Half jaren tachtig was geen beste periode voor Motörhead. Na het slecht ontvangen ‘Another Perfect Day’ (1983) bleef Lemmy na het vertrek van Brian Robertson (gitaar) en Phil Taylor (drums) alleen achter, zat ook zonder platenmaatschappij en moest de band min of meer van de grond af opnieuw opbouwen. Dat deed hij uiteindelijk met niet één maar met twee gitaristen (Würzel en Phil Campbell) en een nieuwe trommelaar (Pete Gill, voorheen van Saxon). De eerste resultaten van die bezetting zagen het licht op het ‘No Remorse’ album (1984) dat vier nieuwe nummers bevatte en nog net bij het oude label Bronze Records verscheen dat even daarna failliet ging. 

Het eerste (en enige) volledige album in de Kilmister/Würzel/Campbel/Gill bezetting (waarvan alleen Gill nog in leven is) verscheen in 1986 bij het kleine label GWR Records onder de titel ‘Orgasmatron’. De plaat was nogal modderig geproduceerd door Bill Laswell maar bevatte wel geweldige tracks als opener ‘Deaf Forever’, ‘Nothing Up My Sleeve’, ‘Built For Speed’ (voorheen ‘On The Road’ geheten) en zelfs een klassieker: ‘Dr. Rock’.

Omdat het dus veertig jaar geleden is dat het album met het mooie artwork van een Motörtrein werd uitgebracht, komt BMG met een jubileumeditie waarvan de extra tracks natuurlijk het meest interessant zijn; het originele album staat immers al veertig jaar in de kast en ook twintig jaar geleden (al voelt het als gisteren) kwam er al eens een jubileumeditie uit van ‘Orgasmatron’.  De ’40th Anniversary Master’ klinkt nog even beroerd als het origineel. Niet dat dit erg is; het hoort bij de tijdgeest en herinnering aan het album dat destijds honderden rondjes maakte op mijn draaitafel en in mijn walkman. De huidige Motörhead producer Cameron Webb maakte echter ook een ’40th Anniversary Remix’ die wezenlijk anders klinkt dan de klanken die je gewend bent. Vooral aan het geluid van Lemmy’s bas is gesleuteld waardoor die knort zoals die veertig jaar geleden had moeten knorren. Het is leuk om te de verschillen te horen tussen de twee versies; ze zijn makkelijk aan te wijzen. Of de ene mix beter is dan de andere vind ik lastig te zeggen.

Uiteraard zijn er ook extra tracks toegevoegd aan deze feestversie van ‘Orgasmatron’. Zo hoor je het viertal nummers als de titeltrack en ‘On The Road’ repeteren, hoor je (alternatieve) studiotakes van ‘Mean Machine’ en ‘Nothing Up My Sleeve (Babe)’ en een aantal ‘live in de studio’ tracks die voor de BBC Friday Rock Show werden opgenomen. ‘Killed By Death’ zit daar ook tussen maar dat nummer staat toch echt op ‘No Remorse’. Ook niet erg, zie het maar als een extra bonustrack. Als ik goed heb opgelet tel ik één doublure met de ’20th Anniversary Edition’ van het album: de alternatieve versie van ‘Claw’. De feest(2)cd van 2006 bevat echter wel weer een live optreden uit 1984 die op de 2026 versie mist. Heb je die nog niet in de kast dan is deze dubbelaar een aanrader om naar op zoek te gaan.

Ik moet het BMG bij elke Motörhead Anniversary editie nageven: het ziet er allemaal weer gelikt uit en ook de 2 CD’s (of 3 LP’s) bevatten genoeg interessant materiaal om opnieuw tot aanschaf over te gaan. Heerlijk om weer even terug te gaan in de tijd en je weer jong te voelen. Nostalgie verkoopt, zeker voor de generatie die in de eighties opgroeide en nu wat te besteden heeft. Het waren het mooie tijden.