‘L’Avocat Du Diable’ is ondertussen al het vijfde album van Fleddy Melculy. Jullie slagen er telkens in om verrassend uit de hoek te komen en toch dat typische Fleddy-geluid te behouden. Gaat dat vanzelf of wordt het steeds moeilijker om fris voor de dag te komen?
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet steeds moeilijker wordt. Niet zozeer wat de onderwerpen betreft, want daarvoor houd ik altijd een soort shortlist bij. Als er iets in mij opkomt waar we iets mee kunnen doen, noteer ik dat. Tegen de tijd dat we aan een nieuwe plaat beginnen, heb ik meestal een hele lijst met ideeën waaruit ik kan putten of die ik met elkaar kan combineren. Aan inspiratie ontbreekt het dus zelden. Muzikaal lag het deze keer wel anders. Op deze plaat heb ik zelf veel minder muziek geschreven dan op de vorige albums. Ik denk dat er maar twee nummers zijn waarvoor ik een groot deel van de muziek heb gemaakt. De rest van het materiaal kwam vooral van de andere bandleden. Dat is een heel andere manier van werken dan vroeger. Veel mensen denken dat de meeste bands automatisch op die manier werken, maar dat is lang niet altijd zo. Voor ons was het in elk geval een bijzonder interessant proces. En voor mij werkte het vooral verfrissend. Op den duur begin je jezelf ook te betrappen op bepaalde riffs of ideeën die te veel op vroeger werk lijken. Door elkaar te inspireren krijg je nieuwe invalshoeken en nieuwe energie.

Dat is volgens mij ook de reden waarom deze plaat opnieuw anders klinkt. Iedereen in de band weet ondertussen perfect wat wel en niet als Fleddy Melculy aanvoelt. Na vijf albums begin je als groep echt te beseffen: dit is onze sound. Wat we ook spelen, er zit altijd iets in waardoor je meteen hoort dat wij het zijn. Het grote verschil met platen als ‘Helgië’, ‘De Kerk Van Melculy’ en de vorige albums is dat de volledige band vandaag dat instinct heeft ontwikkeld. Daardoor voelt het alsof er niet langer een band speelt die voor honderd procent functioneert, maar eentje die er nog een schep bovenop doet. Iedereen draagt bij, iedereen weet waar Fleddy Melculy voor staat, en dat hoor je volgens mij heel duidelijk terug op ‘L’Avocat Du Diable’.

‘2026’, de intro van de plaat, zet meteen de toon voor wat volgt. Hoe kom je telkens op die thema’s en observaties waarvan iedereen denkt: “Verdorie, hij heeft eigenlijk gelijk”, terwijl bijna niemand er een nummer over schrijft?
Dat komt eigenlijk rechtstreeks uit die lijst met ideeën waar ik het eerder over had. Dat zijn meestal ook de onderwerpen waar ik het meeste zin in heb om mee aan de slag te gaan. Het is bovendien iets wat Fleddy Melculy altijd al heeft gedaan: thema’s aanpakken waar andere bands waarschijnlijk niets mee zouden doen. Wij maken van iets totaal banaals bewust een gigantisch wereldprobleem, terwijl het dat natuurlijk helemaal niet is. Neem nu de wielertoeristen uit de song ‘Complot’. Ik kan mij daar echt aan ergeren, maar is dat nu een maatschappelijk probleem? Uiteraard niet. Heb ik iets tegen die mensen? Helemaal niet. Maar ik vind het geweldig om zoiets compleet uit te vergroten en er een absurde proportie aan te geven. Dat doen we al tien jaar lang. Hetzelfde geldt voor ‘Supernovashit’ op de nieuwe plaat. Ik vind Oasis eerlijk gezegd geen goede band, maar ik haat die ook niet. Hun muziek spreekt me gewoon niet aan en die twee broers komen vaak over als gigantische eikels. Meer is dat niet. Maar net dat levert inspiratie op om er een overdreven groot probleem van te maken en daar vervolgens een stevige metaltrack over te schrijven. Dat is uiteindelijk wat Fleddy Melculy doet. Ofwel snap je dat, ofwel snap je het niet. We merken al tien jaar dat sommige mensen denken dat we bloedernstig zijn, terwijl het net satire is. Het gaat erom op een ludieke manier ergens tegenaan te schoppen.

