Wanneer we ons vertrouwd maken met SorgSvart, overvalt ons een gevoel van puurheid en zuiverheid. Dit noemt men ‘Norsk AnArkistisk Svart Metall’ en/of ‘Haglandsmetall’. Dit is een waar éénmansproject van de multi-instrumentalist, folk muzikant, zanger en componist Sorg, heel DIY begonnen in 1997, maar na een lange periode van demo’s, bracht hij in 2006 en 2008 ook twee volledige albums uit. Hij is geboren en getogen tussen de bergen, fjorden en de gletsjer Folgefonna en zijn muziek is diep geworteld in die mooie omgeving, plaatselijke tradities en het verlangen naar het vroegere plattelandsleven. Alle teksten zijn in het locale dialect.

Het is traag voortschrijdende black metal die niet geselt, maar zich weldoordacht ontwikkelt via volkse melodieën, hymnen en waardigheid. Naast de zwartgeblakerde zang, horen we ook dikwijls kloeke, klare vocalen. Nu en dan wordt er fluit gespeeld, gitaren zijn slepend en imposant. Duistere rituelen zijn niet veraf. De songs hebben allen een aanzienlijke lengte. Tracks van tien minuten vormen het begin en afsluiten van deze toch wel speciale kunstuiting in het black metal genre. Sorg is een opbouwende mens, niet hij die graag vernietigt. Vandaar dat de verwoestende tendensen uit het genre blinken door afwezigheid. Mogelijk door de isolatie van deze artiest, ligt de jacht van het leven ver verwijderd van deze muziek. De duidelijke ideologische onderbouw is archaïsch en triomfantelijk. Het met prominente baslijnen aanvangende ‘Atterhalden I Kveilarvalden’ wordt zelfs helemaal clean gezongen. Daar zijn ook verschillende soorten in, zodat je nergens een gevoel van langdradigheid krijgt. Het titelnummer is enkel door etnische drums aangezet en a-cappela gezongen. Dit is een ambachtelijk album dat onze aandacht verdient. We sluiten af met een belangrijke visie van dit heerschap: geen enkele klank kan met de perfectie van de stilte vergeleken worden. Die stilte zal vast deel uitmaken van zijn dagelijkse omgeving.