Seum – Parking Life
Black Throne Productions
Release datum: 23 april 2026
“Sludge goes Pop”
Cor Schilstra I 21 april 2026
Seum profileert zich met het album ‘Parking Life’ als “Sludge goes Pop”. Nu moet dat maar met een behoorlijke korrel zout genomen worden, maar het Doom/sludge metal trio is daadwerkelijk iets toegankelijker geworden. Ze hebben zich voor het eerst gewaagd aan ook cleane vocalen! Een andere ontwikkeling zou je de compactere, kortere nummers kunnen noemen en het feit dat iemand als ik, die niet echt heel vaak diep in deze behoorlijk extreem lompe sludge-hoek zit, deze plaat toch op één of andere manier erg kan waarderen.
Een opmerkelijke eigenaardigheid aan deze band is trouwens de afwezigheid van gitaar. Bij deze muzikale niche staat de gitaar gewoonlijk al zo’n beetje in een dermate lage stemming, dat het wel als een bas kan klinken, maar deze mannen doen het dus echt met alleen basgitaar, drums en zang. Deze benadering kan dus ook nog heel aardig werken, zo blijkt! Zwaar aangezet en heftig qua geluid is dit van nature dus al, maar wanneer de bassist van dienst ook nog eens bovengemiddeld creatieve loopjes en figuurtjes uit zijn dikkere snaren kan persen (is echt wel hard werken!), zoals Piotr dat kan, dan kan het helemaal binnenkomen! Acht tracks, die tezamen zesentwintig minuten aan heftige, zompige en lompe sludge-metal vormen. Misschien eigenlijk meer een EP dus, maar ja. Naast de ietwat magere kwantiteit, is de kwaliteit, zoals eerder aangegeven, verbazingwekkend goed te verhapstukken. Vince Houde van Dopethrone komt nog even langs in ‘666 Problems’, een geslaagde variant op ‘Problems’ van de split EP met Temple Of The Fuzz Witch uit 2024. Ook een paar grappige titels; ‘Right Swipe Blues’ en ‘Sad Labbath’ waarbij die laatstgenoemde dan juist weer verrassend uptempo is. De afsluiter is een interpretatie van de klassieker ‘Always On My Mind’ (o.a. Elvis en Willie Nelson) die me op een vreemde manier aan een sludge versie van Joy Division doet denken; heel bijzonder. Het is misschien even wennen, ook wellicht voor de bestaande aanhang van de band (misschien toch iets te mainstream?), maar zelf kan ik dit bij momenten heel erg waarderen.



