Savatage – interview met Chris Caffery and Johny Lee Middleton
Chris Caffery: “Mountain King heeft één van de beste metalriffs ooit geschreven. Believe is een van de meest geliefde ballads uit het heavy metal genre. En Chance vertegenwoordigt een heel belangrijk deel van de identiteit van Savatage met alle counterpart vocalen.“
Savatage en Tilburg, ze zijn zo onafscheidelijk als Bassie en Adriaan, als Engeland en smerig bier, of als voetbal en relletjes. Een jaar geleden sprak ik ook al met Chris Caffery en Johnny Lee Middleton en kwam Tilburg als belangrijk onderwerp voorbij. Het mocht geen verrassing zijn dat de band er alles aan heeft gedaan om tijdens dit tweede deel van de tour ook weer Tilburg aan te doen, en op 1 augustus was het zo ver: het negende optreden van Savatage in Tilburg. Voorafgaand aan de show had ik de mogelijkheid om Chris en Johnny nogmaals te spreken en die mogelijkheid heb ik met twee handen aangegrepen. Tijd om de bijzondere band tussen Savatage en Tilburg eens wat dieper uit te pluizen, veel leesplezier!
Jori van de Worp Ι 6 augustus 2026
Welkom Johnny en Chris, fijn dat jullie even de tijd nemen voor Arrow Lords of Metal. Momenteel zijn we in wat misschien wel jullie favoriete stad in heel Europa is. We duiken straks dieper in die connectie maar laten we eerst eens de actualiteit bespreken. Momenteel zijn jullie in het tweede deel van de reünietournee, alles is groter en hopelijk ook beter dan de vorige keer. Hoe gaat het tot nu toe?
Chris: Alles gaat geweldig. We hebben vooral heel veel types shows gespeeld. We begonnen in Turkije en gingen vervolgens door Bulgarije en Roemenië, landen waar we nooit eerder hadden gespeeld. Daarna volgden een groot festival in Griekenland, de bijzondere show in Pompeii, een optreden bij een kasteel in Italië, Wacken en nu zijn we hier in Nederland. Overal zijn de fans fantastisch geweest. Het mooie is dat je ziet dat mensen ons echt volgen, vandaag zag ik zelfs iemand rondlopen met een Pompeii-shirt. Elke show heeft bovendien zijn eigen sfeer gehad. Het was ontzettend leuk, al was het overal wel behoorlijk heet.
Johnny: We hebben dit jaar veel interessante plekken bezocht, waaronder markten waar we nog nooit eerder zijn geweest.
Jullie zijn net terug van een van jullie grootste festivalshows ooit, op Wacken. Johnny ik zie dat je het artiestenshirt nog draagt. Hoe was dat optreden?
Johnny: Het was geweldig. Het weer zat mee, de band speelde goed en het publiek was fantastisch. Wacken is Wacken, het is gewoon een legendarische plek en alleen er al deel van uitmaken is bijzonder. We hebben het erg naar ons zin gehad, en we kregen inderdaad zelfs een t-shirt haha.
Chris: Dit was de vierde keer dat Savatage op Wacken speelde. Waarschijnlijk was dit wel mijn favoriete editie. We waren inmiddels zes shows onderweg en voelden ons volledig op ons gemak. Daardoor kon ik ontspannen het podium op stappen. Alles klopte gewoon.
Recent speelden jullie ook een bijzondere show in Pompeii. Kunnen jullie daar iets over vertellen?
Johnny: Voor die show hadden we een compleet orkest toegevoegd en we hadden hier ook wat andere partijen dan normaal. Er werd veel tijd gestoken in het uitschrijven van alle partijen van de strijkers en dan speel je ook nog eens op een historische locatie als Pompeii. Dat maakte het heel speciaal.
Chris: Het was echt geweldig. Daarnaast hebben we het optreden gefilmd, dus daar komt later nog iets moois van uit. Toevallig was er een dag later een aardbeving daar, met het epicentrum niet ver van Pompeii. Als wij daar toen hadden gestaan, hadden de versterkers misschien wel staan trillen op het podium!
