We treden het postrock rijk binnen met het uit Parijs, Frankrijk komende kwartet Lost In Kyiv dat toe nu toe in feite Lost In Kiev heette. De band is in 2007 opgericht en bracht eerder al een viertal schijven uit. ‘We’re All Going To Be Fine’ wordt door de band gezien als een nieuw begin. Vandaar dat dit het geschikte moment was om de schrijfwijze van Kiev te wijzigen. Men introduceert een nieuwe drummer (Jérémie Legrand) en men staat versteld van diens invloed op het materiaal. Het doel van de band is dan ook om niet in herhaling te vallen, maar steeds open te staan voor experiment.

Zowaar, in het post rock genre lijkt dat me een hele uitdaging. Zeker wanneer je songs grotendeels instrumentaal zijn. Het dient gezegd dat Lost In Kyiv een bijzonder welluidend album gemaakt heeft dat buiten het toegewijde publiek van het genre eveneens daarbuiten op goedkeuring zal kunnen rekenen. Men verbreekt de belofte van louter instrumentaal bezig zijn geregeld met enige samples of gesproken woord. In het midden vinden we zelfs ‘Eclipse’, een song met vrouwelijke zang. Dat komt allemaal ten goede aan de flow van het album.

Het album is meer verwant aan metal dan voorheen. ‘Enlightened’ opent met prominente bas van Jean-Christophe Condette, maar al vlug krijgt dat gezelschap van bepaald opmonterende synth partijen. Noteer alvast dat elk bandlid zich ook inlaat met synthesizers, machines en programming. Er heerst een licht ruimtelijke sfeer die soms dromerig en soms zwevend is. De eerste kennismaking met Lost In Kyiv gebeurde bij ondergetekende met de clip van ‘Burst’. In een hartelijke omgeving van een theater evolueert de band van rustig tokkelende gitaren, naar specifieke percussie en gaat dan rockend van start op een manier die me aan Sólstafir doet denken. Ja, die maken natuurlijk ook post rock. Op het balkon staan blazers die er op gepaste wijze wat toevoegen. De synth melodieën zijn echt wel meeslepend bij deze band. ‘Mantra’ koketteert met zompige, vervormde gitaar riffs, al komen er zwevende geluiden bovenop. Er is een passage met electronics en een geheimzinnige stem. ‘Eclipse’ wordt dus vervolmaakt door de lieflijke stem van Rebecca Need-Menear, al is er ook een onrustig gesproken flard door haar. Vervolgens gaat de band helemaal los in meer experimentele songs als ‘Becoming’ en ‘Euphoria’. Beiden van aanzienlijke lengte. De muzikale epiloog ‘Liminality’ is minimalistisch en de laatste woorden komen van Carl Gustav Jung die volgens de heren ook een invloed op het album had. Ontdek een puike band in het vage post rock landschap en geef Lost In Kyiv enkele draaibeurten.