Hallo Gary, dit interview gaat over het nieuwe album ‘Stone Cold Danger’. Het is jullie eerste plaat in elf jaar.
Ja, nummer zestien al

Hoe voelde het om na zo’n lange tijd weer de studio in te duiken?
Nou, als je zo lang niet hebt opgenomen, voelt het een beetje alsof je het hele proces opnieuw moet leren. Maar een paar jongens in de band hebben hun eigen studio’s, dus het kostte eigenlijk niet zoveel moeite om erin te duiken en meteen goede sounds te krijgen. En dan voelt het al snel alsof het helemaal geen elf jaar geleden is.

Het album wordt omschreven als zwaar, boos en nog altijd even scherp. Waar komt die hernieuwde intensiteit voor jou persoonlijk vandaan?
Ik denk dat ik altijd tot dezelfde conclusie kom: als je een band bent zoals Pro-Pain, en je zingt over maatschappelijke problemen en soms ook politieke thema’s—vroeger meer dan nu—dan moet er nog wat woede in de tank zitten, als je begrijpt wat ik bedoel. Als dat er niet is, dan werkt het niet. Je kunt live blijven spelen, want dan cover je in feite je eigen nummers. Maar om iets nieuws te schrijven dat mensen echt raakt en waarin ze emotioneel kunnen meegaan, moet er nog wat vuur zitten. En dat was precies waar ik het meest over nadacht, omdat ik al zo lang geen nummers meer had geschreven voor Pro-Pain. Ik wist dat we waarschijnlijk wat dieper zouden moeten graven dan anders. En we hebben het gevonden. Soms is het gewoon de chemie tussen bepaalde bandleden. Ik had jarenlang het gevoel dat we een line‑up hadden die live echt geweldig was. We konden het goed met elkaar vinden, alles liep perfect. Maar zodra het aankwam op creatief zijn en écht samen een album schrijven, had ik vaak het gevoel dat niet iedereen er volledig achter stond. Daardoor trok ik me steeds vaker terug. Af en toe zei ik dan: “Oké jongens, laten we wat riffs proberen te schrijven voor een nieuw album, laten we wat nummers maken.” Maar de motivatie zakte telkens weer weg. Pas toen Eric Klinger weer fulltime terugkeerde in de band, kwam die oude, vertrouwde chemie tussen hem en mij meteen terug. En vanaf dat moment gingen we er vol tegenaan. Ik denk dat bijna alles binnen drie maanden geschreven was nadat hij terugkwam. Instrumentaal gezien heb ik tegenwoordig wel beperkingen, omdat ik gehandicapt ben. Ik heb hetzelfde probleem in mijn hand als Dave Mustaine. Dit is ongeveer hoe ver ik mijn hand nog kan bewegen. En nu heb ik het ook in mijn andere hand. Het heet Dupuytren’s contractuur. Ik heb al twee operaties gehad en een derde komt eraan. Maar elke keer dat ze het corrigeren, wordt het nooit meer helemaal goed. Het blijft altijd een beetje slechter dan ervoor. En dat is het beste wat ze kunnen doen. Dat maakt het heel moeilijk om muziek te schrijven. Ik kan nog wel teksten schrijven, en melodieën als het moet, al is dat bij Pro‑Pain minder belangrijk. Ik kan ook nog arrangeren. Voor ‘Stone Cold Danger’ heb ik alle nummers gearrangeerd. Mijn bijdrage aan de riffs was beperkt tot het nummer ‘Sky’s the Limit’ en hier en daar een riff. Ik zou zeggen dat Eric Klinger minstens 80 procent van de muziek op het album heeft geschreven. De andere jongens hebben ook wat bijgedragen, dus het was wel een soort samenwerking. Maar we hebben gedaan wat nodig was, we hebben de juiste aanpassingen gemaakt, en zo hebben we een echt solide Pro‑Pain‑album neergezet.

Hoe gaat het nu met je handen?
Het is vooral iets dat me belemmert. Het doet niet extreem veel pijn, maar het is wel altijd aanwezig. Mijn eerste chirurg zei destijds al eerlijk: “Dit komt altijd terug.” En meestal wordt het elke keer een beetje erger. Hij had helemaal gelijk. Daarom stel je zo’n operatie zo lang mogelijk uit, want niemand gaat graag onder het mes. Je wacht tot het écht niet meer anders kan. En nu heb ik moeite om een chirurg te vinden die de ingreep nog wil doen, want de arts die mijn vorige operaties deed, voert deze specifieke procedure niet meer uit. Als ze mijn hele hand moeten openen, ben ik zes tot acht maanden uit de running. Dus ik weet eigenlijk niet wat de opties nog zijn, behalve stoppen met bas spelen of leren spelen met links.

