Het jaarlijkse terug-naar-de-basis festival Keep It True, gerund door hoofdman Oliver Weinsheimer en co, probeert elk jaar wat speciale bands te boeken die het verschil met andere old school festival kan maken. Dat lukt hem dan ook best vaak. Ik zag daar immers bands waarvan ik dacht die never ever live te zullen zien. Maar dat het twee keer een soort reïncarnatie van Venom zou opleveren had zelf ik niet verwacht.

11 jaar geleden trad de Venom opvolger M:Pire  Of Evil aan, met daarbij een ‘special guest’ als lokkertje. Dat die speciale gast Venom drummer Abaddon (Tony Bray) zou zijn was een no-brainer. In M:Pire  Of Evil zaten ex-Venom leden Tony ‘Demolition Man’ Dolan en Venoms’ oergitarist Mantas (Jeff Dunn). Nog tijdens het optreden transformeerder M:Pire  Of Evil zich, met de komst van Abaddon naar Venom Inc en die band is er nog steeds. Maar niet meer in deze line-up. Een uitgebreide toelichting eerst maar, om de huidige stand van zaken duidelijk te maken. Ik zou bijna zeggen schrijf mee, het kan ingewikkeld worden.

Dat er in 11 jaar veel kan gebeuren, is ook wel gebleken. Ook Venom Inc werd een hoop gedoe, beginnende met de muzikale inbreng van drummer Abaddon op het eerste album ‘Avé’. Dat was kwalitatief te pover om te kunnen gebruiken, waardoor producer Mantas de drumcomputer inzette. De plaat werd goed ontvangen en de band tourde de wereld rond. Abaddon toerde in het begin nog mee, maar de interne frustratie borrelde weer op, net als vroeger. Het was geen geheim dat Mantas een hartgrondige hekel heeft/had aan Abaddon en uiteindelijk werd hij overboord gezet, toen laatstgenoemde vaderschapsverlof wilde, maar tegelijkertijd wel voor de gemiste tour betaald wenste te worden.

Venom Inc voer door, steeds sterker (met huige Overkill drummer Jeramie Kling als vervanger voor Abaddon) met een sterk tweede album ‘There’s Only Black’, totdat ook Mantas uiteindelijk besloot het schip te verlaten. Zogenaamd ontevreden over de koers van veel optreden. In de praktijk bleek hij niet meer overzees te willen/kunnen touren vanwege zijn hartconditie. Omdat de wereld wel doordraait, rekruteerde Tony Dolan in eerste instantie tijdelijke vervangers (Mike Hickey, ook ex-Venom) en Curran ‘Beleth’ Murphy (ex- Nevermore en ex-Anhihilator). Toen het tijd werd voor nieuwe optredens haakte Mantas om onduidelijke redenen definitief af en begon zelfs met modder te gooien richting Dolan, de man die Venom Inc al die jaren runde, terwijl Mantas zelf vanuit zijn Portugese habitat niet participeerde met de band. Hij maakte zelfs meer mainstream rock alá Dead Daisies, maar het bracht hem geen fortuin, als hij daarop gokte; de naam Mantas associeert de muziekwereld nou niet bepaald met die soort muziek.

Dolan nam daardoor gitarist Curran Murphy voor vast aan en begroette ook (ex-M:Pire  Of Evil) drummer Marc Jackson als vaste drummer en Venom Inc ploegt voort, de hele wereld over en werkt aan nieuw repertoire.

Terug naar nu, voorjaar 2026. Het Keep It True festival maakte een paar maanden geleden trots bekend dat ze weer iets speciaals hadden; op de vrijdag (24 april) treden Abaddon én Mantas samen aan om een tribute aan het Venom debuutalbum ‘Welcome To Hell’ te verzorgen. Ze worden bijgestaan door verschillenden speciale gasten. Op zich een leuk idee, maar wacht even, die twee hadden toch een bloedhekel aan elkaar? Klopt, kom ik nog op terug.

In het publiek verzameld – in de sporthal die de Tauber-Frankenhalle eigenlijk gewoon is – waren uiteraard veel Venomfans aanwezig, ook de leden van de Unoffical Venom Fanclub, die Deepest Hell heet. Veel t-shirts, backpatches en zelf leggings in de kenmerkende artwork van de oude Venom waren er te zien. Een waar hoogtepunt voor hun en, Venomfan die ook ik ben, mij ook. Mijn nieuwsgierigheid ging toch vooral uit naar de speciale gasten, want dat waren toch niet de minsten; Schmier (Destruction), Tom Angelripper (Sodom), Tom G. Warrior (Triptykon, Ex-Celtic Frost en ex-Hellhammer), Danny Lilker (Ex-Nuclear Assault), Diva Satanica (ex-Nervosa) en Atilla van Mayhem.

