Zeeltje Rock 2026, een interview met Nick Helmond
“Ik hoorde de drummer; “Hé, hé”! Ik keek om, zat ie al met zijn voeten in het water!”
“Mijn toetje aan het eind van de zomervakantie” of in soortgelijke bewoordingen heb ik het jaarlijkse Zeeltje Rock festival meerdere keren genoemd in mijn artikeltjes. Dit oergezellige, kleinschalige feestje voor liefhebbers van ouderwets-goede hardrock en metal georiënteerde muziekjes is al een aantal jaren vaste prik voor ondergetekende.
Cor Schilstra Ι 17 juni 2026
“Mijn toetje aan het eind van de zomervakantie” of in soortgelijke bewoordingen heb ik het jaarlijkse Zeeltje Rock festival meerdere keren genoemd in mijn artikeltjes. Dit oergezellige, kleinschalige feestje voor liefhebbers van ouderwets-goede hardrock en metal georiënteerde muziekjes is al een aantal jaren vaste prik voor ondergetekende.
Over het algemeen verbazen “buitenstaanders” zich vaak over de vriendschappelijke sfeer op een hardrock of metal festival “met allemaal van die gevaarlijk uitziende mensen”. Die gemoedelijke sfeer is zeker op alle edities van Zeeltje die ik zelf bezocht heb, altijd optimaal aanwezig geweest. Tel daarbij op de fijne line-up aan bandjes, dan is dat voor mij reden genoeg om weer te gaan.
Vorig jaar kreeg ik als “vast verslaggever” van dit evenement een uitnodiging van Nick Helmond, de organisator van dit festival, om eens nader kennis te maken en een kijkje achter de schermen van dit festival te krijgen. Tijdens deze rondleiding kwamen er tal van mooie verhalen en een persoonlijke klik; deze man heeft nog veel meer te vertellen, en het voorstel van een interviewtje/special komt ter tafel. Ergens in Juni spreken we af. Op een maandagmiddag reis ik af naar Deest. Het gesprekje vindt plaats bij Nick thuis. Na een verwelkoming door de “waakhond” kom ik binnen in een supergezellige woon/werkruimte met grote hoge tafel. In de aangrenzende woonkamer zie ik al diverse gitaren en veel muziek staan; dit ademt hier “echte muziekliefhebbers”. De koffie wordt ingeschonken en eerlijk gezegd duurt het nog een tijdje voordat we in het daadwerkelijke interview belanden (genoeg stof tot praten)
Nick, dit jaar in 2026 de 33e editie Zeeltje Rock. Hoe is die allereerste ooit ontstaan?
De allereerste is ontstaan als een onderdeel van een feestweek hier. Er was toen een vriend van ons, die het idee had om een optreden op het water te organiseren, naast het huidige festival-veld. Er werd een drijvend podium op het water gebouwd, het was op een dinsdagavond, en er speelde één band; The Breeze, ook nog een band waar ik zelf in speelde. Wij werden uitgenodigd te komen spelen in Deest. Ik had er geen idee van, dat ik hier zelf ooit zou gaan wonen. Toch was het begin niet optimaal; halverwege de show, begon het podium in het water te zakken. Ik hoorde de drummer; “Hé, hé”! Ik keek om, zat ie al met zijn voeten in het water! Toen zijn er duikers met van die dikke schuimrubber platen in de weer geweest om het podium boven water te houden; dan ging er hier weer eentje er onderuit, en dan daar weer, het was een bezienswaardigheid die avond, maar we hebben met kunst en vliegwerk het optreden afgemaakt.
Het jaar daarna zijn we weer uitgenodigd; het was schijnbaar toch een succes! Ditmaal met vier bands een echt festival te noemen. Dit is zo doorgegaan als onderdeel van die feestweek tot 2006 of 2007. Wilma en ik hadden toen inmiddels ons café hier in Deest en omdat we hier ook live muziek hadden, werden we gevraagd of wij de bands konden regelen. Er waren een paar mindere edities geweest en onze kennis en contacten zouden misschien kunnen helpen. Op zich was deze editie toch aardig succesvol, maar de organisatie wilde er eigenlijk mee stoppen. Dit ging ons toch aan het hart, wij hadden iets met dit festival en dus vroegen we of wij het mochten voortzetten. Dat doen we nu inmiddels bijna twintig jaar en het festival is uitgegroeid van één, naar twee en naar drie dagen.
Wat waren de uitdagingen waar je toen tegenaan liep die eerste jaren?
