Tussen onze vorige recensie van Grief Collector en deze zat nog een album, dat aan mijn aandacht heeft weten te ontsnappen. Dat was ‘In Times Of Woe’, uit 2023. Ondertussen zijn we bij album nummer vier aangekomen, met wederom een opbeurende titel: ‘The Death Of All Dreams’. Een significant verschil tussen de twee laatstgenoemde albums en die daarvoor kwamen is dat zanger Robert Lowe plaats heeft gemaakt voor Julian Küster. Gezien de status van Lowe als de disciple of doom, mag dit niet onbenoemd blijven.

Küster dus. Uit Duitsland. Tenzij je de krachten van voorbij het graf gebruikt om teleportatie aan te wenden is dat niet om de hoek bij de andere, Amerikaanse bandleden en mij bekruipt het gevoel dat Grief Collector bij het vertrek van Lowe iemand is gaan zoeken die enigszins in de buurt kwam van die stem. Daar kun je van vinden wat je wil, maar daar zijn ze wel in geslaagd! En dat is goed nieuws. Küster weet zonder moeite eenzelfde grootse sfeer neer te zetten met zijn stembanden, zonder een kopie te worden. Zijn stem klinkt overtuigend en oprecht, dus dat (epische vocalen) kunnen we vast aftikken.

Het album begint erg sterk, met de titeltrack als opener, die na een korte opstart zwaar en bedwelmend de aanval op de oren en geest opent! Die doom-glimlach die alleen dit soort muziek op je gezicht kan beitelen verschijnt ongeveer na één minuut luisteren en zal daar voorlopig ook blijven. Wat volgt is de één na de andere heerlijke track met enkel zinvol riff-geweld en zinderende breaks. Geen enkel moment is het onduidelijk waar deze heren hun inspiratie vandaan halen (het is genoeg om te zeggen dat Candlemass bovenaan de lijst staat), maar elk nummer is gewoon fris en nieuw. Uniek. Grief Collector maakt namelijk ook schaars gebruik van andere instrumenten en geluiden, zoals piano en viool. En die kleine toevoegingen geven elk nummer iets extra’s, iets kenmerkends.

Wat me opviel, als ik dan toch iets dieper de invloeden-sfeer induik, is dat ik hier en daar ook wat van dat knapperige, ouderwetse Iced Earth geluid opving. Luister maar eens een paar keer naar ‘Funeral World’ en dan hoor je waarschijnlijk wel wat ik bedoel. Het solide, klikkende gitaarspel en de bijna treurende samenzang. Niet heel subtiel, wellicht onbedoeld, maar zeker finger-licking good. Alhoewel dus elk van deze nummers het noemen waard is, wil ik er toch twee even extra duiden. De eerste is ‘A Sickening Sadness’, op dit moment mijn favoriete track op ‘The Death Of All Dreams’. Deze heeft alles wat je van epische doom mag verwachten: een langzame, beklijvende opbouw die steeds zwaarder wordt, een meeslepende riff die niet zou misstaan bij het opengaan van de poorten naar de onderwereld; dit kabbelt door naar het bovengenoemde stukje vioolspel, waarna die riff vervolgens explodeert in wanstaltigheid en smakelijke disharmonie waarbij alles door elkaar heen lijkt te knallen en je geestelijke gesteldheid naarstig op de proef wordt gesteld.

De andere is afsluiter ‘Nights In White Satin’. Door dit nummer van The Moody Blues te coveren laat Grief Collector zien dat ze niet zomaar een doom band zijn. Om dergelijke muziek – een totaal ander genre, maar met immens tragische tekst – te coveren moet je een goed inzicht in en een levend enthousiasme voor het doom genre hebben. Een klein aantal andere bands ging hen voor in deze warme vorm van droevigheid. Denk aan Reflector met ‘If You Go Away’, Type O Negative met ‘Wicked Game’ of…ja, er is dus nog geen band die een meer dan matige ‘Ain’t No Sunshine’ heeft neergezet naar mijn weten. Grijp die kans. ‘Nights In White Satin’ is een zeer bevredigende afsluiter van een meer dan okay album. ‘The Death Of All Dreams’ is een plaat die je niet een keertje luistert, maar die zonder twijfel regelmatige doorgang op je geluidsysteem zal vinden.