Einherjer was één van de eerste bands die ons deed kennismaken met Viking metal. Als rasechte Noren hebben zij daadwerkelijk nog Vikingbloed door de aderen lopen en ze zijn daar trots op. Samen met bands als Thyrfing en Mithotyn worden zij nu beschouwd als echelons van een genre in de jaren negentig, lang voordat talrijke bands het oppikten, commercialiseerden en de muziek zich voornamelijk op drinkhoorns, meezingen en de polka dansen zou focussen.

Einherjer staat echter nog steeds als een rots in de (ijskoude) branding en voegt regelmatig nieuw werk aan de steeds uitgebreidere collectie toe. Anno 2026 heeft men de opvolger van ‘North Star’ (2021) ‘Lifeblood’ genoemd en dat is toch al het tiende studioalbum dat het viertal voltooide. En telkens worden we verrast door oerleden Frode Glesnes (zang, gitaar, bas) en Gerhard Storesund (drums, keyboards). Zij componeerden ook de acht pakkende, maar strijdvaardige songs die voornamelijk handelen over waar men thuishoort, overlevering (respect voor de voorvaderen) en afkomst, zowel als individu als van de band. Ergens diep in ons, verscholen voor de moderne wereld, zijn er nog steeds primordiale krachten werkzaam in ons. Die moeten we koesteren.

Frode wisselt daarbij zijn (verstaanbare) ruwe zang regelmatig af met kloeke, klare gezangen. Stoer en onbevreesd, maar boordevol respect. De band slaagt erin om je als luisteraar vanaf opener ‘Bloodborn’ te betrekken in het verhaal. Het clean gezongen refrein is zo aanstekelijk dat je weldra gaat mee brullen. In eerste instantie doet het me zelfs een beetje aan de black-‘n-roll van Vreid denken, maar dit is toch anders. De meeste songs hebben Engelse teksten, maar net in weemoedige tracks als ‘Dei Så Ser’ en ‘Arr For Arr’ verkiest men de moedertaal. Op die manier wordt de authenticiteit nog vermeerderd. Daar staat het stomend strakke ‘Gone’ tegenover, eveneens een oorwurm. Op dit album komt men opvallend dikwijls melodieus, ja zelfs sensitief uit de hoek, een contrast met het robuuste imago. Nog een belangrijk punt is de bijdrage van sologitarist Ole Sønstabe. Zijn muzikale uitspattingen tonen eer voor klassieke heavy metal, daar waar Einherjer mee opgroeide. Wars aan alle trends blijft Einherjer acht songs lang ijzersterk bezig, Majestueuze, lange epossen zijn ook aanwezig. ‘Malstrøm’ en afsluiter ‘The Eternal North’ halen het onderste uit de kan wat episch genoegen betreft. Na de laatste noot hebben we geleerd dat ook na meer dan dertig jaar (opgericht in 1993) Einherjer een band met een eigen wil is en dat komt hun muziek alleen maar ten goede. Wil je échte Viking metal? Dan is ‘Lifeblood’ verplichte kost! Het verleden zal nooit verdwijnen, het blijft tastbaar in onze instincten sluimeren, in onze herinneringen en in de daden van zij die ons voorgegaan zijn. Is dat geen heerlijke ideologie als remedie tegen het moderne leven?