Nou, niet alles loopt direct natuurlijk. Na die eerste editie zijn er nog verbeterde versies van het drijvende podium geweest, maar op een gegeven moment kregen we echt weigeringen van bands om daar nog op te spelen. Toen zijn we uitgeweken naar het veld naast de vijver. Verder zijn er natuurlijk de dingen waar ieder festival tegenaan loopt; je hebt op het veld geen water, elektra, riolering, enzovoort. Gelukkig hebben we hele goede buren (ook muziekliefhebbers!) die ons steunen in allerlei opzichten om deze dingen toch voor elkaar te krijgen. Ze hebben ons heel erg geholpen met water en de mogelijkheid om nog iets uit te breiden in de loop der jaren.
Zijn dat nog steeds dezelfde (soort) dingen de afgelopen edities, of zijn dat nu hele andere dingen waar je tegenaan loopt, zoals een stuk regelgeving en vergunningen wat je veel van festivalorganisaties hoort?
Je hebt natuurlijk wel eens dat een band afzegt, of zo, maar grotendeels hebben we nu alle dingen wel in een draaiboek staan, wat we vrij netjes kunnen afwerken. Ook met de gemeente hebben we goede afspraken gemaakt. In het begin deden we dat vergunning verhaal ieder jaar opnieuw, en dat was inderdaad een heel werk. Toen ben ik met de gemeente gaan praten en nu kan dat per vijf jaar. De komende drie jaar nog, ben ik daar een stuk minder tijd aan kwijt. Dan moeten we wel alles qua infrastructuur, afmetingen en indeling zo houden als afgesproken natuurlijk, maar dat spreekt vanzelf. Gelukkig hebben we een goede verstandhouding met gemeente en andere instanties.
Natuurlijk komen er op een zaterdag wel eens vier keer handhavers kijken of alles nog wel “volgens het boekje gebeurt”, maar ook daar hebben we nog nooit moeilijkheden mee gekregen. Er zit dan wel eens een mixer van een band bij, die het geluid wel eens iets boven toegestane waardes heeft, maar onze eigen mixers en het merendeel van band mixers weten zich precies aan de voorschriften te houden. En ja, er gebeurt gelukkig nagenoeg nooit iets qua rottigheid op ons festival.
Het lijkt ook wel alsof je beveiligers op het veld hebt rondlopen, die deze goede sfeer kunnen stimuleren (absoluut geen provocerend gedrag en er bijna “in meegaan”). Zoek je ze zelf uit?
Door de jaren heen, werken we met een vast beveiligingsbedrijf, en daar zitten heel geschikte mensen bij. Wanneer ik zelf een fijn contact met deze mensen heb tijdens het werk op ons festival, vraag ik ze voor een volgende editie weer. Zo krijg je na verloop van tijd een team dat hier echt een beetje “past”.
Jaren geleden had je ook meer van die “kunst-achtige” dingen qua aankleding en activiteiten, waarbij de beveiligers dan ook vaak een soort begeleidende rol hadden.
Ja, dat krijg je als mensen hier graag werken en de sfeer inderdaad goed aanvoelen. Wel jammer dat we daar eigenlijk vaak geen ruimte of gelegenheid meer voor hebben. Dat was de verdienste van Wilma trouwens. Een persoonlijke favoriet op dat vlak was “De Galerie der Grote Gitaren” van jaren geleden, was echt zo’n schitterend “bouwwerkje” waar je met compleet onbekende mede muziekliefhebbers even zo’n dankbaar gespreksonderwerp kon delen; hij staat nog steeds in het magazijn (de Zeeltje-opslag). De lol was er voor Wilma persoonlijk een beetje af, toen mensen met hun mobiel en internet alle plaatjes gingen opzoeken, in plaats van hierover met de eigen kennis in gesprek met medebezoekers te gaan. Ook de op dit gebied erg toenemende regelgeving (“die pallets mogen daar niet; daar breken de mensen hun benen over”) waren niet echt motiverend voor voortzetting van deze creatieve installaties. Toch is Wilma nog steeds de drijvende kracht achter alle creatieve uitingen en vormgevingsdingen voor Zeeltje. (Deze stille kracht zit trouwens aan dezelfde tafel, zo nu en dan voor een waardevolle, aanvullende voetnoot, maar merendeels druk bezig op de laptop, met het ontwerp van de hoes van het nieuwe, aankomende Seven Thirty album, waarop onze gesprekspartner, gitarist/zanger Nick ook speelt)
Je hebt een grote groep vrijwilligers en veel bijval van lokale mensen, zoals ik het kan inschatten. Hoe krijg je dat enthousiasme voor elkaar, hoe bouw je het op en hoe houd je het vast?
