Joseph Tholl – It Might Be Art
High Roller Records
Release datum: 12 juni 2026
“We kregen een rondleiding in ’s mans muzikale invloeden uit zijn jeugd en dat is iets anders dan we verwachtten na zijn heavy/speed metal start bij Enforcer.”
Vera Matthijssens I 17 juni 2026
Na ‘Devil’s Drum’ (2019) is ‘It Might Be Art’ het tweede soloalbum van Joseph Tholl, een Zweedse zanger en multi-instrumentalist die wereldwijd bekendheid verwierf als oprichter en gitarist in de heavy speed metal band Enforcer. Hij bleef tot 2019, waarna hij Black Trip oprichtte. Deze band veranderde zijn naam in Vojd. Tegenwoordig speelt hij gitaar in het eerder gothic rock gerichte Tribulation.
Hij kreeg heel wat hulp bij ‘It Might Be Art’. Zelf neemt hij de zang voor zijn rekening, alsook het gitaarspel (ook bas), piano en synthesizer in de songs. Het drumwerk werd deels uitbesteed aan Robert Eriksson (The Hellacopters), deels aan Jakob Ljungberg (Second Sun). Er zijn ook heel wat gastbijdragen. Het resultaat is een melodieuze metal plaat die naar hardrock en gothic knipoogt. Tholl liet de mogelijkheid open om door invloeden uit tal van genres te putten zodat er een eigen product uit groeide, een blauwdruk van zijn muzikale smaak.
De vlotte rock van ‘New Dawn’ en ‘Oh The Madness’ doet denken aan de hardrock in de jaren zeventig. De (soms matige) zang roept dan weer beelden op van Ian Hunter van Mott The Hoople. Maar dan wordt het donker en stapt Tholl een trede hoger op de ladder in ‘I’m In A Darkness’: puike zang, weemoed en een heldere gitaarsolo volgen. ‘Invocation Of The Evening Star’ mag er ook zijn, maar de ‘killers’ vinden we terug in songs als ‘Walking’ en ‘It Might Be Art’. Het eerste is een kaal pleidooi met een soort metronoom en een heerlijke zangprestatie. De gitaarsolo is uitwaaierend ruimtelijk. Het titelnummer eert dan weer gothic rock met lage, smeuïge zang en even wulps als The Doors destijds. Wat een verleidelijke oorwurm! Je merkt dus heel wat verscheidenheid en een onbeschaamde flirt met poprock, maar het is goed gedaan. Met het rockende ‘I Syrenens Tid’ is er zelfs een song in het Zweeds en het instrumentale ‘Rebirth’ heeft weer dat spacey timbre. Afgerond wordt er in gothic stijl met – de tweede duistere track – ‘The Burial’. We kregen een rondleiding in ’s mans muzikale invloeden uit zijn jeugd en dat is iets anders dan we verwachtten na zijn heavy/speed metal start bij Enforcer.



