Met ‘The Satan Inqviesta’ keert de Italiaanse hardrockband Voodoo Highway na een radio-stilte van zo’n negen jaar terug met zijn vierde studioalbum. Sinds ‘The Ordeal’ uit 2017 werd er nagenoeg niets meer vernomen van deze uit Ferrara afkomstige formatie, maar met deze nieuwe plaat bewijst het vijftal dat de liefde voor klassieke hardrock nog altijd springlevend is. Negen nummers lang wordt de luisteraar getrakteerd op een stevige mix van seventiesrock, melodieuze hardrock en een vleugje sleaze.

De muzikale wortels van dit vijftal liggen duidelijk bij Deep Purple, Rainbow en Led Zeppelin. Vooral het Hammondorgel van Massimiliano Sabbadini geeft de muziek die karakteristieke, warme sound, terwijl gitarist Filippo Romeo voor stevige riffs en smaakvolle solo’s zorgt. Zanger Federico Di Marco beschikt over een expressieve stem die goed aansluit bij het rauwe, ongepolijste karakter van de muziek. De productie klinkt bovendien krachtig en helder, zonder de authentieke seventies-uitstraling te verliezen.

Opener ‘October’s Rust’ zet meteen de toon met een stevige riff en een uitgesproken klassieke hardrockbenadering. Ook ‘Space Invaders’ overtuigt met zijn energieke karakter en meeslepende refrein. ‘Serpent’s Choir’ heeft eveneens de nodige schwung, al is het refrein wat voorspelbaar. Een van de interessantste momenten is ‘A Song Of May’, waarin akoestische passages, stevig gitaarwerk en een melodieuze opbouw elkaar op een aantrekkelijke manier afwisselen. Met ‘60k Degrees’ en het titelnummer komt vooral het Hammondorgel nadrukkelijk naar voren, wat de liefhebbers van het klassieke hardrockgeluid zeker zal aanspreken.

Niet alle composities zijn even sterk. ‘Your Love Is Such A Tease’ klinkt wat minder geïnspireerd en ook afsluiter ‘The Lord Of Flies’ weet de aandacht maar moeilijk vast te houden. Dat neemt echter niet weg dat Voodoo Highway een behoorlijk consistent album heeft afgeleverd. De band combineert op ‘The Satan Inqviesta’ het nodige vakmanschap, sterke riffs en melodieuze hooks tot een onderhoudend geheel, maar de plaat komt als geheel nog wat tekort om echt boven het maaiveld uit te steken. Desalniettemin is het voor de liefhebbers van klassieke (seventies) hardrock raadzaam om dit maar eens uit te gaan proberen.