Als ik jouw teksten hoor, moet ik vaak denken aan Urbanus. Ook hij combineerde humor met scherpe observaties over de maatschappij. Is hij nog altijd een belangrijke inspiratiebron voor jouw manier van schrijven?
Ja, toch wel. Misschien niet meer op een heel directe manier, maar ik heb ontzettend veel van hem geleerd. Ik ben ermee opgegroeid. Ik ken zijn sketches en liedjes door en door. Soms denk ik zelfs dat ik sommige van zijn teksten beter ken dan hijzelf. Daarnaast hebben we ook samengewerkt en teksten samen overlopen. Daar heb ik veel van opgestoken. De manier waarop hij naar taal kijkt en hoe hij zinnen opbouwt, heeft mij zeker beïnvloed. Dat neem ik vandaag nog altijd mee in mijn eigen werk.

Heb je vroeger ook echt feedback van hem gekregen op jouw teksten?
Absoluut. Dat is ondertussen wel al even geleden, maar in de periode van ‘De Fanfaar’ legde ik mijn teksten regelmatig aan hem voor. Hij las die dan na, gaf opmerkingen en stelde alternatieven voor. Dan zei hij bijvoorbeeld: “Dat zou ik anders formuleren” of “Die zin kan sterker.” Dat soort feedback was heel waardevol. Ik heb daar veel uit geleerd.

Met ‘Dokter Dokter’ raak je een maatschappelijk debat waar bijna iedereen een mening over heeft. Vertrek je dan vanuit de actualiteit, of eerder vanuit persoonlijke ervaringen en observaties?
Het begint meestal bij een persoonlijke observatie. Eigenlijk is dat vergelijkbaar met ‘T-shirt van Metallica’. Toen ik jaren geleden nog als ambtenaar werkte, liep er eens een stagiair rond met een Star Wars-T-shirt zonder zelf te beseffen wat erop stond. Dat soort dingen valt mij op en blijft hangen.

Met ‘Dokter Dokter’ was dat niet anders. Ik merkte op de werkvloer dat sommige mensen hun ziektedagen bijna tot op de dag nauwkeurig bijhielden. Ze wisten perfect wanneer ze moesten terugkeren om geen uitkering te verliezen, kwamen dan één dag werken en meldden zich vervolgens opnieuw ziek. Dat is het systeem echt tot in het extreme benutten. Maar de song gaat verder dan alleen dat. Wat mij opvalt, is dat er tegenwoordig ontzettend veel ziektes, aandoeningen, allergieën en andere diagnoses worden benoemd. Ongetwijfeld bestonden veel van die zaken vroeger ook al, maar er werd veel minder aandacht aan besteed en er werd vaak gewoon mee verder geleefd. Dat spanningsveld vond ik interessant om in een nummer te verwerken. Zoals altijd bij Fleddy Melculy zit daar natuurlijk ook een flinke dosis overdrijving en satire in, maar de basis komt wel voort uit dingen die ik rondom mij zie gebeuren. De vraag is natuurlijk: was dat vroeger beter, of zijn we vandaag beter bezig? Ik weet het niet. Maar ik merk wel een verschil. Neem nu mijn kinderen. Ik noem ze nog altijd mijn kleine mannen, maar ze zijn ondertussen zeventien en achttien jaar. Toen zij met de scouts op kamp gingen, kregen de leiders soms hele lijsten mee. Dan hoorde je zaken als: “Jamie mag alleen glutenvrije spaghetti eten”, “hij is lactose-intolerant”, “geen noten geven” of “van tomaten krijgt hij uitslag”. Dat soort dingen. Toen wij vroeger op scoutskamp gingen, was het simpel: je at wat er op tafel kwam en daarmee was de kous af. Vandaag lijken we stilaan te evolueren naar een samenleving waarin voor alles rekening moet worden gehouden met mogelijke gevoeligheden en ongemakken. Begrijp me niet verkeerd: al die aandoeningen zullen best bestaan en voor veel mensen zijn die ook echt. Maar soms vraag ik mij af waar we als samenleving mee bezig zijn. In die song vergroot ik dat uiteraard uit. Ik lach niet met mensen die bijvoorbeeld ADHD hebben of met andere aandoeningen kampen. Daar gaat het niet over. De grap zit erin dat ik in het nummer doe alsof ik al die problemen tegelijk heb. Dat kan natuurlijk niet, en precies daarin zit de satire. Maar er zit wel een observatie achter. Het lijkt soms alsof er tegenwoordig altijd wel iets aan de hand is, en dat vond ik interessant om uit te vergroten in een Fleddy-song.