Gisteren bereikte me wat droevig nieuws over voormalig bassist Keith Collins, die aan dementie lijdt. Er is zelfs een fundraiser opgestart omdat hij geen medische uitkering kan krijgen. Wat weten jullie daarover?
Chris: Zelf heb ik nooit veel direct contact met hem gehad. Ik hoorde via Steve Wacholz (oud-drummer van Savatage) over de GoFundMe die hij had opgezet. Wanneer ik kan, zal ik helpen om daar aandacht voor te vragen. Meer informatie dan wat inmiddels publiek bekend is, heb ik op dit moment eigenlijk niet.
Drummer Jeff Plate ontbrak tijdens de eerste shows van de tour. Is hij inmiddels terug?
Chris: Ja, hij is weer terug. Hij had eerder problemen met neusbloedingen gehad tijdens een tour van Trans-Siberian Orchestra. Hij wilde geen risico nemen met internationale vluchten. Daarom sprong de drummer van de TSO-west band, Blas Elias, tijdelijk in. Hij heeft dat uitstekend gedaan, zeker gezien de korte voorbereidingstijd. Hij was al wel bezig met repeteren voor de Pompeii show vanwege het orkest. Inmiddels is Jeff weer helemaal fit en draait hij probleemloos mee op tour.
Als je het hebt over Savatage leden in de lappenmand, is de sprong naar het onderwerp Jon Oliva een kleine. Hebben jullie een update over hoe het met hem gaat?
Chris: Jon doet er alles aan om zichzelf weer fysiek sterk genoeg te krijgen om weer met ons te kunnen spelen. Hij heeft de afgelopen jaren een aantal gezondheidsproblemen gehad, we worden immers allemaal wat ouder en op onze leeftijd wordt touren er niet makkelijker op. Het is vergelijkbaar met een atleet die herstelt van een zware blessure; dat kost tijd. We blijven voor hem duimen. Hij is de Mountain King en heeft in zijn leven al heel wat obstakels overwonnen. Ik spreek hem vrijwel dagelijks. Hij heeft goede en minder goede dagen, maar hij maakt vooruitgang.
De vorige keer dat we elkaar spraken zo’n jaar geleden hadden we het al over jullie bijzondere band met Tilburg, laten we daar eens wat dieper op induiken. Ik heb wat online zoekwerk gedaan en heb alle acht Savatage shows gevonden die ooit in Tilburg zijn gespeeld. Dus ik ga jullie de posters voorleggen en om een paar anekdotes vragen.
Dit is de eerste. Johnny ik denk dat jij de enige bent die hierbij was? Driehonderd man publiek.
Johnny: Dat was de keer dat Jon Oliva en ik hier meteen op zoek gingen naar een coffeeshop. Dat blijft een hilarisch verhaal. Jon en ik liepen over straat en zagen iemand een joint roken. Wij waren compleet verbaasd, we wisten niet eens dat dat hier legaal was. Dus toen we die man vroegen waar hij dat vandaan had, wees hij naar de overkant van de straat. In plaats van de coffeeshop liepen Jon en ik vervolgens de apotheek in om daar om wiet te vragen, wisten wij veel! Die man in de apotheek dacht dat we niet helemaal goed in ons hoofd waren. Op de een of andere manier werd Tilburg na deze eerste keer een tweede thuis voor ons. We keken er altijd naar uit om terug te komen. Ik herinner me dat robothoofdje op de poster inderdaad haha, wie had dat bedacht? Er waren ongeveer driehonderd bezoekers inderdaad, maar later groeide dat natuurlijk enorm.
Chris: Die poster heb ik thuis nog aan de muur hangen! Dat was tijdens de tour met King Diamond, we deden toen nog een paar losse shows. Ik herinner me vooral dat ik probeerde mijn gitaar achter mijn nek te slingeren. De schroef van de gitaarband schoot los en mijn gitaar vloog over het podium. Dat was meteen de laatste keer dat ik die truc ooit probeerde hahah. Verder herinner ik me dat de zaal uitverkocht was. Voor mij was dat de eerste uitverkochte Savatage-headlineshow waar ik deel van uitmaakte.