Wilma is ook de grote spil in het vrijwilligers-verhaal, dat regelt zij allemaal. Goed zijn voor je mensen! Dat is het allerbelangrijkste, met eten en drinken, planning wanneer op en af, dat soort dingen. Een paar vrijkaarten voor alle festivaldagen, goede verzorging tijdens de werkzaamheden op Zeeltje zelf, één keer per jaar een vrijwilligersavond en het zijn natuurlijk allemaal muziekliefhebbers onder elkaar, dus dan is het ook gewoon leuk.
In het begin hebben we door ons café de eerste vrijwilligersclub bij elkaar gekregen. Veel vaste bezoekers, die sowieso al van muziek houden, hadden zoiets van “we helpen mee!”. In de eerste jaren was alles natuurlijk nog veel kleiner en overzichtelijker met één dag. Nu zijn we uitgegroeid tot zo’n club van bijna honderd personen denk ik. Met de opbouw beginnen we al met zo’n man twintig man, dan komen later de barvrijwilligers en alle anderen er nog bij. Het is vaak een hele puzzel, maar gelukkig komen veel vrijwilligers de volgende keer weer; je moet ze goed verzorgen, maar dan komen ze vaak weer. Wij zijn heel blij met onze bevoorrechte positie met voldoende vrijwilligers! Helemaal als je het vergelijkt met veel collega-festivals die het soms best moeilijk hebben om genoeg vrijwilligers te krijgen. Op de festivaldagen zelf zit het sowieso goed qua vrijwilligers, met de opbouw is al iets krapper en met het afbreken, als veel mensen nog even moeten bijkomen, komt het vaak toch op een klein, trouw groepje aan. Dan sta je zelf soms nog met een man of vijf, zes tot een uur of tien in de avond door te buffelen.
Naast de vrijwilligers heb je een aantal “vaste” mensen die je ondersteunen (vorig jaar vertelde je dat je hele familie zo’n beetje in je team zit, tot je zoon die chauffeur voor bands is). Wie zitten er allemaal in dit team?
Tja de hele familie doet mee, maar de vaste kern van Zeeltje wordt gevormd door het bestuur. Allemaal mensen die het hele jaar door helpen om Zeeltje vorm te geven. Ik zelf wordt vaak door de buitenwereld wel een beetje gezien als de spil, maar er zijn nog een paar andere mensen, die ook best eens genoemd mogen worden. Bij Wilma ligt het hele vrijwilligers-gebeuren, de catering, de T-shirts, merchandise, en vormgeving kwesties. We hebben een terreinmeester, Wilco Franken, die zich met alles qua indeling van het terrein bemoeit, en we hebben René Scherp, de financiële man, die zorgt voor alle pin-apparatuur, muntenverkoop, enzovoort. En dan ben ik voor contacten met de bands en algemene vraagbaak.
Het enige wat ik jammer aan deze rol vind, is dat ik vaak geen enkele band zie. Ja, wel in contacten en zo, ook vaak backstage, maar een heel optreden van een band bekijken, met een biertje in de hand; nee, dat zit er niet in. Ik heb me hier na verloop van tijd wel bij neergelegd. Als je een festival wil organiseren, en je wil het goed doen, dan zie je zelf geen bands. Het is soms moeilijk uit te leggen wat je dan precies allemaal doet, maar je bent de hele tijd bezig. Op zo’n dag komen bands, hun chauffeurs en roadies, en dan willen ze weer dit weten, of dat moet anders. We hebben dan bijvoorbeeld een backline staan, en dan is er iets niet zoals ze het willen, terwijl we alles heel specifiek in de riders (formulier met apparatuur en podium inrichting) hebben staan. Natuurlijk hebben we wel eens gehoord dat ze dan niet zullen gaan spelen, maar dat ze ook daadwerkelijk niet spelen hebben we gelukkig nog nooit meegemaakt. Achteraf krijgen we heel vaak berichten van boekers en management dat de bands het geweldig vonden en graag een volgende keer terug komen. En gelukkig hebben we sinds een paar jaar nog een nieuwe aanwinst in het bestuur, die gelukkig al heel veel van mijn taakjes kan overnemen zo nu en dan.
Ook doe je nog steeds naast regelen ook heel veel afhandeldingen echt zelf. (De mailtjes over pers/gastenlijst doe je zelf tot mijn verbazing). Hoeveel uur per week ben je bezig met Zeeltje?
