In 2012 vonden vijf gerenommeerde muzikanten uit de Amerikaanse heavy metal scène elkaar om via Death Dealer klassiek geïnspireerde heavy metal te gaan maken. In de kern van deze constellatie vinden we zanger Sean Peck (Cage) en gitaristen Ross “The Boss” Friedman (ex-Manowar) plus Stu Marshall (Empires Of Eden). Ook vandaag, op dit vierde studioalbum ‘Reign Of Steel’, zwaaien zij nog de plak, maar recenter werd de band aangevuld met een ritmesectie bestaande uit Mike Lepond (bas in te veel om op te noemen waaronder Symphony X) en drummer Steve Bolognese (idem dito, ooit in Witherfall). Met zo’n verzameling kenners kan er weinig misgaan.

Het vorige werkje ‘Conquered Lands’ dateert al van 2020 en dus staken de heren de koppen bij elkaar en maakten een nieuwe vuist met tien nieuwe songs op ‘Reign Of Steel’. Vijf jaar van intens schrijven, opnemen en perfectioneren ging daar aan vooraf. De productie werd verdeeld tussen Sean Peck en Stu Marshall, terwijl mix en mastering toevertrouwd werd aan Chris Themelco in de Monolith studio. Daar valt absoluut niets over te klagen.

Het is een kwestie van smaak hoeveel je houdt van de ijzig hoge zang van Sean Peck. Gelukkig doet hij nog veel meer dan langgerekt gillen, maar op sommige tracks is het op het randje. In opener ‘Assemble’ bijvoorbeeld, denken we aan King Diamond of Rob Halford in overdrive. We zijn ons ervan bewust dat er genoeg metalfans rondlopen die daar juist van houden, dus blijft het bij deze kanttekening. Want gelukkig zijn er meer dan voldoende songs waarin Sean Peck zich anders bewijst. En het gitaarwerk van Ross en Stu is fantastisch! Ross the Boss’ epische manier van soleren bij Manowar brengt songs als ‘Devil’s Triangle’ en ‘Raging Wild And Free’ naar een hoger niveau! ‘Devil’s Triangle’ heeft een verrassende break na twee minuten waarna het erg sensitief wordt met bluesy solo. ‘Raging Wild And Free’ heeft de charme van een knappe semi-ballade. Dat contrasteert ferm met de afgerammelde hectische zang van ‘Bloodbath’, een song die ons wat minder bevalt. In ‘Blast The Highway’ passeert een vleugje speed à la Helloween, ‘Riding On The Wings’ lijkt me een hommage aan Judas Priest en heeft een catchy refrein. In ‘Dragons Of Algorath’ kunnen we het gitaarspel zelfs acrobatisch noemen, gebundelde energie van gemotiveerde muzikanten is dit! Tot slot zijn er nog twee songs die iets langer zijn, zodat het ook wat meer luisterbeurten vergt eer je het herkent. Zonder het warm water terug uit te vinden, slaagt Death Dealer erin om met verdienstelijke albums vol traditionele metal te scoren.