Maar gezondheid gaat boven alles, natuurlijk.
Ja, absoluut. Dit is iets waar mensen mee leren leven. Het is niet levensbedreigend of zo. Het zit denk ik een beetje in de familie van artritis. Meestal krijgen mensen dit rond hun vijftigste. Bij mij begon het eind veertig. Ik merkte dat mijn vinger krom begon te trekken en dacht: “Wat is dit? Wat gebeurt hier?” Ik dacht eerst aan een ‘trigger finger’, maar toen hoorde ik voor het eerst van Dupuytren’s contractuur. Ik had er nog nooit van gehoord. En onlangs las ik in de metalpers dat Dave Mustaine hetzelfde heeft. Hoe erg het bij hem is, weet ik niet, maar bij mij is het behoorlijk ernstig, zoals je kunt zien.

Dus je kunt nu helemaal geen bas meer spelen?
Ik speel met de vingers die ik nog kan gebruiken. En dat is enorm frustrerend, want soms verhindert het me om te spelen zoals ik wil. Het zorgt er ook voor dat bepaalde nummers niet meer op de setlist kunnen staan. Het is dus… ja, beperkend. Maar het heeft Pro‑Pain er niet van weerhouden om door te gaan. We zitten een beetje midden in dat dilemma.

Ik kreeg je teksten samen met het nieuwe album, en ik was echt onder de indruk van de kracht en eerlijkheid die eruit spreken. Je bent echt diep gegaan. Wat heeft je ertoe gebracht om zo ver te gaan?
Ik heb altijd gezegd: wanneer de wereld slechter wordt—en dat gebeurt meestal—dan wordt Pro‑Pain juist sterker. De band gedijt op de negatieve dingen die in de wereld gebeuren. We reageren daarop, we schrijven erover. Ik heb altijd gedacht dat we een soort sociale barometer zijn. We praten over wat er op dat moment speelt. Maar op een bepaalde manier blijven die platen tijdloos, omdat dezelfde ellende blijft terugkomen. ‘Foul Taste Of Freedom’ had gisteren geschreven kunnen zijn. Je hoeft tegenwoordig niet ver te zoeken voor zware, inspirerende thema’s. Het ligt allemaal recht voor je neus. Dan moet je alleen nog bepalen hoeveel je in elk onderwerp wil investeren. Wat politiek betreft: ik heb niet meer zo’n behoefte om daar veel over te schrijven. Iedereen heeft toegang tot dezelfde informatie online. Je ziet het aan de reacties op Facebook en zo. Ik voel niet echt de behoefte om daar nog over te gaan schreeuwen. We weten allemaal hoe fucked‑up dingen zijn. Als mensen erover willen praten, prima. Ik sta altijd open voor dat gesprek. Maar voor een album als ‘Stone Cold Anger’ is er vooral een algemeen gevoel van onvrede waar iedereen zich in kan herkennen. Dat raakt mensen, zeker degenen die het moeilijk hebben. Pro‑Pain heeft het altijd goed gedaan in markten waar mensen meer onder druk staan. Oost‑Europa bijvoorbeeld, daar zit een bepaald vuur in de mensen. En dat is precies waar Pro‑Pain altijd heeft gebloeid. Dus ja, ik ben trots op de teksten op dit album. Ze doen precies wat ze moeten doen. En ik zou echt verbaasd zijn als fans teleurgesteld zouden zijn.

Zoals je zei: ‘Oceans Of Blood’ is geschreven in 2026, maar het had net zo goed twintig jaar geleden geschreven kunnen zijn. Het klinkt nog steeds actueel.
Precies. En zoals ik net zei: zolang alles blijft afglijden—en dat lijkt het altijd te doen—zal er nooit een tekort zijn aan dingen om over te schrijven. Een van de meest ware uitspraken ooit is: “Weet je nog, de goede oude tijd?” Die uitspraak raakt nooit uit de mode. Mijn vader zei dat vroeger al. En ik dacht: “Dat is lang geleden.” Maar ja… mensen verlangen altijd naar betere tijden, terwijl de dingen eigenlijk steeds een beetje slechter worden. Hoe los je dat op? Dat is iets waar de luisteraar zelf over moet nadenken. Ik kan alleen laten zien hoe de dingen zijn. Heb ik de antwoorden? Nee. Dat is een groter gesprek. De wereld als geheel moet dat uitzoeken.