Chris: Ook van die periode heb ik nog mooie herinneringen. Deze twee waren wel dicht op elkaar, maar volgens mij was dat met die gitaarband bij de vorige show.
Johnny: Dat was de Edge of Thorns-periode, met Andy James op drums en Wes Garren op gitaar. Volgens mij waren we toen onderweg met Overkill..? Ohja daar staat het! Ik herinner me vooral dat de gasten van Non-Fiction erg leuk waren om mee uit te hangen. Het was bovendien de laatste tour die ik samen met Criss Oliva deed, waardoor die periode extra bijzonder is gebleven. Dit was echt maar een paar maanden voordat hij kwam te overlijden.
Chris: Dit was tijdens de Dead Winter Dead-tour. We waren toen zo overdonderd door de reacties van het publiek. Bijna alle shows op die tour waren uitverkocht en de energie was ongelooflijk. We waren toen drie weken op tour en we speelden toen ook voor het eerst in Griekenland. Toeren door Europa in de winter voelde altijd anders dan in de zomer. Het is hier fantastisch in de zomer hoor met alle festivals maar in de winter is het donkerder, kouder en op de een of andere manier nóg meer heavy metal.
Johnny: Het was absoluut een stuk kouder.
Chris: De Wake of Magellan-tour was erg leuk, al heb ik niet direct één specifieke herinnering aan dat Tilburgse optreden. Wie opende er toen voor ons? Hmm er staat “support”, ohja ik heb hun album nog haha. Ik weet vooral nog dat de hele tour bijzonder prettig verliep.
Johnny: Ook de support act heeft een naam toch? Ze lijken over de jaren wel steeds makkelijker te worden met die posters, maar dat is overal zo denk ik.
Dit was de allereerste show die ooit gespeeld is in de 013 waar we nu zijn.
Johnny: Deze show herinner ik me vooral vanwege een nogal bizarre gebeurtenis. Er stonden buiten mensen bootleg Savatage-shirts te verkopen. Onze geluidsman Gary besloot zelf voor politieagent te gaan spelen en greep ze in de kraag, Al Pitrelli ging zich ermee bemoeien en toen kreeg Gary een mep in zijn gezicht. Uiteindelijk kwam de echte politie en die hebben die gasten ergens in een kamer gezet hier. De agenten vroegen nog aan me, wat wil je wat we doen? Dus ik had zoiets van ach laat ze lopen, ze probeerden een centje te verdienen. We hebben wel hun illegale shirts gehouden. Uiteindelijk later na de show waren ze weer buiten en Gary gaf op zijn beurt een mep aan een van de twee. Pitrelli was in een zodanig humeur dat hij klaar stond om half Nederland in elkaar te slaan dus ik had zoiets van “komop man we moeten gaan”.
Chris: Nu je het zegt, herinner ik het me weer. Al Pitrelli was inderdaad zo kwaad dat hij bijna de hele stad wilde uitdagen. Het was totale chaos toen.
Van de laatste kon ik geen poster vinden, maar die was oorspronkelijk gepland voor oktober 2001 en is verplaatst naar 2002
Chris: Deze show stond oorspronkelijk gepland voor oktober en werd later verplaatst door de aanvallen van nine eleven. Daardoor duurde het langer voordat we weer terug waren in Tilburg.
Johnny: Dat waren geweldige tijden. Het is bijzonder om te beseffen dat we nu, ruim twintig jaar later, opnieuw hier staan.
Chris: Er is bovendien veel verbouwd aan de zaal. Het ziet er tegenwoordig fantastisch uit.
Vanavond staat Savatage voor de negende keer in Tilburg. Staat er iets bijzonders op het programma?
Chris: Hopelijk spelen we alle juiste noten hahah. Dat zou al mooi zijn.
Is dat zo speciaal dan?
Johnny: Dat is tegenwoordig inderdaad bijzonder genoeg. Misschien hebben we nog een paar verrassingen, maar in grote lijnen doen we gewoon waar Savatage goed in is.
