Eerder kwamen de albums ‘Manifestation’ (2017) en ‘Beyond The Blood Red Horizon’ (2022) uit, maar er is heel wat veranderd in deze uit Koblenz, Duitsland komende band sinds toen. Midnight Rider werd opgericht in 2004 en heeft nu enkel gitarist Blumi als stichtend lid. De rest is nieuw. Geen nood, ze maken nog steeds klassieke heavy rock die zwaar geïnspireerd is door de jaren zeventig. Ik hoor bands als Budgie, Thin Lizzy en zelfs Golden Earring in de tien songs en dus gaan we ervan uit dat iedereen hier wel in de stemming is voor een lekkere portie traditionele hardrock in een passende productie, zonder één moment oubollig te klinken, want deze gasten weten waar ze mee bezig zijn.

Blumi heeft een sterk stel nieuwe muzikanten weten te strikken. Over deze Hendrik op drums en Nik op bas kunnen we weinig meer vertellen dan dat ook zij het hart op de juiste plek hebben, maar alles staat of valt met de zanger. Daar verschijnt nu de ervaren Amerikaan Chris Black op het toneel die al tal van andere bands aan enige bekendheid hielp. De zang is zuiver, kordaat en overtuigend, een perfecte aanvulling op dit materiaal.

Of het nu de boogie rock van opener ‘Charlemagne’ is, de strak gespeelde titelsong of het mediumtempo ‘The Renegade’, zij worden allemaal gelardeerd met heerlijke gitaarsolo’s. Er valt geen enkele zwakke song uit de boot. De single ‘The Battle Of Brighton’ gaat van start met het stoere geluid van ronkende gitaren (hallo Judas Priest) en de gitaar intro van ‘Defenders Of The Dormant’ doet me even aan ‘Radar Love’ van The Golden Earring denken, maar het is zo ontspannend om naar dit viertal te luisteren dat je daar geen bezwaar voor kan aantekenen. Op ’t laatste vermoed je een ballade, maar neen, ‘Evening Lights’ is gewoon een serenade op akoestische gitaar. Dit geeft ons positieve vibraties (ooit een albumtitel van Ten Years After uit diezelfde jaren zeventig) en iedereen heeft daar nood aan!