Stormkeep droomt hardop om de grandeur terug te brengen in voor de rest woeste black metal, met imposante synths en keyboards, maar ook met een zekere mystiek en strijkers. Als gastmuzikant op viool, viola en cello noteren we Andrea Morgan. De vier muzikanten manifesteren zich met tot de verbeelding sprekende pseudoniemen als Otheyn Vermithrax, Apokteino (gitaar), Nebula Husk (bas) en Lord Dahthar (keyboards). De eerste lijkt me de leider van de bende, want hij is verantwoordelijk voor de zang en speelt ook nog gitaar, keyboards en drums.

Vesperian is een nieuw Duits label dat toe nu toe enkele bands uit de US en IJsland getekend heeft, Stormkeep is de eerste band die we onder ogen krijgen. Dat is al meteen een schot in de roos, want de symfonische black metal van dit kwartet uit Denver (Colorado) heeft invloeden van Emperor, Covenant, Dimmu Borgir en Lunar Aurora, maar zit zo vernuftig in elkaar dat het meteen je oren doet spitsen. Ontstaan in 2017, brachten ze eerder twee EP’s en het debuutalbum ‘Tales Of Othertime’ (2021) uit. Opvallend zijn de ietwat raadselachtige, complexe titels die uitnodigen om enige research te doen, maar vrolijk eindigen in een soort niemandsland. Dat kan van de songs niet gezegd worden. Het komt nog vrij melodieus over en men weet heerlijke vondsten te versmelten tot iets of wat hapklare songs van vijf à zes minuten, uitgezonderd track 1 en track 7. Men start en eindigt met een langer epos. ‘The Taste Of Immortal Blood’ gaat van start met violen, kent een geleidelijke eruptie naar heftiger tot een schreeuw de blastbeats inluidt. De zwartgeblakerde zang is grimmig en bitsig, maar wat een verrassing als er ook een wederkerend refrein blijkt te zijn met cleane samenzang. Verrassend aanstekelijk! Er is een theatrale, symfonische achtergrond in die mate dat ik zelfs aan kermisattracties en paardenmolens moet denken bij dat avant-garde trekje in ‘The Black Dragons Of Iswylm’. Dit alles tussen de strakke riffs en opstandige zang. Een ‘halsoverkop’ track als ‘Saccharine Subjugation’ laat zelfs een waardig zingend mannenkoor aanrukken temidden van de tumult. ‘Imperious Sanguine Eroticism’ komt plechtig aanwaaien en trekt een weemoedige kaart met cleane zang. Later knekelzang, maar de ornamenten met viool en gitaar (ook akoestische op het einde) verzachten het ruwe geheel. Elke song heeft zo wel een eigen charme, want in ‘Echoes In The Vast Of Sequestration’ schiet men na de akoestische intro los in black metal zang met dramatische orkestrale arrangementen, maar er duikt ook weer die waardige cleane samenzang op. De wilde allereerst uitgebrachte single ‘Carnal Tapestries Of Nailtorn Flesh’ kiest voor een snelle hap energie, waarna het gesublimeerd genieten is van de langere eindtrack ‘Ballad Of A Fallen Star’. Een ballade is dat niet, al klinkt het akoestische snaarinstrument in het begin eerder oosters of harpachtig en wisselt men cleane zang met harsh vocalen af. Ook hier weer veel te ontdekken. Hiermee kunnen we besluiten dat de ontdekking van Stormkeep een voltreffer is.