Chris: We spelen ongeveer twee uur. Ik houd me eigenlijk niet zo bezig met de setlist. Zodra ik die zie, zorg ik vooral dat ik met de juiste gitaar het podium op stap. We hebben alle nummers die we deze tour spelen overlegd met Jon Oliva, maar welke we precies spelen op een avond en de volgorde bepalen we altijd ter plekke. Heeft ook te maken met wat op een vorige show wel of niet werkte en hoe het handig is met de gitaarwissels. We krijgen ook vaak zo’n ratjetoe aan speeltijden, op Wacken was het 90 minuten, soms is het 60, dan weer 70, vanavond 2 uur. Dus het blijft altijd puzzelen, maar daar bemoei ik me nooit zo mee.
Savatage heeft veel nummers die bijzonder gevonden worden door veel fans, jullie zijn dan ook één van die bands die over iets meer zingen dan draken slachten of de duivel vereren. Hebben jullie zelf een Savatage-nummer dat jullie persoonlijk het meest dierbaar is?
Johnny: Niet echt één specifiek nummer. Misschien iets van ‘Edge of Thorns’, omdat dat de laatste muziek was die ik samen met Criss Oliva maakte. Als muzikant kijk je vaak anders naar nummers; je denkt eerder aan wat je moet spelen dan aan een favoriet lied.
Chris: Als ik drie nummers zou moeten kiezen, dan zijn het Mountain King, Believe en Chance. Mountain King heeft één van de beste metalriffs ooit geschreven. Believe is een van de meest geliefde ballads uit het heavy metal genre. En Chance vertegenwoordigt een heel belangrijk deel van de identiteit van Savatage met alle counterpart vocalen. Bij elk optreden leveren die drie nummers een magische reactie op, waar we ook zijn. Bij Believe zie je mensen emotioneel worden, bij Chance kijkt iedereen of we alle zangpartijen goed doorkomen zonder flauw te vallen haha, en dan bij Mountain King wordt de hele zaal gewoon wild en dat is gewoon erg leuk.
Laten we dan even onze kristallen bollen tevoorschijn halen en nog naar de toekomst kijken. Jullie hebben nog een album in de pijplijn wat voorlopig de werktitel Curtain Call draagt, is er nieuws op dat front?
Chris: Mijn kristallen bol werkt al jaren niet meer haha.
Johnny: We hebben het live album uitgebracht van de show van de Gutter Ballet tour, en volgend jaar verschijnt dan de registratie van de show in Pompeii. Daarna zien we verder. Er ligt in ieder geval genoeg materiaal klaar. We hebben wel gesproken over het alvast uitbrengen van een paar nieuwe nummers maar daar zijn nog geen concrete plannen voor. Aan ideeën in ieder geval geen gebrek.
Zijn er plannen om na deze tour verder te gaan met Savatage? TSO zal jullie natuurlijk ook weer roepen.
Chris: Dit jaar niet meer inderdaad, het schema van TSO laat dat simpelweg niet toe. Maar in de toekomst zeker wel.
Johnny: We kijken naar mogelijkheden in Zuid-Amerika volgend jaar en daarna hopen we opnieuw naar Europa te komen voor een reeks festivals.
Willen jullie nog iets meegeven aan de Nederlandse en Belgische metalfans?
Chris: We kijken enorm uit naar vanavond. Het is onze eerste indoorshow van deze tour, dus dat geeft meteen een compleet andere sfeer. Nederland heeft altijd een fantastisch metalpubliek gehad. Ik denk nog vaak terug aan Dynamo Open Air, volgens mij 1996, waar we voor misschien wel honderdduizend mensen speelden. Dat was voor mij in ieder geval het grootste publiek ooit. Je kon vanaf het podium het einde van de menigte niet eens zien. Ik zag trouwens weer de poster voor dit jaar (Dynamo Metalfest) en dat heeft weer een top line-up, op en top metal. Nederland heeft een fantastisch metalpubliek en heeft altijd geweten hoe je een metalshow moet beleven, en dat merken we nog steeds iedere keer wanneer we hier terugkomen.
