Dit lijkt me een nieuwe start voor Slagmaur. Het vorige album ‘Thill Smitts Terror’ (2017) ligt al negen jaar achter ons en inmiddels is er een overstap van Osmose naar Prophecy Productions gebeurd. Slagmaur ging als eenmansproject van start in 2006, al was hoofdman General Gribbsphiiser daarvoor al bijna tien jaar als Norske Synder actief. Reeds in het demotijdperk van Slagmaur ging GG op zoek naar muzikanten voor een band en tegenwoordig is dit zanger Dr. Von Hellreich, bassist Mr. Unt Zilla en drummer Red Max.

Het eerste wat de aandacht trekt bij dit vierde studioalbum ‘Hulders Ritual’ is het prachtige, archaïsch aandoende artwork. Het is gebaseerd op een foto van GG die als professionele fotograaf werkt onder de naam Store Ulv Foto. Het is een idyllisch landschap uit vervlogen tijden waarop een fee met schapen in een Noors landschap te zien is. ‘Hulders Ritual’ betekent dan ook ‘Het Ritueel van de Fee’. De schapen zijn een typisch ras van de streek, genaamd ‘grijze Troender schapen’. Slagmaur is afkomstig van het Fosen schiereiland in de Noorse streek Trøndelag waarvan Trøndheim de hoofdstad is. Zij horen tot de in Trøndheim gevestigde ‘Nidrosian black metal movement’.

Dikwijls vermeld als zijnde ‘avant-garde black metal’, heeft Slagmaur altijd opengestaan voor genrevreemde elementen. Belangrijk is de samenwerking met Thorn’s mastermind Snorre W. Ruch als producer. In ‘Ritual Dog’ en ‘Wildkatze’ horen we vlot gespeelde black metal met rockend timbre, erg intens uitgevoerd met black metal screams en een fijne zwartgeblakerde heftigheid. Slagmaur nodigde belangrijke gasten uit voor bijdragen op zang (en een keer ook gitaar). Zo wordt de true black metal van ‘Huldergeist’ geopend met heksachtige zang van Maria Charlotte Lund. Verder horen we in dit nummer ook vocale bijdragen van D.G. (van het IJslandse MisÞyrming) en Hoest (van Taake). Er gaat veel dreiging uit van de song, maar er is ook een vreemd huppelend stuk met ditmaal frivole vrouwenzang. ‘Hexen Herjer’ is helemaal anders. Mistige gezangen worden geornamenteerd door klassieke piano. Dit mediumtempo nummer heeft eerder cleane zang en naar het einde toe wordt het heel experimenteel. De beestige zang in het stapsgewijs voortschrijdende ‘Warlok’ vormt een sterk contrast. Een gevoel van onbehagen rijst. Woest en snel eist ‘Rathkings’ daarna zijn plaats op als laatste track en hier kwam Silenoz (Dimmu Borgir) even langs en ook D.G. laat zich nog eens horen. Wie van avontuurlijke black metal houdt, heeft hier een stevige kluif aan.