‘Get The Fok Up’ is een serieuze mokerslag van een openingsnummer. Wat zie je of voel je wanneer zo’n nummer live wordt ingezet?
Dat is echt zo’n nummer waarbij je denkt: vooruit, we gaan er hier meteen invliegen en de boel afbreken. Pure adrenaline. Vol gas vanaf de eerste seconde. Tijdens het openingsnummer weet je meestal ook meteen wat voor publiek je voor je hebt. Je voelt onmiddellijk hoe een zaal of festivalweide reageert. Voor mij moet een Fleddy-plaat altijd beginnen met een nummer dat nergens anders op het album zou passen dan helemaal vooraan. Een echte opener dus. En dat is exact wat ‘Get The Fuck Up’ doet. Die song heeft maar één functie: de deur intrappen en iedereen wakker schudden.

Heb je ooit een optreden moeten stilleggen omdat het publiek te wild werd of omdat er iemand gewond raakte?
Ja, al verschillende keren. Meestal gebeurt dat omdat er ergens gevochten wordt of omdat er mensen zijn die zich niet kunnen gedragen. Dan leggen we de show stil. Dat hebben we in het verleden al meermaals gedaan. Ik herinner me ook nog het eerste Alcatraz na corona. We speelden toen op de mainstage en moesten het optreden onderbreken omdat een meisje in de pit haar been had gebroken. Dat heeft zeker vijf minuten geduurd voor alles geregeld was. Niet ideaal natuurlijk. Als het echt uit de hand loopt, zijn we daar vrij streng in. Dan zorgen we ervoor dat die mensen eruit worden gehaald. Het moet uiteindelijk een feestje blijven. Uiteraard kunnen emoties soms oplopen wanneer iedereen volop in de muziek zit, maar het blijft een concert. Als je niet begrijpt wat een moshpit inhoudt, moet je er misschien niet middenin gaan staan.

Bij ‘Complot’ hoor je Alex Agnew meedoen. Wist je tijdens het schrijven al dat hij de ideale gast zou zijn?
Ja, eigenlijk wel. Toen ik de tekst aan het schrijven was en bij het refrein kwam, botste ik op een muur. Hoe ik het ook probeerde, als ik die passage zelf zong, klonk het niet indrukwekkend genoeg. Het miste iets. Het moest grootser, theatraler en bijna overdreven aanvoelen. De eerste persoon aan wie ik dacht, was Alex. Toen we het nummer opnamen, heb ik hem ook gezegd dat hij voluit moest gaan. Het mocht bijna theater worden, met een overdreven Nederlandse dictie en veel présence. Bij de eerste take wist ik eigenlijk meteen dat het goed zat. Dat was exact wat ik in mijn hoofd had. Dus ja, Alex zat al van bij het begin in het plaatje. Het leuke is dat die song eigenlijk een lange geschiedenis heeft. De muziek werd oorspronkelijk geschreven tijdens de sessies van ‘Antichrist’, de vorige plaat. Alleen paste het nummer daar totaal niet tussen. ‘Antichrist’ had een veel meer punk- en hardcoregerichte sfeer, terwijl dit echt een metalnummer was. Daarom hebben we het toen in de koelkast gestoken met het idee: misschien komt dit later nog van pas. Gelukkig is het uiteindelijk toch nog op een plaat terechtgekomen.