We zwermen even doorheen drie Noorse bands vooraleer we Tulus’ achtste album ‘Morbid Desires’ aanpakken. Sarke, de band die we het best kenden, is gestopt. Tulus heeft een knipperlichtrelatie met zijn bestaan. De band werd al begin jaren negentig in Oslo opgericht door kernleden Blodstrup (zang, gitaar) en Sarke (drums). De band bracht drie albums uit, maar stopte in 2000. Enige leden konden vervolgens hun creatieve ei kwijt in Khold. Na zes jaar werd Khold opgedoekt en werd Tulus terug tot leven gebracht. In 2008 werd Crowbel de permanente bassist.

Tulus is geen band die genoegen neemt met pure black metal. Dat is de basis, maar het klinkt anderzijds ook verdomd rockend. Zelfs catchy en voorzien van melodieuze gitaarsolo’s, gebracht met heel veel respect voor de bands die hen voorgegaan zijn. Het heeft veel van de avontuurlijkheid van Satyricon, terwijl Darkthrone ook niet vies is van smerige rock-‘n-roll à la Motörhead. In de richting van landgenoten Vreid dan? Neen, helemaal niet. Tulus heeft een eigen identiteit. Men gaat hen daar niet vanaf brengen, want altijd heeft de band al een zekere eigenzinnigheid gehad. Wij vinden deze open visie erg interessant, voor de trve blekkies is het natuurlijk minder.

Slechts drie jaar na vorig album ‘Old Old Death’ is ‘Morbid Desires’ klaar, met zijn negen sterke en onderling genoeg variërende nummers. Dat merken we al aan de opener ‘Salme 2’. Verwant aan een song ‘Salme’ die we konden vinden op ‘Evil 1999’. Na een zwevende intro en gewichtig vervormde noten, barst ‘Salme 2’ los in zwartgeblakerde furie. De schuurpapieren stem van Blodstrup wordt gesublimeerd door serene cleane zang en die blijkt door gastzanger Lars-Erik Westby vertolkt. Ook dwarrelen er speelse flamencogitaren op onze hoofden om deze grotendeels mediumtempo song al een verrassend geheel te kunnen noemen. Erg verfrissend! Rockend en zompig vervolgt men met ‘Skabb’ en ‘Tulus’, de song vernoemd naar de band. Wisselende tempo’s in ‘Kistesmed’ houden je bij de les, het refrein is het traagste. Satyricon verschijnt voor ons geestesoog en ja, zelfs een vleugje Finntroll. De songs zijn toegankelijk, zonder eentonig te worden. Heerlijke gitaarsolo’s maken dit mogelijk, maar ook akoestische gitaren aan het begin van ‘Hedengangen’. De teksten zijn in het Noors, maar dit maakt het niet ontoegankelijk. Met het lange ‘Sabbat’ geeft Tulus ons nog een ode aan Black Sabbath. Ook hier veel variatie. Een prominente bas, Doomachtige riffs, een kalmer stuk waarin we zelfs even mondharmonica horen (hallo jaren ’70), duistere passages, gitaarsolo, akoestische gitaren, het zit er allemaal weer in en we smullen ervan. Tulus heeft een eigenzinnige, interessante aanpak van Noorse black metal!