Het blijft dikwijls niet bij één band wanneer rasartiesten nood hebben aan een muzikale uitlaatklep. Zo ook bij Mick Moss die zijn leven wijdt aan de prachtige melancholie in Antimatter. In 2014 maakten we op het debuutalbum ‘Under The Same Sky’ kennis met Sleeping Pulse. Daarop werkt Moss samen met muzikant Luis Fazendeiro uit Portugal. Hij geniet enige bekendheid met zijn band Painted Black, maar een deal tussen de twee was rap geklonken: men ging nummers schrijven van op afstand. Zodra Luis muzikale ideeën naar Mick stuurt, begint die er passende woorden en zang voor te creëren. Het heeft meer dan een decennium geduurd eer een opvolger klaar was, maar die is dan ook om door een ringetje te halen, zo mooi!

Eén van de redenen dat het zo lang geduurd heeft, is dat beide heren voorrang dienden te geven aan hun gevestigde bands, maar ook het leven zelf zorgde voor vertraging en uitstel. Om zulke sensitieve muziek te maken moet je immers in de juiste stemming verkeren. Eindelijk kunnen we genieten van de immer aanwezige melancholie en reflectie in negen poëtische miniatuurverhaaltjes  die getransformeerd werden tot universele muziek. De band schetst het beeld van de Noord Engelse weemoed der glooiende groene valleien verenigen met het eeuwige verlangen van Portugese fado. Dat is een mooi sfeerbeeld, maar rustig relaxen en erin wegzinken kan ook.

In Sleeping Pulse concentreert Mich Moss zich op de teksten en zang, terwijl Luis Fazendeiro gitaren, bas, piano, synths en programming voor zijn rekening neemt. De songs zijn met veel finesse verrijkt met gastmuzikanten Marcelo Aires (drums), Samuel Silva (fluit, saxofoon) en vrouwelijke achtergrondzang (Jenny O’Connor). Pedro Mendes voegde gitaarsolo’s toe in ‘The Constraint’ en ‘Behind The Glass’.

Na een intro met huilende gitaarsolo vallen gitaren en keyboards in om het eerst nadrukkelijk en daarna bedachtzaam gezongen ‘Rise’ vorm te geven. Het is een sterke, innemende single waarin dwarsfluit voor een knappe passage zorgt. Zacht als een streling volgt ‘Illuminate’ met heerlijke gitaarmelodieën. Ook ‘The Butterfly Collector’ en ‘Two Wreaths’ hebben dat breekbare dat toch een hart onder de riem steekt als troost. Er zijn (lyric) video’s voor beide songs. Een belangrijke track lijkt me ‘The Constraint’. Dit is uptempo gothic rock in de stijl van Sisters Of Mercy met passende, lagere zang. Aanstekelijk rockend. Een andere song die aandacht trekt – en niet alleen door zijn lengte van negen minuten – is ‘Extrasolar’. Je zou het bepaald spacey en experimenteel (samples) kunnen noemen, maar het gaat dan ook over existentiële levensvragen die je mogelijk in verwarring brengen. Er wordt tenslotte in ‘When I Am Young Again’ nog even gemijmerd op een weemoedige manier. Integer en intens. We hebben er lang op moeten wachten, maar als manifest van innerlijke gevoelens is dit uniek en weergaloos.