We zijn hier het hele jaar wel zoet mee, ja. Misschien niet echt helemaal dagelijks, maar wel heel veel. Maar ook daar doe ik het niet alleen hoor. Wilma is ook bezig met haar ontwerpen en inplannen, zelf ben ik afgelopen dagen al weer veel bezig geweest met sponsors. Veel dagen ben je er toch wel stiekem snel een paar uur mee bezig. In de winter zijn er wel wat rustiger maanden, maar sommige periodes ben je er wel heel veel mee bezig.
Veel planning moet lang van tevoren. Tenten, catering, bands, vergunningen, enz. Hoe ziet je jaarplanning er globaal uit?
Direct na afloop van een editie is het eerst afhandelen van betalingen en andere financiële rompslomp. De tent wordt dan ook direct weer voor de volgende editie vastgelegd. We hebben ieder jaar dezelfde tent, maar die moeten we direct weer vastleggen voor het volgende jaar. Datzelfde geldt voor de podia, catering installaties enzovoort. Zodra ik bevestigingen van al die onderdelen weer in mijn mapje heb, kan ik met een rustig hoofd verder met de bandprogrammering.
Gelukkig hoeven we de komende jaren qua regeldingen met vergunningen weinig meer te doen. De hele programmering van 2027 is nu bijvoorbeeld al grotendeels rond. Je moet met heel veel dingen rekening houden, want je zit nog wel midden in het festivalseizoen dus er zijn meer kapers op de kust Eigenlijk kijken we eerst, wat willen we, is het haalbaar en betaalbaar en zijn ze op tour? Dan valt er vaak al heel veel af. En als de puzzel wel past, leggen we ze dan zo snel mogelijk vast. Soms moet je ook gewoon een beetje mazzel hebben of soms dan zien we ook een stukje goodwill vanuit een band, omdat ze ons blijkbaar een sympathiek festival vinden, dat er financieel of qua planning iets onze kant op gekomen wordt; dat zijn vaak wel die krenten in de pap!
Hoe gaat het zoeken en boeken van bands bij Zeeltje in zijn werk? Ben je bij het boeken van bands veel zelf op zoek, heb je een kring van “kenners” in je eigen circuit, of is er veel aanbod van bands zelf die mails en promo’s sturen?
Meestal krijgen we zo’n vijf tot tien mails per dag van bands die wel willen spelen op Zeeltje. Sommige bands worden wel eens wat ongeduldig als ze nog geen antwoord hebben gekregen, maar ik probeer alles, echt alles, zelf te beluisteren en ook zelf te beantwoorden. En ja, we kunnen maar een zeer beperkt aantal bands op die drie dagen kwijt, dus de kans is bijzonder klein. De derde dag is sowieso al alleen maar tribute bands, en op de eerste twee dagen zijn er ook nog bands die op ons eigen wensenlijstje staan en het aanbod van de boekingskantoren en zo. Zelfs Mojo stuurt ons ook hele lijsten en daar kan ook zomaar iets tussen zitten, waarvan wij denken; “dat zou wel heel mooi zijn!”.
Al vanaf de tijd met concertzaal Plato in Helmond, deden we al zaken met al die mensen, ook van Mojo. Daar weten ze ook wel dat we wel liefhebbers zijn, maar geen hoofdprijzen qua budget aankunnen. Ook vanaf die tijd hebben we trouwens heel veel goede contacten overgehouden, waar we nu nog steeds ons voordeel mee doen.
Sommige bands kunnen nogal spraakmakende wensen hebben (bepaalde kleur smarties is een klassieker, samen met de joggingbaan van zoveel meter van Mick Jagger). Heb je voor Zeeltje bijzondere wensen gehad?
Ik ken de verhalen wel, maar echt spannende verhalen over artiesten op Zeeltje heb ik niet. Behalve vegetarisch of glutenvrije etenswensen, kan ik zo even niets bedenken. In riders van bands zie je wel eens bepaalde soorten sterke drank, of een merk sigaretten of zo, maar daar weet ik zo geen namen meer bij te bedenken. Sterke drank en sigaretten mag ook volgens de regels voor dit terrein niet, maar soms helpt het wel om iets achter de hand te hebben of een band op een andere manier het gevoel te geven dat je ze absoluut goed wil ontvangen en verzorgen tijdens hun verblijf. Als een band het naar de zin heeft, spelen ze net dat stukje beter. Als je zorgt dat ze hun fruitje of gembertje voor de stem hebben en ze voelen zich welkom, dan gaat het allemaal een stuk soepeler.
