Met ‘One’ slaat Sevendust opnieuw toe en dat is op zich al een klein mirakel als je ziet hoe lang deze band meegaat. Sinds hun debuut eind jaren ’90 heeft het vijftal uit Atlanta een plek veroverd in de moderne metal die maar weinig bands kunnen evenaren. Ze groeiden uit tot een vaste waarde: altijd eerlijk, altijd herkenbaar Sevendust. Hun mix van groovende riffs, emotionele zang en een bijna familieachtige bandchemie heeft hen een trouwe fanbase opgeleverd die al meer dan 25 jaar met hen meereist. Nu is er ‘One’, een album dat niet alleen bewijst dat Sevendust nog steeds relevant is, maar ook dat ze blijven evolueren zonder hun identiteit te verliezen. Waar voorganger ‘Truth Killer’ nog flirtte met industriële invloeden, kiest de band hier voor een andere aanpak: geen concept, geen vooraf uitgestippelde richting, gewoon instinct. Ze volgden wat goed voelde in het moment, en dat hoor je. De titeltrack zet meteen de toon: melodieus, krachtig en gedragen door die typische Sevendust‑groove. Het voelt als een statement: dertig jaar later staat de band nog steeds als één geheel.

Daarna volgt ‘Unbreakable’, dat begint met zachte piano en keys, maar al snel openbloeit in een stevige riff en een emotioneel sterke zanglijn van Lajon. Het nummer blijft meteen hangen. ‘Is This The Real You?’ klinkt wat steviger, met die pompende Amerikaanse rockdrive. De uitstekende zang en het soulvolle refrein tillen het nummer moeiteloos naar een hoger niveau. Dat geldt ook voor ‘Threshold’, waarvan je zeker de bijhorende videoclip moet zien, de band verschijnt er als zombies, wat perfect past bij de energie van het nummer.

Nummer na nummer hoor je die typische Sevendust‑formule terug: compact, krachtig en ritmisch scherp. ‘We Won’ is daar opnieuw een mooi voorbeeld van. ‘Bright Side’ start wat emotioneler, maar groeit uit tot een heerlijk rocknummer dat perfect in de flow van het album past. De grootste uitzondering is afsluiter ‘Misdirection’. Het is niet alleen het langste nummer, maar ook een semi‑ballad waarin Lajon met zijn gebroken, doorleefde stem de emoties hoog laat oplaaien. Een prachtige afsluiter. Het lijkt wel alsof Sevendust een patent heeft op het schrijven van sterke rocknummers en eerlijk, dat hebben ze in het verleden al vaak genoeg bewezen. ‘One’ klinkt nog steeds typisch Sevendust, maar is duidelijk één van de betere albums van de laatste jaren in de geschiedenis van de band.