De rol van Cronos werd vervuld door zanger en bassist Blake Bulldozer van de Amerikaanse metal band Interceptor. Hij ziet eruit als de zoon van de Canadese cult metal held Thor, maar qua bas en zangstijl is hij een goede substituut voor de man die tegenwoordig ver weg blijft van zijn vroegere twee bandleden, Cronos dus.

Okee, show start! Na het klassieke intro rolt de donder binnen met ‘Witching Hour’ en de pret kan beginnen. Meteen valt het matige geluid op; Blake is niet goed in de mix, zowel qua zang als bas. Mantas’ gitaar juist wel en ook de drums komen goed door. Het geluid in een sporthal is sowieso een uitdaging, wie herinnert zich niet de infameuze Rijnhal in Arnhem of de Groenoordhallen in Leiden?

Wat ook meteen opviel; de nogal timide manier van drummen van Abaddon. Hij lijkt zijn krachten te sparen voor de meer dan anderhalf uur durende show die hij moet volhouden. Hij heeft in Engeland dan wel een eigen band (Abaddon UK) maar die treedt vooral op in het café circuit. Het niveau van die band is dan ook vrij matig, net als de drumvaardigheden van de man zelf.

De Venom klassiekers ‘Die Hard’ en ‘Live Like An Angel, Die Like A Devil’ volgen, het tweede nummer door Mantas zelf gezongen, waarom weet niemand, zingen en gitaarspelen tegelijkertijd gaat ‘m niet zo sterk af. Wederom, een voorzichtige drummende Abaddon en ik begin te beseffen waarom dat is. Mocht hij te wild tekeer gaan ligt mogelijk het gevaar op de loer dat de nummers de soep indraaien. Niet dat hij nou ineens strak is geworden, zijn timing is nog steeds…bijzonder.

Tijd voor gast nummer 1; Tom G. Warrior van Hellhammer, Celtic Frost en tegenwoordig Tryptikon. Fan van het eerste uur die voor zijn muzikale start Venom als belangrijkste invloed noemt. Hij mocht het titelnummer van de eerste plaat ‘zingen’; ‘Welcome To Hell’. Het was niet geweldig, maar zeker vermakelijk. Ik had ook geen superstrakke versie verwacht, de band en de gasten repeteerden de dag ervoor nog wel, maar live on stage in een hal als deze is “a different cook”, zoals Louis van Gaal zou zeggen. Tom bewees netjes eer aan de band die zijn muzikale start betekende.

Twee nummers van het album volgden nog; ‘Schitzo’ en ‘Poison’ als trio en toen was het tijd voor de tweede gast; Peter van de Poolse band Vader. Verrassende keuze van hem; ‘Genocide’ van het ‘At War With Satan’ album en het viel meteen goed. In de intro vertelde Mantas dat dit Peter’s favoriete nummer was. Het werd best goed gedaan door hem, maar het was te horen dat Mantas het nummer nog wel eens wat vaker had mogen oefenen.

Het epische ‘The Seven Gates Of Hell’ diende zich aan, geïntroduceerd door Mantas (die het wel erg op zijn eigen persoon betrok qua presentatie) als het nummer waarop hij in gedachten Ronnie James Dio had willen horen. Zanger/bassist Blake gaf in dit nummer waarschijnlijk zijn beste Cronos imitatie, met ogen dicht zou je bijna denken dat Conrad uit 1985 weer terug was. Ook Abaddon leek de geest gekregen en drumde zijn beste nummer van de avond.

Van het ‘Black Metal’ album kregen we redelijk nette uitvoeringen van ‘Buried Alive’ en ‘Don’t Burn The Witch’, met wederom een sterk aanwezige Blake, zijn zenuwen was hij waarschijnlijk kwijtgeraakt, die in het begin er nog wel duidelijk waren.

Twee special guests weer op het podium; Tom Angelripper en Andy Brings van de Duitse evenknie Sodom (in het begin van hun carrière dan). Fijn om de stem van Tom te horen, al had hij wat moeite met de tekst van ‘Angel Dust’ Voor het feestje in ieder geval extra leuk om de twee Sodom leden ‘One Thousand Days In Sodom’ te horen spelen, wat ze beter af ging dan het eerste nummer.

Na de twee Sodom leden nóg een Duitse Thrash held; Schmier van Destruction! Hier had ik echt op gewacht en hij stelde niet teleur. Beetje overbodig dat Mantas zijn “genre uitvinding” weer eens moest benoemen. Schmier stelde dat niemand in de zaal er zou zijn zonder het nummer ‘Black Metal’. Wat overdreven gesteld, maar feit is wel dat dit album van hele grote invloed is geweest, meer dan ‘Welcome To Hell’, het album waarvan met deze show overigens de 45^e verjaardag werd gevierd. Abaddon moest weer flink aan de bak, hij hield het nog enigszins op orde.