Exact een jaar geleden begon Green Carnation met het onthullen van een trilogie waar ze jaren aan gewerkt hadden. Toen kwam het eerste deel van ‘A Dark Poem’ uit met als subtitel ‘The Shores Of Melancholy’. In april dit jaar volgde het tweede deel ‘A Dark Poem, part II – Sanguis’. Dat duistere gedicht is trouwens Arthur Rimbaud’s interpretatie van Shakespeare’s stuk ‘Ophelia’. Zoals gezegd vallen alle stukjes van de puzzel nu in elkaar met de openbaring van het derde deel ‘A Dark Poem, part III – The Messiah Complex’.

Was het eerste deel een grasduinen in het vertrouwde geluid van de band uit het Noorse Kristiansand, inclusief ruwere stukken en metal, maar ook weemoed, verfijning en Floyd invloeden, dan vertoonde het tweede deel een innerlijke strijd om recht te blijven in een stormachtig canvas. Dit derde deel is ongetwijfeld het meest progressieve stuk muziek dat het zestal voor ons in petto had. Het is trouwens frappant dat een trilogie die oorspronkelijk gestart was als een vervolg op hun legendarische album ‘Light Of Day, Day Of Darkness’ uiteindelijk vooral geschreven en opgenomen is door de andere muzikanten naast Tchort (hij die ‘Light Of Day, Day Of Darkness’ geschreven heeft). De ex- Emperor gitarist hoort nog wel bij de band trouwens, maar zijn kompanen zijn dus ook niet te onderschatten.

‘The Messiah Complex’ kent enige verrassingen. Maar eerst zijn er drie aanzienlijk lange nummers die mooi aansluiten bij het typische, onweerstaanbare geluid van Green Carnation. De openingstrack en voornaamste single ‘Unconditional Artificial Chemistry’ vangt aan met zwevende Pink Floydiaanse klanken, waarna strakke riffs het voortouw nemen. Intussen blijven glissando leads komen terwijl we wederom in de ban zijn van Kjetil Nordhus’ warmhartige, melancholieke zang. Met de stellingen ‘my name is a number’ en ‘your wish is my command’ als begin en einde heeft hij ons meteen bij de les. Let op de prominente bas van hoofdcomponist Sordal en laat je meevoeren door het toegankelijke refrein! Een rustige, heldere gitaartokkel en beklijvende zang luidt ‘The Messiah Complex’ (het titelnummer) in. Opmerkelijk is dat de toon na een drietal minuten wat venijniger wordt, plots zelfs wraaklustig en strijdvaardig. De sfeer slaat om. Het maakt deze song spannend. In het derde nummer ‘Broken Souls, Common Enemies’ start men met oosterse klanken en geoliede uitval. Hier horen we na drie minuten ruwere zang die aanschurkt tegen grunts. Het nummer heeft meerder sferen, zoals een sacrale fluitsolo van Ingrid Ose die uitmondt in een prachtige gitaarsolo die even later zelfs hartverscheurend wordt. De band vindt dit ook de knapste gitaarsolo van het album. Later zorgen gesproken flarden dan weer voor een soort onrust. Ook weer een knaller. De grote finale is heel speciaal en ronduit symfonisch. Bijna 17 minuten lang wordt ‘A Dark Poem – Orchestral Suite’ een apotheose met louter klassieke muziek, uitgevoerd door het Symfonieorkest en operakoor van Kristiansand. Dit hadden we niet zien aankomen, maar allerlei muzikale thema’s uit de hele trilogie duiken erin op. Het is een gedurfde zet die imponeert en de grote klasse van de band zijn ideeën reflecteert. We zijn sprakeloos…