Ja, en ik denk dat de wereld nog veel werk te doen heeft. En het wordt altijd erger.
Ik weet niet waarom. En het zijn interessante tijden, want het voelt alsof de handschoenen uit zijn, op veel vlakken. Veel regeringen zijn ontmaskerd: ze doen eigenlijk nog steeds dezelfde onderdrukkende dingen die ze altijd al deden. Alleen is het tegenwoordig moeilijker om dat verborgen te houden, omdat we in het informatietijdperk leven. Neem bijvoorbeeld de Epstein‑bestanden en al die andere zaken die nu naar buiten komen. We ontdekken dat er behoorlijk verknipte mensen aan de touwtjes trekken. Veel mensen zijn daar echt door geschokt. En voor veel mensen is dit de eerste keer dat ze dat beseffen. Niet voor jou en mij, natuurlijk, maar voor een groot deel van het publiek wel. En dat is eigenlijk goed. Het voelt een beetje als een soort nieuwe Verlichting. We zitten er nog niet volledig in, maar misschien staan we aan het begin ervan. En dat is positief.

Een van mijn favoriete nummers—en atypisch Pro‑Pain—is ‘Uncle Sam Wants You’. Zie je dat als een vorm van protest?
Ik moest een creatieve manier vinden om het te zeggen. En dat is op zichzelf al een beetje eng, want het voelt bijna alsof je jezelf moet censureren. Als ik het in de derde persoon zet, kun je niet beschuldigd worden dat je het zelf letterlijk zegt. Tegenwoordig is het uitspreken van de waarheid soms gevaarlijk. Als je machtige mensen ontmaskert, loop je risico’s. Ik zeg niet dat mensen voorzichtig moeten zijn, maar ze moeten zich er wel bewust van zijn. Er gebeuren zoveel bizarre dingen dat het voor mij duidelijk werd dat verschillende regeringen wereldwijd hun eigen bevolking schade toebrengen. Maar als je dat hardop zegt—zeker in de media—kan dat gevaarlijk zijn, afhankelijk van hoe bekend of invloedrijk je bent.

Maar het nummer heeft ook zo’n sterke punk‑ en rockvibe. Je wil gewoon meezingen en meedansen.
Ja, het is grappig op die manier, want de teksten zijn een paar tinten donkerder dan de muziek. Zoals je zegt: het is een heel toegankelijk en prettig nummer om naar te luisteren, met een supercatchy refrein. Ik ben echt blij met hoe het is geworden. Eric Klinger heeft volgens mij alle muziek voor dat nummer geschreven. Hij speelde vroeger in een band genaamd The Take. Ken je The Take? Dat is met Scott Roberts, die een tijd bij Biohazard zat en Evan verving in die periode. Hij speelt in een Oi‑band, The Take, en ze zijn echt goed. Eric was daar de bassist. Toen ik het nummer voor het eerst hoorde, zei ik tegen hem: “Dit heb je toch voor The Take geschreven?” Want voor mij klonk het echt als een Oi‑punknummer. Maar vreemd genoeg zei hij: “Nee, dat heb ik niet voor The Take geschreven.” Toen dacht ik: oké, hier kan ik iets heel tofs mee doen. Het was ook een makkelijk nummer om te arrangeren, omdat alle riffs duidelijk in dezelfde flow waren geschreven. Je hoefde ze niet als puzzelstukjes in elkaar te passen, ze pasten vanzelf. Van alle nummers op de plaat is dit waarschijnlijk het snelst geschreven. Ik denk dat het hele nummer—tekst, muziek, alles—binnen een uur klaar was. Dus ja, zoals je zegt: een heel cool, catchy nummer, en iets dat een beetje buiten de typische Pro‑Pain‑lijn valt, maar wel op een goede manier. Hetzelfde geldt een beetje voor de afsluiter ‘Sky’s Is The Limit’. Dat hadden we in de beginjaren nooit kunnen maken.