Zo gingen er verhalen rond dat bijvoorbeeld Jett Rebel wel eens moeilijk kon doen; hartstikke fijne man! Hij had zelf uitgezocht wat Zeeltje was. Hij zoekt zelf de plekken op waar hij aanbiedingen van krijgt; had ons gegoogled, en zei; “jullie zijn een klein festival dat gesteund moet worden”. Hier moest gerockt worden! Hij liep al in een Judas Priest t-shirt en heeft ook inderdaad veel twijfelaars die avond over de streep getrokken; heeft het hart op de goede plaats. Ook Raven van Dool werd wel van gezegd, dat ze niet altijd zo gemakkelijk is; heel aardig was ze hier.
Danko Jones was bijvoorbeeld al heel vroeg hier en moest pas heel laat spelen. Rond elf uur in de ochtend kregen we een telefoontje of ze nog ergens konden ontbijten. Wilma heeft ontbijt voor ze gemaakt. Daar heeft hij meerdere keren zijn dankbaarheid voor uitgesproken, tot laat op de avond op het podium aan toe; doet hij dat hele verhaal over zijn fijne ontvangst hier. Dat is toch mooi! Ik moet wel zeggen dat dit soort dingen ook goede promotie voor ons is; wanneer bands zich hier gewaardeerd voelen, gaat dat rond en kunnen we soms ook heel leuke bands krijgen die we zonder een “goede naam” niet gekregen hadden.
Welke band(s) was je het meest trots op om te kunnen boeken voor Zeeltje?
Danko Jones, Nashville Pussy, Vandenberg; toch wel een vaderlands icoon, Blues Pills; had me op Sweden Rock compleet omver geblazen, DeWolff, die toen al goed in de lift zaten, maar ons toch nog zagen zitten en voor een betaalbaar bedrag kwamen spelen. Eigenlijk ben ik op alle bands wel trots. Eéntje wil nog noemen: Sloper. Wat een band! Dat was in de nasleep van Corona, toen wij zo’n beetje als eerste weer iets konden doen. Dat was zo’n blije editie en de bands voelden dat ook zo. Ik had toen een heel gesprek met Cesar Zuiderwijk. Mooie man; mooi gesprek mee gehad. Hoe blij die ook was, dat hij weer mocht spelen. Prachtig dat zo’n man die in allerlei grote zalen over de hele wereld gespeeld heeft, zo blij is dat hij weer mag spelen bij ons op Zeeltje.
Tot nu toe heb je heel veel herhaling in line-up aardig kunnen voorkomen (Julian Sas, Adje Vandenberg, Nashville Pussy en Navarone bijvoorbeeld). Wanneer mag een band “op herhaling”?
Wanneer ze heel goed gespeeld hebben natuurlijk, als de reacties heel goed waren. Dan zijn mensen bereid om weer naar Zeeltje te komen. Nashville Pussy bijvoorbeeld; iedere keer groot succes, de mensen praten er nog over. Ze zijn al twee keer geweest, maar zullen vast nog een keer op het programma komen te staan. Ik vond dit zelf een heel fijne band om mee te werken en als de mensen dan blijven vragen, “goh, komen die nog een keer”? Dan nemen we dat wel mee natuurlijk. Julian Sas is wel recordhouder, maar dat is ook een local hero (met landelijke bekendheid), waar ook veel vraag naar is.
Ook Zeeltje is al jaren deels opgevuld met cover bands en de zondag, de coverband dag is steevast uitverkocht. Hoe sta jij in de discussie over cover bands versus bands die eigen werk spelen?
Dat is een moeilijke. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar bands met eigen werk. Eigenlijk is dat ook wel de voorkeur voor de hele organisatie. Maar als we de tribute-dag niet gehad hadden, zou het voortbestaan van dit festival wel heel erg onzeker zijn geworden, dat is de andere kant van het verhaal. Wel proberen we met de tribute-dag net even af te wijken qua programmering van bands in vergelijking met het geijkte aanbod aan coverbands. Naast de veelvoorkomende Metallica en AC/DC tributes hebben we dit jaar bijvoorbeeld een Oasis en Shocking Blue, die je niet zo vaak ziet. Voor 2027 willen we die lijn voortzetten. Zo zijn we nu al bezig met een Tom Petty tribute. Dit jaar hebben we trouwens op de zaterdag een Sick Pistols, die je bijna nooit ziet, en een Cash in Overdrive op de zondag, die wel de nummers van Johnny Cash speelt, maar dan heeel anders.
