Ook in progressieve metal blijven nieuwe bands zich aanmelden en dit internationale gezelschap is één van hen. Hier moeten we het qua stijl zoeken in de richting van bands als Haken, Leprous en Caligula’s Horse. In 2017 werd een eerste zaadje gepland voor het ontstaan van Temic. Gitarist Eric Gillette (The Neal Morse Band) was toen, net zoals toetsenist DiegoTejeida (ex-Haken, Devin Townsend (live)), op tournee met Mike Portnoy’s Shattered Fortress. De twee rasmuzikanten namen zich voor om samen eigen nummers te gaan schrijven waarin niet alleen virtuositeit, maar ook gevoel centraal staat. Dat was vlugger gezegd dan gedaan in hun drukke leven. De redding kwam uit Noorwegen, waar drummer Simen Sandnes intussen een vaste stek had in Evergrey en zanger Fredrik Klemp zijn elastische stembanden al kenbaar gemaakt had in de Noorse versie van ‘Idol’. Deze vier mannen brachten in 2023 het welgesmaakte debuutalbum ‘Terror Management Theory’ uit wat ook in Nederland hoog gewaardeerd werd.

Er is op dit tweede album ‘Ceiba’ een bassist (Miguel Pereira uit Portugal) ingelijfd, maar verder is het de bezetting van het debuut dat ons met ‘Ceiba’ werkelijk imponeert. Deze band weet pakkende songs te schrijven, zonder in hoogdravend vertoon te vervallen. Er zijn momenten van jacht en onrust in een song als ‘Ashes’, maar deze beenharde riffs maken plaats voor incidentele akoestische gitaar in de volgende songs. De omfloerste zang van Klemp weet een nummer te ‘dragen’, terwijl hij in heftigere stukken niet kiest voor rigoureuze grunts, maar vrij hoge, zeg maar zwevende zanglijnen. Je zou een dromerig, mooi nummer als ‘Broken’ zelfs spiritueel kunnen noemen.

De band houdt van striemende riffs, maar ook van poppy refreinen (glashelder gezongen) en af en toe  ambient achtig aandoende elektronica. Ook in het negen minuten durende ‘Casting Stone’ navigeert de band schier moeiteloos en op een passionele manier doorheen alles. Wat een song is dit, met zijn sacrale orgel passage en zang die emotioneel maar nooit tranerig klinkt! Het contrast tussen een intens bonkend nummer als ‘See Myself’ en het sensitieve ‘Night Of Veils’ is groot(s). En zelfs daarna wordt het nog beter en beter, want ‘Alone’ is zo prachtig gezongen en voorzien van een gevoelige gitaarsolo dat ik er tranen van in de ogen kreeg. Het tweede uitgesponnen nummer, kroon op het werk ‘As Long As We Last’, komt als laatste aan de beurt om deze 66 minuten klasse prog te voltooien. Trouwens, gesproken over dat spirituele, ook de teksten zijn interessant. Op de mooie cover zie je een enorme boom die in de tropen voorkomt en die men magische krachten en spirituele eigenschappen toedicht. Alle teksten gaan over de verliezen in het leven waar iedereen mee te maken krijgt. Het is een universeel gevoel waar je moet leren mee omgaan. Laat deze filosofische gedachte een meerwaarde aan de indrukwekkende progressieve rockmuziek geven!