Het gaat vlotjes met het door Gotthard gitarist Leo Leoni opgerichte zijproject CoreLeoni. Het begon in 2018 met een aantal frisse covers van zijn hoofdband, maar sinds ‘III’ is de band overgeschakeld naar eigen, nieuwe songs die eveneens als traditionele hardrock met ballen te omschrijven is. Na het live album in Zürich in 2025 is men toe aan het vierde studioalbum dat voor het eerst niet genummerd maar getiteld is. De band lijkt qua bezetting eveneens volop zijn draai gevonden te hebben met zanger Gent Bushpepa.

Op ‘Generection’ prijken voor het eerst songs die niet alleen door Leoni geschreven zijn. Dat heeft niets veranderd aan de stijl, maar opent nieuwe dimensies en vertoont frisheid. Ook belangrijk qua sound is de analoge productie waar men voor gekozen heeft. Zo kon men een sfeer uit de jaren zeventig en tachtig verkrijgen, maar met de mogelijkheden van nu. Tien catchy songs met een lengte van 3 à 4 minuten denderen binnen in de huiskamer (of auto). Want dit is echt een album om nog even te genieten van die laatste nazomerdagen voorleer de grijsheid van mist en regen ons omringt. Een vet gitaargeluid met spetterende solo’s, de bas prominent in de mix en een spontane, gepassioneerde zanger. Meer moet dat niet zijn om van uptempo knallers als ‘Last Goodbye’, ‘Generation Rock’ of het geëxciteerd gezongen ‘Howling At The Moon’ blijvertjes te maken. Halverwege neemt de band tijd voor een mooie ballade. ‘Believe’ en het van statig kerkorgel voorziene ‘Vision’, deze songs gaan recht naar het hart, vooraleer ‘Rock ’n Roll Rebel’ terug enige opstandigheid vertoont. Wil je het smooth rockend met glamour geserveerd, dan is ‘Don’t Tell Me’ vast je ding. Of de afsluitende track ‘Yearning’, want dit is terug een semi-ballade, na de broeierige hardrock in ‘I’m Afraid I’m In Love’. Voor de digitale fans is er nog een coverversie van ‘Lady Marmelade’, maar dat hoeft niet zo voor ons. Tien kanjers vol feel good hardrock, je zou er je zorgen bij vergeten…