Dit jaar kijk ik zelf erg uit naar Vardis, Storage met Krokus zanger, Zac Schulze en stoner van Mudozer. Wat worden volgens jou de verrassingen van 2026 en waarom?
Een echte verrassing voor mijzelf is Vardis. Die band vond ik vroeger helemaal fantastisch. Die ‘100 M.P.H.’ elpee heb ik misschien wel het meest gedraaid van al mijn elpees. Zac Schulze hadden we al heel lang vast staan. Die begint nu een beetje door te breken, maar die is zo verschrikkelijk goed! Dat is niet normaal! Daar kijk ik dus ook erg naar uit. Triggerfinger is voor ons festival een behoorlijk grote naam, die ook wel de nodige moeite gekost heeft, maar ik ben er trots op dat we ze hebben. En ja, the voice of Krokus (Storage), daar was ik vroeger al helemaal gek van; een jongensdroom dus. Deze stond eigenlijk gepland voor 2027, maar hebben we dit naar voren kunnen halen omdat Phil Campbell and The Bastard Sons uitviel. Phil Campbell is niet meer onder ons. Tja, dat was wel een hele teleurstelling. We waren er allemaal knap ziek van hier, maar ja, voor die mensen is het allemaal nog veel, veel erger. Daar zijn we zes jaar mee bezig geweest, om die naar Zeeltje te krijgen. Was het eindelijk gelukt, maar die zullen we hier niet meer live kunnen zien en horen. Natuurlijk is er dan bij de rest van de band even een stilte en wij moesten wel op zoek naar vervanging. Nu blijkt dat The Bastard Sons wel doorgaan, maar misschien kan dat dan nog eens in de toekomst.
Welke bands staan nog bovenaan het verlanglijstje en wat zijn de nieuwste ontwikkelingen met betrekking tot de toekomst van Zeeltje?
Ik ben momenteel bezig met onder andere Girlschool. Dat zou ons allemaal helemaal te gek lijken, de onderhandelingen lopen. Ook zijn er gesprekken met Brian Downey, de drummer van Thin Lizzy met zijn Alive and Dangerous, die speelt momenteel nummers van Thin Lizzy. Misschien een beetje een cover-band, maar ook weer niet. We zouden het in ieder geval heel gaaf vinden. Een andere band waar ik mee bezig ben, is Tygers Of Pan Tang. Een band die ik zelf heel graag zou willen hebben; mijn hele leven heb ik al iets met die band. (Zelf ken ik deze band ook redelijk van hun vroegere werk, dat ook bij mij in de kast staat) Tip van Nick: ook de latere, minder bekende elpees van die band zijn erg goed; mag ik mezelf best eens verder in verdiepen. Via een omweg komen we nog even terug op Raven in 2024 editie; Die mannen hadden het naar de zin en speelden de tent plat, met smiles van oor tot oor. Voordat ze het podium opkomen, zo hoor ik nu, lopen ze alsof ze bijna een rollator nodig hebben, maar als ze het podium betreden, is het alsof er plots een stel energieke jonge honden voor je neus over het podium denderen! Betere bestudering laten duidelijk zien dat dat om mannen op zekere leeftijd gaat, maar hoe deze oudjes deze hele tent op de kop zetten, is een topprestatie. Nick zegt dat ook Raven zo’n band is die hij serieus overweegt voor een herhaling (mijn goedkeuring heeft hij).
Eén van de bands die al jarenlang bovenaan het lijstje van meerdere mensen hier staat is Airbourne. Die hebben we al eens geprobeerd in de tijd dat ze nog niet zo groot waren, en dat lukte toen al niet in financiële zin, dus dat is gewoon een te grote vis. Ook Michael Schenker zijn we mee bezig geweest; hetzelfde verhaal. Daarvoor zijn we te klein, maar we zijn heel blij met de grootte van ons festival, anders moeten we de kaartjes ook duurder maken en wordt de organisatie ook weer moeilijker behapbaar. We willen het voor ons zelf leuk houden en voor de bezoekers ook (ook in de zin van betaalbaar). Onze stichting maakt ook geen winst; alles gaat terug de kas in, voor volgende edities. Wij zijn allemaal liefhebbers van muziek en doen het daarvoor. Dit maakt het werk voor het festival, de omgang met bands en andere instanties allemaal prettig qua sfeer, en voelt het inderdaad wel een beetje als een grote muziekfamilie, ons festival Zeeltje.
Social media