En plots is daar, vanuit het niets, een nieuw Neurosis album. Dit noemt men dan ook een verrassingsuitgave, terecht. Goed, op 20 maart was het alleen de digitale versie die geopenbaard werd, maar fysieke exemplaren zouden vanaf 8 mei de jouwe kunnen zijn. Het is tien jaar geleden dat Neurosis’ vorige album ‘Fires Within Fires’ uitkwam. Iedereen dacht dat de band daarna opgeheven was. In 2022 werd zanger/gitarist Scott Kelly uit de band gezet na beschuldigingen van misbruik in zijn gezin. Daarna bleef het lang stil.

‘An Undying Love For A Burning World’ is het eerste album zonder Scott Kelly, maar het dient gezegd dat ze perfecte vervanging gevonden hebben in Aaron Turner die we kennen van Isis, een aanverwante band. Hij voelt perfect aan wat de band nodig had. Na een start als hardcore/punk band in 1985 heeft Neurosis hele hordes liefhebbers van het hardere werk ingepalmd als uitvinders van sludge en post metal. Een modderige, laaggestemde sound waar producer Steve Albini steevast aanwezig was. Helaas is hij in 2024 gestorven, dus is dit ook het eerste album zonder zijn vakkundige inbreng. Voor het nieuwe album noteren we Scott Evans (ook een befaamde producer) voor de opnamen en mix. De mastering was in handen van Matthew Barnhart.

Het is bijzonder ‘tricky’ om meteen een mening te ventleren over dit meer dan een uur durend werk, want het is muziek die je keer op keer moet laten inwerken tot je de klik voelt. In elk geval is ‘An Undying Love For A Burning World’ een ware catharsis. De band moest heel wat kwijt na de lange tijd in hibernatie en doet dat strikt genomen op de welbekende manier, maar toch heb je er een hele kluif aan. Dat komt omdat de contrasten immens zijn. ‘We Are Torn Wide Open’ lijkt me een geschreeuwd statement, terwijl de moerasachtige gitaarsound in ‘Mirror Deep’ houdt van repetitieve stukken. En dan zijn er de verstilde stukken met onbestemde bedoeling, om even op adem te komen. Er is ook iets wijds aan de muziek. De ene moment zweef je door de ruimte, pardoes word je even later omringt door een verstikkende densiteit zonder grenzen. Het tragere ‘First Red Rays’ zalft en geselt, dat is de band ten voeten uit. ‘Blind’ doet de experimentele fase alle eer aan, je tast in het duister waar dit heengaat. Een interstellaire overdrive zoals bij improviserende bands wordt het nog net niet, maar het komt in de buurt. Deze ruige barden zijn iets vlotter in ‘Untethered’ maar gooien alle registers open in twee lange tracks, respectievelijk tien en zestien minuten lang, om er geen twijfel over te laten bestaan of ze ook maar een sikkepit toegegeven hebben aan de commercie. In de eerste lange track ‘In The Waiting Hours’ valt er een atmosferische weemoed te bespeuren vooraleer een zompige eruptie leidt tot primordiale brulpartijen. In ‘Last Light’ wordt er geflirt met elektronica, een bevreemdende combinatie met het toch eerder oergeluid van de rest. Wie houdt van bands als de Swans Of Amenra, moet deze band eveneens in de verzameling hebben.