek kijken. Zie ik dat juist?
Ja, redelijk goed gezegd. Even kijken of ik daar een goed antwoord op heb. Er zijn nog een aantal nummers die het publiek nog niet gehoord heeft, laten we het daarop houden, maar je hebt bijvoorbeeld het nummer ‘Kroos En Slijk’. Dat is een goed nummer om jouw vraag te beantwoorden. Dat nummer wisselt heel erg af tussen heel heftig, heel zwaar, echt death metal, en een heel mooi, sereen couplet met mooie melodietjes. Als je intussen naar de tekst luistert, dan zal je ook zien en lezen en horen dat in de zware, death metal stukken de tekst eigenlijk niet zo prettig is, en in de serene mooi melodische stukken is de tekst heel positief en opwekkend. Dat is iets wat onze zanger Zino ook heel belangrijk vindt, dat alles moet matchen. De atmosfeer van het nummer, de emotie van het nummer, het onderwerp van het nummer, en ook de tekst is onderdeel van de muziek. Het is nogal raar om vrolijk ‘hey hey hey’ te zingen met een dansje en fluitjes, terwijl je zingt over iemand die opgehangen wordt omdat het een heks is. Het moet matchen.
Er zijn veel gastmuzikanten. Kan je daar iets over vertellen?
Tuurlijk. We hebben gastmuzikanten en dan een gastkoor. Op ‘Een verloren Verhaal’ hebben we voornamelijk veel zelf gedaan en ook de partner van onze bassist die heel erg veel ingezongen heeft. Voor dit album… volgt nu nog een verhaal (grinnikt). In december 2024 speelden we met onze goeie vrienden van Heidevolk een optreden in Utrecht. De midwinter optredens van Heidevolk. We doen daar graag en vaak aan mee. We waren aan het spelen in Utrecht en tijdens de show zagen we overal mensen verkleed als witte kerstelfjes staan. Dat was een beetje raar. Na onze show zijn we aan het afbouwen en komt er een groep van een 40 à 50 mensen, verkleed als winterelfjes, naar ons toe en die zeiden ‘dat was zo gaaf! Dat hadden we echt niet verwacht’ en toen hebben ze een hele slechte, foute opmerking gemaakt. Ze hebben toen gezegd tegen ons: ‘als jullie ooit een koor nodig hebben op jullie cd, bel ons’. Wij zijn Nederlanders. Als ons iets aangeboden wordt, dat vergeten we niet meer. Dus, wat doen wij? In 2025 hadden we een koor nodig en we vroegen hen. Zodoende hebben wij een echt koor, een vrijwilligerskoor. Ze hebben alle nummers ingezongen, heel veel koorstukken in de refreinen, je hoort ook dat ze echt woorden spreken, want op onze eerste cd was het veel vanuit de computer, plat gezegd, we hadden toen geen geld. Op deze cd hebben we dus het IJzel & Waal koor en buiten dat koor hebben we ook nog een aantal gastmuzikanten, waaronder Nils Fischer. Dat is een fluitist. Hij is ook sessiemuzikant voor Eluveitie. Er was ook Sarah van een Belgische band. Zij heeft ook een heleboel operazang opgenomen op de cd. En dat was het zo ongeveer.
Nog iets over het artwork, want dat lijkt me ook belangrijk…
Dat is hartstikke belangrijk, we zijn er ook super trots op. Het artwork is een collage natuurlijk, een panorama. Dat is gemaakt door Julian Bauer, een Duitse jongen en een extreem getalenteerd artiest. We hebben al met hem samengewerkt voor onze eerste cd. De samenwerking was zo fijn en wat hij doet is zo… hij weet gewoon exact wat wij willen. We hoeven maar een paar hints te geven en hij weet exact wat wij nodig hebben. Wij werken graag samen met mensen waar we een relatie mee opbouwen. Hij heeft een heel unieke eigen stijl, dat zie je op beide covers. Het lijkt bijna een olieverfschilderij. We steunen graag mensen waarmee we samen hebben gewerkt waar we een goeie relatie mee hebben. Niet alleen met Julian voor het artwork, maar ook met de studio waar we opnemen onder leiding van Joost van den Broek, die is ondermeer bekend van dingen zoals Epica, Powerwolf en Sabaton. Daar gaan we ook heel graag naartoe. Hij heeft de plaat weer gemixt. Zo doen we dat met alles bij Vanaheim, proberen een familie op te bouwen met de mensen waarmee we werken.
En… er is een tournee op komst, namelijk ‘Valhalla Calling Europe’…
Oh ja! Dit is onze eerste grote, officiële tour die we gaan doen. Wij supporten daar Týr, Dragonland en Twilight Force. Dat gaat heel zwaar zijn, maar dat gaat fantastisch zijn! Een eerste grote Europese tournee in een hele hoop landen waar we nog nooit zijn geweest. We kijken er enorm naar uit. Het gaat echt een fantastische avond worden. Volgens mij heeft elke band dan een nieuwe cd uit! Dat gaat één groot feestje worden.
