In de tijd dat ik opgroeide (vorige eeuw; jaren 70/80) was je als mens rond je zestigste eigenlijk al bejaard en daardoor een tweederangsburger, compleet met roze strippenkaart (google maar, jongere lezer). Gelukkig zijn de tijden anders nu. Je kunt als zestiger, zeventiger of zelfs tachtiger vaak nog best meekomen in iets als de rock- en metalscene. Kijk maar eens om je heen op een willekeurig rock- of metalfestival. Natuurlijk heeft dat ook te maken met de vergrijzing van de gehele bevolking en vind ik het lang niet altijd ‘kies’ om ook bejaarde rockers aan het werk te zien en horen. Zo mogen de Stones er van mij echt wel mee ophouden en zou Klaus Meine van de Scorpions er ook goed aan doen om niet meer op tournee te gaan. Het moet wel leuk en aantrekkelijk  blijven allemaal; grenzen zijn lastig te bewaken wat dat betreft. Zeker als er een verdienmodel aan ten grondslag ligt (dat in de meeste gevallen door een jongere garde wordt gemanaged).

Maar ik dwaal af. De bandleden van Deep Purple zijn inmiddels rond de tachtig. Gitarist/jonkie Simon McBride (47) telt in dit opzicht niet mee natuurlijk. Het is natuurlijk niet gek dat slijtage op de stembanden van Ian Gillan te horen is en dat mag ook. Gillan zingt lager en minder krachtig dan voorheen. En toch neem ik mijn petje af voor de man die ‘Trashed’ in 1983 met Black Sabbath tot grote hoogtes zong. Wat een klasbak. En maar doorgaan. Op drummer Ian Paice hebben de jaren zelfs helemaal geen vat, zo lijkt het. De bebrilde trommelaar heeft nog steeds meer ritmegevoel en swing in zijn linkerpink dan menig modern drummer in zijn of haar gehele lichaam. Hij tilt de nummers op dit weer vreemd getitelde album ‘Splat!’ naar een topniveau.

‘Splat!’ kent een hoofdrol voor toetsenist Don Airey die van zijn medebandleden alle ruimte krijgt om te excelleren op orgel of Hammond. Snarenplukker McBride krijgt beduidend minder ruimte, een uitzondering daargelaten (‘Guilt Trippin’). De groep komt anno 2026 het beste tot haar recht op ietwat rustigere en bluesier nummers zoals ‘The Beating Of Wings’.

Voegt Deep Purple album nummer 24 iets toe aan de vorige 23? Natuurlijk niet. Maar, zoals Ian Gillan het zelf treffend verwoordt: “Wij maken geen albums om hip te zijn”. Ik maak een diepe buiging voor dit stel bejaarden (en dat bedoel ik dus echt niet negatief) en zolang ze platen blijven maken van dit niveau blijf ik ze volgen. Zeker wanneer Bob Ezrin (77) ze blijft produceren.